Nokta

ve şimdi avcumu açıyorum. Dua ediyorum Allahıma...
Rabbim karımı, doğacak çocuğumu ve ailemi, yani sevdiklerimi, yani canım dediklerimi ve canımdan çok sevdiklerimi korusun.
Amin...

***

Bazı anlar vardır. Ben bunlara kırılma anı diyorum. Kaderin kırılma anı...
Kaderimiz yazılmış, Hak biliyor olacakları. Eyvallah. Fakat biz de değiştiriyoruz iki gözüm bazı şeyleri...

Ben işte tam şu anda o noktanın üzerinde oturuyorum. Aslında ayakta olmam lazım. Hazırolda
durmalı ve bir selam çakmalıyım bu noktadan önceki zamana ve kucaklamalıyım yeni gelenleri, gelecekleri, olacakları...

Korkuyor muyum? Evet biraz korkuyorum aslında. Tedirginim. Yalnız başarabilecek miyim bu kurtlar sofrasında, aç kurtlar beni toy görüp yutmaya mı çalışacak? Yoksa ben mi yeneceğim korkaklığımı?

Ya da kabuğumdan çıkma zamanı şimdi midir,o gün bugün müdür? Herkesle iyi geçinmeye çalışmak tüm zamanların en büyük aptallığı mı yoksa? Kim başarmış ki iyi niyet elçisi olarak yaşamına devam etmeyi? Hayatta kalmak için illa ki büyük balık mı olmak gerekiyor?

Yoksa sert kabuklar mı örmeliyim sırtıma, bu kabukla mı korumalıyım güvercin misali çırpınan çocuksu yüreğimi? Beni kim koruyabilir kimden kaçacağımı bilmediğim bu karanlıkta? Kum fırtınalarından nasıl kaçabilirim, ağzım gözüm kum dolmadan?

Ben artık korunacak değil koruyacak adam olmalıyım. Beklentiler büyük. Şeyh Edabalinin yazısındaki oğul benim ve artık ''bey''im.

Bilirim zordur ata olmak ama bu bir bayrak devir teslimi gibi. Bir zamanlar babamın omuzlarındaydı. ( belki hala omuzlarında )

Şimdi sıra bende. Bayrağı ben alacağım. Artık yakınmalar tarih oldu. Eski zamanlarda kaldı çaresizlik, isteksizlik. Çare de ben olmalıyım, isteklendiren de ben. Bu sorumlulukları ben istedim. Ben zorladım. Ben elde ettim (Rabbimin ve sevdiklerimin yardımlarıyla) ve ben göğüs germeliyim zorluklara...

Korkuyor muyum? Korkmamak mümkün mü? Ama Allah sabrını verir. Hiçbir duamı geri çevirmeyen Allah'ım bana bu sabrı verecek...

Artık biliyorum. Ben bugün dünkü çocuk değilim. O çocuğü yüreğime sakladım. Farklı olacak herşey. Değişeceğim. İstemesem de, korksam da, kaçsam da değişeceğim...

Benim artık etrafımdaki görünmez örtüyü yırtıp çıkmam lazım. Bağırmam lazım, isyan etmem lazım, kavga etmem lazım, kabul etmemem lazım, susmamam lazım...

Artık kabul etmek yok; kabul ettirmek var. Artık bir şeyler söyleme zamanı. Bugünü bir kenara yazmalıyım. Bugün başka bir gün...

Başka bir gün bugün !!!

15/06/2011 Çarşamba Saat 16:22

Emre C

Not: Resim yok. Çünkü gerek yok.

0 karalama: