Mavi Günce

Bülent Serttaş - Mavi Yazma

2011-06-27T16:14:00.002+03:00

Şiir:
Ana bu akşam aklıma sen geldin, dersi bıraktım çalışamadım
gece saat 1'e geliyordu, uyku gözüme girmedi
sen eskiden bu saatlerde benim beşigimi sallardın
uykunu harab ederdin benim için
ağladığım zaman, sancılandığım zaman
kalkardın süt verirdin, nane kaynatırdın

Ana, canım ana
kayanın önünde bir anıt gibi durur
sen şimdi leğen başında oturmuş hamur yoğuruyorsun
yarın ekmek yapacaksın
gözlerin tezek dumanından yaşaracak
alnında ter bulgur bulgur kabaracak
peynirli ekmek yapacaksın, ben orada yokum, ağlayacaksın
ağlama anam, ağlama

Gün'dür bu nasıl olsa geçer, insan insana tez kavuşur
ben seni hiç unutamadım, hiç unutamayacağım
ben okuyorum ana, okuyacağım
göreceksin bak mühendis olacağım
Harput'a geleceğim, ezan sesinde elini öpeceğim
canım ana, kurban ana, ayran ana

Şarkı:
Ağlama yar ağlama anam, mavi yazma bağlama
mavi yazma tez solar anam ciğerimi dağlama

Elma al olan da gel anam, bahçayı dolan da gel
hasta düştüm gelmedin anam, bari can verem de gel

Not: Video için kaynak şurası...

Hadise - Süperman

2011-06-27T16:07:00.002+03:00

Kay biraz ileri, konumuz yasak ihlali
Çok saftım değil mi ben de, olanları yuttum yani
Sen sustukça ben haberlerini kuşlardan aldım
İnsan böyle işte, bozuldum gel gör şaşırmadım

Kim bilir zehirli dudağında
Kaç gecenin kaç güneşin tadı
Bende hiç hasar yok aslında
Çocukken oynardım ben bunları

Denenmişi denemek yok, hiç olmadı kitabımda, olduramazsın
Nasıl bir düşmek bu böyle gözden, Superman olsan toplayamazsın
Denenmişi denemek yok, hiç olmadı kitabımda, olduramazsın
Senin kırık sandığın bu kalbi çoktan uçurdum, durduramazsın

Zorrr

I ıhhh

Hiç zahmet edip de düşünme o ihtimali
Hiçbir söz değiştiremez kararımı, fikrim baki

Nokta

2011-06-15T16:25:00.003+03:00

ve şimdi avcumu açıyorum. Dua ediyorum Allahıma...
Rabbim karımı, doğacak çocuğumu ve ailemi, yani sevdiklerimi, yani canım dediklerimi ve canımdan çok sevdiklerimi korusun.
Amin...

***

Bazı anlar vardır. Ben bunlara kırılma anı diyorum. Kaderin kırılma anı...
Kaderimiz yazılmış, Hak biliyor olacakları. Eyvallah. Fakat biz de değiştiriyoruz iki gözüm bazı şeyleri...

Ben işte tam şu anda o noktanın üzerinde oturuyorum. Aslında ayakta olmam lazım. Hazırolda
durmalı ve bir selam çakmalıyım bu noktadan önceki zamana ve kucaklamalıyım yeni gelenleri, gelecekleri, olacakları...

Korkuyor muyum? Evet biraz korkuyorum aslında. Tedirginim. Yalnız başarabilecek miyim bu kurtlar sofrasında, aç kurtlar beni toy görüp yutmaya mı çalışacak? Yoksa ben mi yeneceğim korkaklığımı?

Ya da kabuğumdan çıkma zamanı şimdi midir,o gün bugün müdür? Herkesle iyi geçinmeye çalışmak tüm zamanların en büyük aptallığı mı yoksa? Kim başarmış ki iyi niyet elçisi olarak yaşamına devam etmeyi? Hayatta kalmak için illa ki büyük balık mı olmak gerekiyor?

Yoksa sert kabuklar mı örmeliyim sırtıma, bu kabukla mı korumalıyım güvercin misali çırpınan çocuksu yüreğimi? Beni kim koruyabilir kimden kaçacağımı bilmediğim bu karanlıkta? Kum fırtınalarından nasıl kaçabilirim, ağzım gözüm kum dolmadan?

Ben artık korunacak değil koruyacak adam olmalıyım. Beklentiler büyük. Şeyh Edabalinin yazısındaki oğul benim ve artık ''bey''im.

Bilirim zordur ata olmak ama bu bir bayrak devir teslimi gibi. Bir zamanlar babamın omuzlarındaydı. ( belki hala omuzlarında )

Şimdi sıra bende. Bayrağı ben alacağım. Artık yakınmalar tarih oldu. Eski zamanlarda kaldı çaresizlik, isteksizlik. Çare de ben olmalıyım, isteklendiren de ben. Bu sorumlulukları ben istedim. Ben zorladım. Ben elde ettim (Rabbimin ve sevdiklerimin yardımlarıyla) ve ben göğüs germeliyim zorluklara...

Korkuyor muyum? Korkmamak mümkün mü? Ama Allah sabrını verir. Hiçbir duamı geri çevirmeyen Allah'ım bana bu sabrı verecek...

Artık biliyorum. Ben bugün dünkü çocuk değilim. O çocuğü yüreğime sakladım. Farklı olacak herşey. Değişeceğim. İstemesem de, korksam da, kaçsam da değişeceğim...

Benim artık etrafımdaki görünmez örtüyü yırtıp çıkmam lazım. Bağırmam lazım, isyan etmem lazım, kavga etmem lazım, kabul etmemem lazım, susmamam lazım...

Artık kabul etmek yok; kabul ettirmek var. Artık bir şeyler söyleme zamanı. Bugünü bir kenara yazmalıyım. Bugün başka bir gün...

Başka bir gün bugün !!!

15/06/2011 Çarşamba Saat 16:22

Emre C

Not: Resim yok. Çünkü gerek yok.

Duvar

2011-05-21T00:06:00.003+03:00

Büyük taştan bir duvar olsa...

Ama kocaman, upuzun ve çok yüksek olsa...

Ona anlatsam anlatamadıklarımı...

Ona ağlasam doyasıya...

***

Böyle bir duvar düşlüyorum bazen. Hani çok sıkıldığımda ve çok bunaldığımda. Hani herşeye ve herkese rağmen kendimi yalnız hissettiğimde...

Gözyaşlarım akmak istediğinde ben tutarım ya. Sözde delikanlıyım ya. Ben ağlamam ya. Ağlayamam ya! Ağlamamam gerekir ya! İşte böyle zamanlar kocaman bir duvar düşlerim. Ona yaslandığımı düşünürüm. Buz gibiliğini hissederim yanağımda. Bir yanağım üşürse öbür yanağımı çeviririm, kollarım iki yanda açık olduğu halde. Nereye kadar uzanır, yüksekliği nedir bilemem. Kimi zaman zıplasam onu aşacağım zannederim. Kimi zaman da bulutlara değiyormuş gibi gelir...

Hep yanağımı dayamam. Bazen de kafamı yaslarım. Ama bazen de kafam öne düşer. Bakmaya utanırım duvarıma. Ağlarım sonra. Hiç ses çıkarmadan, usulca ağlarım. O susar. O hep susar. Bence dinler o beni. Hiç kimsenin dinlemediği gibi dinler. Anlar mı? Belki...

Bazen de sırtımı yaslarım ona. Hiç güvende olmadığım kadar güvende olurum o zaman. Ben duvar olurum. Duvarda bir taş olurum. Taş gibi güçlü olurum. İşte o zaman gelsin isterim karşıma tüm korkularım, tüm düşmanlarım, tüm kötü şeyler. Ben o anda korkmam hiç birinden. Ve sadece o anda anlarım hayat nedir, yaşam nedir, ölüm nedir... O anda özlerim sevdiklerimi. O anda hayata daha hazır olurum. Ben o anda hayat olurum...

Kimi zaman bir iki adım atarım duvardan ileriye. Önümde hep uçurum bulurum. Bir adım daha atarsam düşerim. Ölmekten değil de O'ndan korkarım. O adımı atmam. Hemen duvarıma dönerim. Gene yüzümü yaslarım. Soğukluk yatıştırır beni. O anda ölümden de korktuğumu anlarım. Sonra ölüm nedir diye düşünürüm. Ayrılmak mı kavuşmak mı? Yok olmak mı, yeniden doğmak mı? Bir son mu, bir başlangıç mı?

Bunları düşünürken nefesim tıkanır. Hemen bir pencere düşlerim duvarımda. Açarım iki kanadından tutarak. Ben açarken onu bir kuş gibi uçacak sanırım. Sanki beyaz bir güvercin gibi havalanacak ve duvarı aşacak. Ama orada durur pencere. Ben kafamı uzatırım pencereden. Duvarın arkası gözükür. Aslında duvarın arkası ben nasıl düşünmek istersem öyledir. Ben o anda yağmurlu bir manzara düşlerim. Mis gibi kokan yağmur nefesimi açar. Yüreğimdeki sıkıntılar gider. Sadece yağmuru görürüm o anda. Yağmur yavaşlar bir süre sonra. Güneş açar göğün bir yerlerinden. Gökyüzü bağrını açan bir Anadolu kadını gibi gelir bana. Daha fazla bakamam gökyüzüne. Hem gözlerim kamaşır hem de utanırım. Bir çocuk gibi utanır, bakamam...

Pencereyi kapatır ve giderim sonra... İçimdeki radyoda bir şarkı başlar. Duvarın yanında yürür ve şarkıyı dinlerim. Dinlerken giderim duvarımdan...

Şarkıda der ki;

''Duvarlar konuşmuyor anne.
Duvarlar konuşmuyor anne.
Açık kalmıyor hiç bir kapı
Hani benim gençliğim nerede?

Yağmurları biriktir anne
Yağmurları biriktir anne
Çağ yangınında tutuştum.
Hani benim gençliğim nerede?''

Emre C.

Not: Resim şuradan...

Şiir: Yusuf HAYALOĞLU - (Ahmet KAYA- ''Hani Benim Gençliğim'' Şarkısından)

CüneyErgün - Bilinmeyen Saat Uygulaması

2011-05-06T10:39:00.002+03:00

Vidivodo.com : cüneyt ergün - bilinmeyen saat uygulaması Etiket: saat

Hiçbir vücut ısısı değiştirmiyorsa mevsim normallerini
Sevmek de yok artık,
Sevmek yok artık
Hiç kimseyi!
Sen yaz saati uygulaması, ben kış saati
Ortak bi takvimimiz bile olmadı!
Seni bir saat ileri almışlar, beni bir saat geri
Bu zamanlar yoksa bize düşman mı?

Bilemem
Aklın kimde kalır?
Bilemem
Hatrın kimde kalır?
Bilemem
Kimler sensiz kalır?
Bilemem.
Hangi yol düz gider?
(Hangi yol güze gider?)
Bilemem aşklar ne için biter!

Aşkım aşkın başından aşkın!

Not: Klip ''Cesaretin Var mı Aşka'' isimli filmden alınmıştır. Orijinal klip değildir.

Yağmurun Duası

2011-04-29T21:25:00.006+03:00

yağamıyorum
birikmiş yağmurum gri bir bulutta
dolmuşum, taşmışım ama
dökülemiyorum
son bir damlaya muhtacım,
oysa ben bir yağmurum
su da benim damla da ama
akamıyorum

süzülemiyorum bir göz yaşı damlasının
bir yanaktan süzüldüğü gibi gök yüzünden
halbuki bir yağabilsem
ah bir yağabilsem
bardaktan boşanırcasına,
arkamda şimşekler, fırtınalar
belki denizler kabaracak,
caddelerde insanlar
kaçacak sağa sola,
sevgililer birbirine sokulacak,
şemsiyeler açılacak
ben bir yağsam var ya!
peşim sıra güneş doğacak güneş
yaz yağmuru değilim ben
yağdım mı uzun uzadıya...
ahmak ıslatan hiç değilim
yağdım mı sırılsıklam edercesine
yağarım
yağarım ama;
birikmiş yağmurum gri bir blutta
dolmuşum, taşmışım ama
dökülemiyorum...

Allah'ım yardım et n'olur.

Emre C.
29/04/2011

Not: Resim şuradan...

Kutsi - Melek

2011-04-14T13:24:00.001+03:00

Kutsi-Melek

Kaybedecek zamanımız yok sevgilim
Bizi bundan sonra mutluluk ifade ediyor
Bırak bizi kendi halimize aşka borçlu
Kalmayalım

Ayrılığın esiri olmak yerine
Her saat her dakika göz göze yanyana kalalım
Benim senden başka kimim varki
Yalancı rüyalara kanmayalım

Ecel kapıyı çalmak zorunda kaldığında
Bana son sözün ne diye merak diyorum
Hayatın gerçekleriyle karşılaştığında
Cennetin kapılarında belkiyorum

Sen beni gülümseten bir meleksin
Hayata bağlı kalmama tek sebepsin
Sen beni gülümseten bir meleksin
Hayata bağlı kalmama tel sebepsin

Kayahan - 365 Gün

2010-12-28T11:08:00.004+02:00

Sen Sevdanın sultanısın

Hem güneşim, mehtabımsım

365 gün canım Hayatımın tamamısın

Akşamımsın, Sabahımsın Her zamanım, Mekanımsın…

Ezberledim aşkım Seni Hayatımın tamamısın

Alev alev Alev alev Geceleri kuşatıyorsun

Alev alev alev alev İsyanları başlatıyorsun

Yangın gözlüm Ruhum bilmiyor musun?

Yok ortası bu işin Senin için ölebilirim

Dudaklarımdasın, dualarımdasın

Karanlıktan doğarsın Güneş gibi alev alev

Yapabilirim, Yapabilirim, Senin İçin Ölebilirim

Düşebilirim, Düşebilirim, Senin İçin Hapisler Düşebilirim

Şiir:

Kim biriktirmiş yanlızlığı ben gibi

Kim çekmiş acısını hasretin benim kadar

Dalga, kırmızı çiçek

Gökte yıldız sevgilim

Yok ortası bu işin

Hapislere düşebilirim, ölebilirim

Senin için herşeyi yapabilirim

Çünkü sen sevdanın sultanısın

Eskici Baba 2- Bahar Uykusu

2010-12-06T09:45:00.007+02:00

Bazen insan bir dost sesine ihtiyaç duyar. O öyle bir sestir ki; sizin kederlerinizi dağıtıverir. Bir dost sizi en iyi anlayan kişidir. Birikirsiniz bilmeden ve sizi çözecek, rahatlatacak en doğru kişi, gerçek bir dosttur. Çok rahatsınızdır onun yanında. Bütün komplekslerinizi evde bırakmışsınızdır. Kendinizi hem en yalnız hem de en kalabalık olarak sadece bir dostun yanında hissedersiniz. Çünkü o sizin ne zaman yalnız kalmak isteyip ne zaman kalabalıklara karışmak isteyeceğinizi önceden büyük bir önseziyle hisseder. Bunu anlaması için büyük çabalar içine girmesine gerek de yoktur hani. Bazen bir bakışınız, uzaklara dalışınız, bir hareketeniz ele verir sizi. Ya da o sizi gerçekten çok iyi tanıyordur. Ne zaman ki iki insan konuşmadan da anlaşıyorlarsa, onlar birbirini tanımaya başlamışlardır. Konuşmadan da anlaşabilmek ne hoş ey Tanrım !

***
Kışın buzlanıp da bana korku dolu anlar yaşatan merdivenler şimdi gözüme çok masum görünüyorlardı. Çarşıya açılan bir kapı gibi yıllardır binlerce insanı sırtlayan şu soğuk yapılar, bana yaramaz bir çocuğu anımsattı nedense.. Bütün kış üzerinden insanları kaydırmaya uğraşmış hınzır bir velet. Bahar gelip de buzlar eriyince o hınzırlığın yerini büyük bir sukunet almıştı. Gelen bahar bütün doğayı, börtü-böceği canlandırırken; sanki o merdivenleri susturmuştu. Öldürmüştü demiyorum çünkü onlar hala capcanlıydı bence. Fakat bir bahar uykusundaydılar. Bahar/yaz geçecek ve kara kışlar gelip de her yer buzlanmaya başlayınca onlar da tekrar dirilecek ve gene yaramazlık yapacaklardı.

İşte dün gece o sessiz merdivenlerden inip çarşıyı kucaklamıştım. Aynı anda yüzümü sert rüzgarlar okşamıştı. Sanki bu rüzgarlar özelikle gönderilmişlerdi düşüncelerimi dağıtmak için. En başta bahsettiğim gibi bir dostum vardı belki de ve yalvarmıştı Tanrıya. Demişti ki:

"Ey Tanrım. Bu gece, neden bu gece olduğunu bilmiyorum ama, evet evet bu gece öyle sert rüzgarlar essin, öyle sert rüzgarlar essin ki, şu canım dostumun beynindeki herşeyi ama herşeyi de alıp götürsünler. Rüzgarların sert olmasını özelikle istiyorum Allah'ım, çünkü onun beyninde yerinden kımıldamayan, yıllardır adeta oraya çivi çakmış düşünceler var. Onu tanıdığım için onların neden sabit kaldığını biliyorum ben. Ama bilmeyenler üzülmesin diye onlar uzaklaşsın istiyorum. Şu mübarek rüzgarlar da onları yerinden oynatamazsa başka hiçbir şey oynatamaz. Bu gece o çarşıya indiğinde, bunu nereden bildiğimin bir önemi yok, bu rüzgarlar onu karşılamalı. Yüzüne yüzüne yedikçe düşünceleri bulanıklaşmalı. Fakat sonra büyük bir aydınlanma içinde evine dönmeli hemen. Çünkü hasta olmasını da istemem doğrusu. Bunları istiyorum Tanrım. Amin"

Bir dostum böyle yakarmış olabilirdi. Olmayabilirdi de. Ama eğer gerçekten böyle biri varsa beni iyi tanıyor olmalıydı. Çarşıda meydanın yanından geçerken kendimi terkedilmiş bir kasabada gibi hissettim. Adımlarımı hızlandırma gereği duydum. Uzaklardan köpeklerin birbirlerine havladıklarını duydum. Aklıma birden ablamın çok eski bir akşam, yani çocukken ( Aslında hala çocuğum sanırım. Ama gerçekten çocukken.. ) dediği bir söz geldi." Şu köpek havlamaları varken daha rahat uyuyabiliyorum. Nedense bir güven hissi yaratıyor bende.". Ben ise neden diye sormamıştım. Sessizce uykuya dalmıştım, aynı güven hissine kapılıp. O gece de benzer hisler hücum etti ruhuma ve karanlıkta bu kadar rahat, o sesler sayesinde ilerleyebildim.

Aslında amacım kasabanın dışına çıkmaktı. Yorulana kadar yürümek istiyordum. Belki bayılana kadar. Amacım bir yere varmak değildi. Bu kasabanın dışına çıkarsam sanki her şey daha başka olacaktı. Ben kendimi arkamda bırakmak istiyordum. Çünkü kendimden fena halde sıkılmıştım. Kendi kendime aynı döngüde yuvarlanmaktan yorulmuştum. Aynı döngü dediğim zihnimdeydi. Zihnim kendi ürettiği bir döngünün içindeyse o döngüyü kıracak olan neydi? Teselli bulduğum tek nokta bunun farkında oluşumdu. Yani en azından bir çözüm yoluna hayır demiyecektim. Ama o çözüm yolu neydi? Nerelerde satılırdı ve kim satardı, bilmiyordum.

Bunları düşüne düşüne kasabanın en dışındaki parka kadar gelmiştim. Yol gözüme çok uzun ve bir o kadar da güzel gözüktü. Yürümem için beni bekleyen, sessiz bir yol. Halbuki hayatı her zaman bir yola benzetip de mutlu olurdum. Güya biliyordum ya her şeyi. O yolda başıma acı tatlı şeyler gelecekti. Acılar/üzüntüler olmasa güzelliklerin tadı çıkmazdı. Fakat kendimin en güçlü olduğuna inandığım bir zamanda, en ufak bir sorunda, aslında sorun da denemez ya, kendimi yollara vurmuştum. Apaçık kaçmıştım işte. Ama nereye kadar? Bu yol da bitecekti bir vakit. Fakat geride bırakdığım kendim değil belki de yıllardır hayalini kurduğum şeyler olacaktı. Gene en büyük haksızlığı kendime yapmak üzereydim. Babam hep "Kendini bu kadar yıpratma" der. Bunu söyleyen ve farkeden ikinci kişi hayatta en çok sevdiğim kişi oldu. O da kendini yıpratma bu kadar dedi. Haklıydı. Haklılardı. Bir emre kendini neden bu kadar yıpratıyordu? Yola çıkmış ve o emreyi arkada bırakmak istemiştim. Ama kaçamamıştım. Kasabanın bu kısmında rüzgarlar biraz dağılınca yerini düşünceler almıştı. Kendimi neden yıprattığıma üzülüyordum şimdi. İşin traji-komik yanı şuydu ki; bu kez de kendimi neden yıpratıyorum bu kadar diye düşünerek yıpratıyordum bilmeden. Gülesim geldi bu ağlanası halime. Hıçkıra hıçkıra gülmek için parkın en dibindeki banka oturdum. Gözlerimden kahkahalar süzüldü ve çınlattı yeri göğü. Oysa usul usul gülüyordum ben. Kimseyi rahatsız etmeden...

Bir çıtırtı beni kendime getirdi. O anda gökyüzündeki ayın parlaklığını farkettim. Birinin yaklaştığını hissediyordum ama yanıma gelip oturmadan yüzüne bakmak istemedim. Ayın güzelliğiyle sarhoş olmuşken pat diye yanıma oturdu. Yüzüne bakmadan hoşgeldin Eskici Baba dedim. Şaşırmadı..yüzüme bakmadan o da "hoşbulduk" evlat dedi. "Nasılsın diye sormayacağım çünkü biliyorum. Çünkü ben seni tanıyorum. Senin iyi bir dostunum ben" dedi. Şaşırmadım..gene yüzüne bakmadan.."biliyorum eskici baba dedim" "biliyorum. sen gerçekten çok iyi dostumsun. şimdi yüzüme bak ve neler hissettiğimi anla. bir şeyler söyle bana. hani bir zamanlar gelip rahatlattığın gibi rahatlat beni" "tamam" dedi " dinle öyleyse...

sustum ve dinledim.
bütün tabiat sustu ve dinledi..
köpekler bile sustu.. ve dinlediler..
dinledik
biz ve
sustuk

"Görüyorum ki en son görüşmemizden bu yana epey yol katetmişsin. Bu yol kelimesini özellikle kullanıyorum çünkü sen yolda olmayı, yolcu olmayı çok seviyorsun. Hayatı bir yol olarak görüp, yolculuğun tadını çıkarmak istiyorsun. Sende sevdiğim yanlardan biri de bu dostum. Günlük telaşlara üzülsen de uzun vadede olaya yukarıdan bakıp mutlu olmayı başarıyorsun. Bu yüzden dostunum, bu yüzden seni seviyorum. Bu yüzden anlatmak için seni seçtim. Çünkü dinlemeyi bildiğin gibi dinlediğini de hissettiriyorsun bana.

Bu girişten sonra asıl meseleye gelelim. Aslında sen de gayet iyi biliyorsun ki ortada öyle ahım-şahım bir mesele yok. Bir gün gelecek ve hepsi çözülecek. Sonra başka dertler çıkacak. Onları tasa edeceksin. Fakat belki onlar da çözülecek. Ben senin dostunum. Hem de iyi bir dostunum. Şimdi yanındaym. Ama her zaman yanında olmayacağım. En iyi dostun kendin olacaksın bunu unutma. Çünkü yalnız doğup, yalnız ölüyoruz. Seni en iyi ancak sen anlayabilirsin. Eğer sen kendini bu kadar yıpratırsan bil ki bir gün en iyi dostunu, yani kendini kaybedeceksin. Neden kendi ellerinle kendi boğazını sıkıyorsun durmadan? Eğer istersen hayatta karşına bunu yapanlar çıkacak zaten. Sen de sıkarsan onlarla birlikte neler olur, düşünsene biraz? Bunu duymak hoşuna gitmiyor biliyorum ama gerçekten yolun başındasın. Neler görüp geçireceksin hayatın boyunca. Ya da en azından şimdiye kadar yaşadıklarını düşünsene. Büyük şeyler yaşamamış da olsan, acı-tatlı herşeyden biraz vardı öyle değil mi? Seni üzen şeyler de mutlu eden şeyler de gelip geçti. Üzüldüklerine üzüldüğünle, sevindiklerine sevindiğinle kaldın. Şimdi sana diyemiyorum ki dert etme herşeyi. Seni iyi tanıyorum ve biliyorum ki dert edeceksin. Ama en azından bu hayatına yansımasın, çevrendekileri de üzme. Çünkü sen belki bu hayatının içinde olduğun için farkında değilsin ama seni gerçekten çok seven, insanlarla çevrilmişsin. Senin onları koruman gerekirken onlar seni koruyor. Etrafında el ele tutuşmuşlar sanki ve kötülükleri kovuyorlar. O çemberden çık ve onların elini tut. Göreceksin ki o ellerde çok büyük bir sevgi var. Bu zor biliyorum, ama imkansız değil. Seninle aylar önce ilk karşılaşmamızda anılarını almamı istemiştin. Sanırım bir kısmını almak zorundayım evlat. Yoksa bu döngüden kurtulamayacaksın. Zihnin kendi kazdığı kuyuya düşüyor farkındayım. İnsan kendini tutup havaya kaldıramaz. O halde kulağını aç ve iyi dinle:

Bir gün gelecek ve bu zamanlar çok geride kalacak. Sen kendini ve başkalarını üzdüğünle kalacaksın. Tek bir olaya bağlanıp kalma. Farklı şeyler yap. Örneğin kitap oku, uzun zamandır okumuyorsun kulaklarnı çekebilirim, film izle ya da ne bileyim işlerine yoğunlaş biraz da. Eğer illaki geleceği kuracaksan güzel hayaller kur. Bak bahar geldi. Bahçende domates, biber yetiştir. Toprağa yalın ayak bas ve hisset topraktan gelip toprağa gittiğini. Hayatım dediğin şu eve yeni yeni pencereler aç. Güneş birinden girmezse birinden girsin. Karanlığa değil ışığa yolculuk et ve zaten varacağın yer Sonsuz Nur. Unutma hayat bir gün değil ama hayat bugün evlat. Haydi yolun açık olsun. İhtiyacın olursa seni bulurum ben. Eyvallah..."

Dedi ve uzaklaştı karanlığa. Ben de yüzümü karanlıktan aydınlığa çevirdim. Kasabanın tek tük yanan ışıklarına baktım. İstediğim şey düşünmek değildi. Sadece evime gidip sıcak bir kahve içmek istiyordum. Yapılcak çok işim vardı. Kasabanın ara sokaklarında kayboldum. Arkamda kocaman bir karanlık vardı. Belki bir yolu arkamda bırakmıştım ama artık ben yolculuklara tek başıma çıkamazdım. Çünkü ben çoktan biz olmuştuk... O yolculukta bizim için daha güçlü olmalıydım. Çünkü onu ve bizi çok seviyordum. Keşke sabah olsaydı ve Güneş doğsaydı...Güneşi özlemiştim...

Emre C.

Eskici Baba 1 - Anılarımı da Alır mısın ? Okumak için tıklayın...

Burcu Güneş - Tamamdır

2010-12-06T09:23:00.004+02:00

Burcu Güneş - Tamamdır

Bir tanem her daim hayatında kalma sözü versem
Tutabilir miyim, tutabilir miyim?
Seninle her durumda var olmayı istesem
Sona giden yollarda olabilir miyim, olabilir miyim?

Her durumda sınanmaya hazırım ben
Gücümü önce Tanrıdan
Sonra gözlerinden aldım ben

Bu yüzden mutluyum
Hayata minnettarım ben sana
Yanıltmaz umarım kalbimi seneler

Tamamdır
İnanıyorum ben aşkıma
Üzmez o beni sarar beyaz beyaz pamuklara

Devamdır
Ölene kadar senin bu kalp
Güveniyorum sana hadi al al ona iyi bak

Yağmur İnsanları

2010-10-07T13:43:00.005+03:00

İşyerimdeki odamda, aslında tam olarak benim sayılmasa da, outrmuş işlerimle uğraşırken başlayan yağmur alıkoydu beni işimden. Yağmura baktım uzun uzun. Hani ''çipil-çipil'' derler ya öyle yağıyordu yağmur. Usul usul ıslatıyordu tüm evreni. Evren bunu bilse de; bilmese de...

Yağmurda gezen insanlara kaydı sonra gözüm. Onlarca insan... Hepsi oldukça hızlı bir yerlere yetişme çabası içindeydi. Yağmurdan kaçabilceklerini sanıyorlardı. Belki de bir Nasreddin Hoca fıkrasında, Hocanın pencereden bakan meraklı adama yapıştırdığı cevap gibi: ''Sadece yağmura basmaktan kaçıyorlardı...''

Onlara bakarken birden yağmur insanları geldi aklıma. Yağmuru karakter olarak taşıyan insanlar... Göz pınarları sık işleyen insanlar... Gözleri dursa yürekleri durmayan insanlar... Her daim kendilerine dert üreten insanlar... Hayatta en çok kendisiyle uğraşan, kendisini yıpratan insanlar...

Bunlardan biriydim bir zamanlar. Ben bir yağmur insanıydım. Sürekli kendime dönük, kendisiyle uğraşan, hayatı hep yakasından tutup silkeleyen, (aslında kendimi) dert üreten biriydim. Değişir mi peki insan? Değişirmiş. Bir gün güneşimi buldum. Yağmur sonrası bir güneş açtı topraklarımın üstüne. Sonra yapraklarım ışıldadı. Artık hem yıkanmış hem de kurumuştum. Tertemizdim. Hayata hazırdım işte. Yağmur insanı gitmiş, yerine güneş insanı gelmişti...

Hoşgelmiştim...
Hoşbulmuştum...

Emre C.

Not: Resim şuradan...

Bir Hayale Dalıyorum

2010-10-07T09:06:00.002+03:00

bak dinle..
gözlerimi kapatıyorum.
bir hayale dalıyorum...

her taraf kıpkızıl oluyor birden... böylesi bir yoğunluğun içindeyim.. yukarıya doğru gitmeye çalışıyorum.. bir denizde olduğumu neden sonra anlıyorum..

kıpkırmızı bu denizin içinde yüzerken bazı bazı yoruluyorum...kafam çok karışık sanki... içimden bir ses yapacak yığınla işim olduğunu söylüyor..uyanmalıymışım bu hayalden..o seslere aldırmadan, boğulma pahasına yukarı doğru yüzmeye devam ediyorum... üzerimde siyah bir dalgıç kıyafeti var... bir bilinmezlikte yol alıyorum.. nefesim daralıyor... ölmek kurtuluş gibi geliyor..yaşamak bir o kadar sancılı.. ve evet yoruluyorum... ama nedense yılmıyorum... yol bitmese de bitecekmiş gibi devam ediyorum.. umudumun tükendiği bir anda... denizin en dibinden bir ışık yükseliyor yukarı doğru .. evet evet bu sensin... saçlarından ve ışığından tanıyorum seni.. yükselirken beni de o yoğunluktan alıyorsun.. birlikte yükseliyoruz.. bu sefer içimden bir ses sana güvenmemi söylüyor... ''bu doğru ışık hadi ona yönel''...diyor, sesi bu kez dinliyorum ve kendimi akımına bırakıp yükseliyorum...

denizin üstündeyim nihayet..fakat herşey daha fena oluyor.. gittikçe ölüyorum... o havasızlık beni öldürmemişken bu yeni ortam beni bitiriyor.. tam tükeneceğim anda gökten geri dönüyorsun... ardından bulutlar bir şarkı mırıldanıyor... şarkıyı bir yerden hatırlıyor gibi oluyorum..yaklaşıyorsun ve ışığın gözlerimi almaya başlıyor... gittikçe alçalıyorsun... sen alçalırken güneş saklandığı bulutların arkasından çıkmayı tasarlıyor... sen gitmesen utancından çıkamayacak belki de..

ve birden geldiğin gibi denize dönüyorsun... ikinci kez kurtarıyorsun hayatımı.. ben de denize çekiliyorum.. gene aynı yoğunluk, gene aynı kızıllık ve gene aynı boğulma hissi..ölmekten korkma diyorsun... ağzın oynamıyor bunu söylerken ama ben duyuyorum... neler yapıyorsun bana böyle ?

"gözlerini kapat diyorsun"..zaten kapalı diyorum.. "sen dediğimi dinle" diyorsun.. gözlerimi kapamaya çalışıyorum ve hayalimde de kapatıyorum...sonra belli belirsiz bir ses duyuyorum...ardından öldüğümü hissediyorum.. yoklukta gibiyim.. fakat bu ilk ölüm gibi değil sanki... yeniden doğuşa hazırlık gibi... seninle yeni bir hayata başlamak için tüm anılarımla birlikte kendimi gömmem gibi... belki de sana hazır olmam için önce bu şekilde ölmem ve sonra yeniden doğmam gerekli... hücrelerin kendilerini yeniledikleri gibi taptaze bir "ben" ile karşına çıkmalıyım.. sonra herşey başkalaşıyor koyu bir kızıllıkta.. ölümün rengi siyah değil kızılmış diyorum içimden... ben o kadar sahici ölüyorum ki damağımda tad bırakıyor.. ben ölümü resmen tadıyorum... gözlerim kapalıyken senin ışığını hissediyorum... bakışların yüzümde dolaşıyor... ikinci kez "ölmekten korkma diyorsun"..belki de bu yeni bir başlangıçtır... "sen bana gelmiştin şimdi ben sana geldim" diyorsun...

sıkı sıkı yumuyorum gözlerimi...ve ben sarsılarak ölüyorum..bir yandan da doğduğumu hissediyorum... herşey başa sarıyor sanki.. elini uzatıyorsun... benimle hergün ölmeye ve her sabah yeniden doğmaya var mısın diyorsun.. bütün gücümle evet varım yeni güneşim diyorum... evet varım..

sonra herşey duruyor bir anda... yükselmeye başlıyorum hayalimde..kendi bedenimden sıyrılıyorum... kızıllığın içinden tekrar yükseliyorum.. bu kez çok farklı olarak.. bu yükselen eski "ben" oluyor... sonra aşağıya bakıyorum merakla... yeni "bana" ve "sana"... ben orada iki mesut insan görüyorum... ben orada ölüm değil yaşam görüyorum... ama ben orada "seni" tekrar ve tekrar görüyorum... yeni "ben"in sana aşık olduğunu hissediyorum... içimden mutluluklar diliyorum ve gözden kayboluyorum...

bir hayalden uyanıyorum sanırım..
gözlerimi açıyorum..
dinledin mi?

Emre C.

Not: Resim şuradan...

Referandum Sonucu: EVET

2010-09-12T20:50:00.002+03:00

Seni gördüm

2010-09-02T10:58:00.000+03:00

yüzün gördüm önce
hani bahar sabahı
açan çiçekler kadar taze

gözlerin gördüm sonra
bir kış gecesi
çıkan yıldızlar gibi pırıl pırıl

saçların gördüm sonra
bir hazan günü
düşen yapraklar gibi sapsarı

sesin duydum sonra
bir yaz günü
yağan yağmurlar gibi dupduru

Emre C.

Not: Resim şuradan...

Korkuyorlar - Nazım Hikmet RAN

2010-08-26T11:09:00.004+03:00

Bize türkülerimizi söyletmiyorlar Robson*
İnci dişli, zenci kardeşim,
Kartal kanatlı kanaryam.
Türkülerimizi söyletmiyorlar bize,
Korkuyorlar Robson
Şafaktan korkuyorlar,
Görmekten,
Duymaktan,
Dokunmaktan korkuyorlar
Yağmurda çırılçıplak yıkanır gibi ağlamaktan
Sımsıkı bir ayvayı dişler gibi gülmekten korkuyorlar
Sevmekten korkuyorlar, bizim Ferhat gibi sevmekten
Sizin de bir Ferhatınız vardır elbet
Robson, adı ne
Tohumdan ve topraktan korkuyorlar
Akan sudan ve hatırlamaktan korkuyorlar
Ne iskonto, ne komisyon, ne veda isteyen bir dost eli
Sıcak bir kuş gibi, gelip konmamış ki avuçlarının içine
Ümitten korkuyorlar Robson, ümitten korkuyorlar ümitten
Korkuyorlar kartal kanatlı kanaryam
Türkülerimizden korkuyorlar.

Nazım Hikmet RAN

Not: Resim şuradan...

*Orjinali Robeson. Paul LeRoy Bustill Robeson Nazım Hikmet'in serbest bırakılması için dünya çapında kampanya başlatmış. Nazım'ın dört şiirini bestelemiş, ABD'li oyuncu, atlet, bas - bariton ses sanatçısı, yazar, sivil haklar savunucusu. (Kaynak wiki)

Ağlayan Şiir

2010-08-24T14:18:00.001+03:00

Verdiniz

Kalplerinizi serserilere

Geri alamıyorsunuz

Biliyorum

Hiç ağlamayın.

Not: Resim şuradan...

ÇILDIRIN....ÇILDIRIN....ÇILDIRIN....

2010-08-24T11:39:00.007+03:00

Quaresma geldi gelecek, olmadı derken bir gün pat diye oluverdi...

Guti için ''hayal kuruyorsunuz'', ''olmaz, gelmez'' dendi. Bir gün pat diye geliverdi...

Robinho için aylardır nabız yoklayan Beşiktaş sanırım bu transferde de sona yaklaştı.

Klose için de çabalar sürüyormuş.

Robinho ve Klose de gelirse Avrupanın en etkili forvet hatlarından birine sahip oluruz.

İnanılır gibi değil.

E bu arada Mehmet Aurelio da alındı.

Vallahi çıldırmamak elde değil.

Allah'ım sen aklıma mukayit ol !!!

Bana Bir Şarkı Söyle - Ümit Yaşar OĞUZCAN

2010-08-18T14:10:00.002+03:00

Özledim sesini ne olur konuş
Bir gül açtır zamanların ötesinden
Karanlıklar içindeyim, kapkarayım bugün gel
Gök mavisinden, deniz mavisinden
Bana bir şarkı söyle
İçimde bir şey kımıldıyor
Gözlerim kan çanağı, yorgunum, uykusuzum
Bir baksana ne haldeyim deli divane
Yaralıyım, çaresizim umutsuzum
Bana bir şarkı söyle
Yağmur ol yağ üstüme, güneş ol ısıt
Dökül karanlığıma ışıklar gibi
Al beni, en uzaklara götür
Sesin aksın içimde bir pınar gibi
Bana bir şarkı söyle
Bütün renkleri kat birbirine
Buram buram bir turuncu getir geçen yazdan
Bir tüy gibi, bir bahar dalı gibi
Hafiften, inceden, güzelden, en beyazdan
Bana bir şarkı söyle
Bazan kar nasıl hazin yağar bilirsin
Kurşuni bir gökyüzünden ağlamaklı
İşte öyleyim, kapkarayım bugün gel
En hüzünlü sesinle, en dokunaklı
Bana bir şarkı söyle

Ümit Yaşar OĞUZCAN

Not: Resim şuradan...

Quresma'nın Helsinki'ye Attığı Muhteşem Gol

2010-08-18T13:49:00.002+03:00

İnsan mısın sen Quresma ??

Bir Adam Yürüyor

2010-08-06T16:29:00.004+03:00

Eskişehir’de bir adam yürüyor
Bir seksen boylarında
Karda kırk iki numara ayak izi
Ayak izinde hüzün
Kardan mı adam yapsa

Karda bir adam yürüyor
Kırk iki numara ayak izi
Ayak izinde gözyaşı
Etrafında zoraki tebessümler

Soğukta bir adam yürüyor
Bir seksen boylarında
Bu üşüme soğuktan mı
Boşluktan mı
Boşluk da üşütür adamı

Gündüz bir adam yürüyor
Yeşil gözlü dev gelmiş aklına
Adımları hızlı
Hep acelesi var gibi
Seçilmiş yalnızlığından kaçıyor

Cennet vatanında bir adam yürüyor
Gururla
Kötüye de sarsa yaşamı
En az babası kadar seviyor buraları
Bu toprakları.

Emre C.-2007

Not: Resim şuradan...

Bin Parçaya Bölündüm - Ruhumu Gördüm

2010-08-03T09:54:00.005+03:00

Bin parçaya bölünüyorum rüyalarımda. Son bir haftadır çok garip rüyalar görüyorum. Net bir konusu yok. Olmasını istediğimden de emin değilim gerçi...

***

Küçük bir çocukken rüyalarım benim için çok önemliydi. Bambaşka dünyaları gezerdim rüyalarımda. Hayal gücüm her zaman çok gelişmiştir. İlginç, ütopik hatta bazen saçma hayallerim vardır. Konumuz şu an hayallerim değil ama bu geniş hayal kurma gücümün rüyalarımı da etkilediğini düşünüyorum.

Çocukken bazı rüyalarım, macera filmlerini aratmayacak nitelikteydi. Ben o rüyanın ve filmin baş kahramanı olarak günü kurtarıyor ve çok mutlu oluyordum. Fakat sabahları bir okul gününe uyanmak o denli sıkıcı oluyordu. Çünkü Türk Eğitim Sistemi sıkıcıdır. Ezberci midir bilmiyorum ama sıkıcı olduğu kesin. O sıkıcı çocukluk yıllarını atlatmak için Rabbime bol bol dua ederdim. Okulda sizi cezbedecek ne bir ders ne de bir konu vardır. Sadece eve dönmek için saatleri sayarsınız. O son zil çalınca, sırtınızdaki ağır çanta bir oraya bir buraya savrulurken, büyük bir coşkuyla eve koşarsınız. Hele ki günlerden Cuma ise bambaşka bir mutluluktur bu. Bir çok büyümüş (acaba?) insanın çocukluğuna bu kadar özlem duymasının altında bu saf ve coşkulu mutluluğu tekrar yakalayamayacakları korkusu yatar. Korkusu diyorum çünkü o mutluluğu yakalamak sanıldığı kadar zor değildir. İstemek yeterlidir bence...

***

Son günlerde garip bir o kadar da yorucu rüyalar görüyorum. Belli bir konusu yok. Ama beni çok yoruyorlar. Örneğin bir rüyamda bin parçaya bölünüyorum. Her bir parçamı kontrol ve idare etmek zorundayım. Her yapılacak işin belli bir saati var. Her bir iş, saatinde yapılmalı. Her bir parça ayrı bir işi yapıyor. Hiç bir iş birbirine benzemiyor. Her biriyle ilgilenmek zorundayım. Hem de tam vaktinde. Ne önce ne sonra. Ne geçmişte ne de gelecekte. O işler, her bir parçanın ''şimdi''sinde olmalı. Çok karışık. Çok zor. O rüyanın sonlarına doğru bazı parçalarımı birilerine devretmeye başlıyorum. İşler gene yürüyor. Bana sadece en öz parçamı kontrol etmek düşüyor. Ruhumu. Onu veremeyeceğimi biliyorum. Her şey kontrol altında gibi olduğu bir ''an'' da rüyadan uyanıyorum. Çok yorgun, bitkin, mutsuz ve çaresiz olarak.

Başka bir rüyamda bin parçaya bölünmüyorum ama yapılacak belli işler var. Devamlı zihnime bombardıman yapılıyor. Şu yapılacak, bu yapılacak, bu yapılmalı, bu yapılmamalı gibi. Ama gene saatinde olmalı her iş. Tek parça halinde her işe yetişmeye çalışıyorum. Bu daha zor geliyor. Gene aynı son. İşler biraz oturunca uyanıyorum. Çok yorgun, bitkin, mutsuz ve çaresiz olarak.

Uyanınca rüyanın etksinden kurtulamıyorum. Ağzım kupkuru oluyor. Aynaya bakıyorum. Saçlarım darmadağın. Lavobaya gidip yüzümü yıkıyorum. Rüyayı unutmaya başladıkça kendime geliyorum. Hayata dönüyorum. Nefes alıyorum. Tekrar yaşıyorum. Bir daha böyle rüyalar görmek istemiyorum. Korktuğumdan değil, sadece istemediğimden. Beni yorgun, bitkin, mutsuz ve çaresiz kıldıklarından. Sadece istemiyorum...

***

Yazmak bana iyi geliyor. Bunları yazmak, düşünmekten daha iyi geldi örneğin. Bir kişi bile okusa yeterli benim için. O bir kişi içinden üzülme stres altındayken böyle rüyalar görmen normal dese yeterli. Sahiden stres altında mıyım? O yüzden mi bu gördüğüm rüyalar? Ne yapmalıyım? Gene mi zaman ? Peki o zaman.

Emre C.
03/08/2010 09:51
Eskişehir

Not: Resim şuradan...

Bir Kaç Duvar Kağıdı

2010-07-27T16:34:00.013+03:00

Resim link

Deviantart'ta gözüme çarpan bir kaç wallpaper'ı sizlerle paylaşmak istiyorum. Küçük resmin üzerine tıklarsanız büyük halleri gelecektir. Oradan inceleyebilir ve duvar kağıdı olarak kullanabilirsiniz.

Atiye &Teoman Kal - Küçük Sırlar Dizisi Müziği

2010-07-27T16:26:00.003+03:00

Atiye & Teoman - Kal

Daha çok küçücüksün
Yeni bir hayat var önünde
Kendini bilirsen
Yürüdüğün yol seninle
Yeni doğmuş bir bebek
Yeni açmış bir çiçek gibi
Bir ömür var önümde
Yaşarım istediğim gibi
Bazen sıkılırsın
Bazen bunalırsın hayattan
Biliyorum ben böyleyim
Yeter ki iste sakın korkma hayattan
Farkındayım seninleyim
Kal kal kal
Hep yanımda kal
Kal kal kal
Hep hayatta kal
Tut elimi
Duy sesimi
Belki zor olacak
İçini yakacak düşsen bile
Kalk yeniden bana sarılarak göster sevdiğini
Kalllllllllllllll

Birgün herşey değişir
Anlamak zor gelir bazen
Birgün herkes değişir
Yenilmek zor gelir zaten
Benim hayallerim var
Benim bitmeyen umutlarım
Ama bazen yanlızım
Sessiz, solgun sokaklarda
Bazen sıkılırsın
Bazen bunalırsın hayattan
Biliyorum ben böyleyim
Yeter ki iste sakın korkma hayattan
Farkındayım seninleyim
Kal kal kal
Hep yanımda kal
Kal kal kal
Hep hayatta kal
Tut elimi
Duy sesimi
Belki zor olacak
İçini yakacak düşsen bile
Kalk yeniden bana sarılarak göster sevdiğini
Kalllllllllllllll
Ne kadar zor gelsede bazen
Ağlamak gelsede içinden
En karanlık günde bile
Sakın korkma güneş doğsun içinde
Kallllllllllllll

Not: Şarkı sözleri şuradan...

Sal

2010-07-27T11:12:00.002+03:00

Bir sal düşün
Bir duygusal
Bir sal ve bir duygusal

Bir sal düşün
Bir masal
Bir sal ve bir masal

Bir duygusal düşün
Salda
Bir masal

Koyu mavi okyanus
Sal üstünde duygusal
Kavuşmalı sevdiğine
Bir masal.

Emre C.

Not: Resim şuradan...

Jose Maria Gutiérrez Hernández - GUTI BEŞİKTAŞTA

2010-07-27T09:31:00.007+03:00

Aylardır süren uğraşlar sonucu Beşiktaş bir dünya devini Beşiktaşlı yapmayı başardı. Q7 transferinden sonra bu transfer 'yok artık' dedirtti. O kadar ki; süper starı hava alanında karşılamaya giden taraftarlar ''Yeter Yıldırım Demirören Yeter'' diye bağırmışlar.

***

İnanılmaz ama gerçek. Türekiye'ye gelen en iyi yabancı Hagi mi Alex mi tartışmaları sürerken BJK Guti'yi getirerek tüm tartışmalara son noktayı koymuş oldu. Taraflı tarafsız herkes kabul ediyor ki bu transfer Türk Futbol tarihinin en büyük transferlerinden biri hatta en iyisidir.

Fakat en büyük transfer olması bizleri hemen yanıltmasın. Çünkü Hagi GS'ya UEFA kupasını kazandırırken; Alex de FB'yi yıllardır sırtında taşıyor. Bu oyuncunun sahada yapacakları önemli. Fakat taraftar gözüyle bakınca insanın gözünün kamaşmaması imkansız. Çünkü o GUTI.

Ancak bilgisayar oyunlarında transfer edebileceğiniz adam BJK'da ve Türkiye'de. Beşiktaş formasını giyecek ve Nihat'a, Bobo'ya o muhteşem ara paslarından birini atacak. Belki uzaktan füzeler gönderecek rakip kalelere. Sonra Q7' de var. Aman Allah'ım bu BJK benim Beşiktaşım mı? Rüya bile olsa uyanmak istemiyorum. Jose Maria Gutiérrez Hernández ve Quaresma Beşiktaşta. İbrahim ÜZÜLMEZ 'de onlara kaptanlık edecek.!

***

Peki kimdir bu GUTI?

Madrid doğumlu olan Guti futbola 1984 yılında Real Madrid alt yapısında başladı. Futbola başladığı yıllarda forvet'de görev yapan Guti daha sonra orta saha görev yapmaya başladı.

Tüm kariyeri Real Madrid takımında yapan Guti profesyonel kariyerindeki ilk maçı Sevilla FC maçı oldu ve ilk sezonunda dokuz maçta bir gol ile sezonu tamamladı.

1997 yılında Guti kariyerine La Liga ve İspanya Süper Kupası ile iki kupa ekledi. O sezon 17 maça çıktı bir gol attı.

1999-2000 sezonu Guti 28 maçta 6 gol attı.

2000-2001 sezonunda ise 14 gol atarak kariyerindeki en skorer sezonunu geçirdi. Fernando Morientes sakatlanması sonucu forvet oyuncusu olarak görev Guti toplamda 44 maç ve 19 golle sezonu kapattı.

2006-2007 Zinedine Zidane jubilesi ile Guti tekrar oyun kurucu olarak görev almaya başladı.

2008 yılında Guti Real Madrid tarihindeki 5000. golünü attı.

***

Kariyeri inanılmaz değil mi? Umarım Beşiktaş' a da böyle faydalı olur. Tek korkum aşırı doymuş olması ve BJK'i küçük görme ihtimali. Yanında oynayan oyuncuların da ona uyum gösterememesi gibi bir ihtimal de var. Zaman gösterecek. Fakat şunu kabul edin:

Beşiktaş Q7 ve GUTI transferleriyle son yılların en büyük transfer dönemini geçirmektedir. Ayrıca Guti'li, Q7'li, Nihat'lı, Bobo'lu, Tabata'lı, Ernst'li bir Beşiktaş iyi bir BEŞİKTAŞ'tır.

Beşiktaş:BEŞİKTaşk'tır.

***

Not: Resim şuradan....

Dip not: Korkarım ki bu BJK bana ligtv aldıracak. Yanarım ona yanarım...

Orhan Hakalmaz - Bir Ay Doğar

2010-07-22T08:56:00.004+03:00

Orhan Hakalmaz - Bir Ay Doğar

Bir ay doğar ilk akşamdan geceden nedem nedem geceden
Şavkı vurur pencereden bacadan
Dağlar kışımış yolcum üşümüş perişanım ben

Uykusuz mu kaldın dünkü geceden nedem nedem geceden
Uyan uyan yar sinene sar beni
Dağlar kışımış yolcum üşümüş perişanım ben
Uyan uyan yar sinene sar beni
Dağlar harami açma yarami nasıl edem ben

Yüce dağ başında aşırdın beni nedem nedem yar beni
Tükenmez dertlere düşürdün beni
Dağlar kışımış yolcum üşümüş perişanım ben

Madem soysuz göynün bende yokudu nedem nedem yokudu
Niye doğru yoldan şaşırttın beni
Dağlar kışımış yolcum üşümüş perişanım ben
Niye doğru yoldan şaşırttın beni
Dağlar harami açma yarami nasıl edem ben

Karar Veremiyorum

2010-07-20T11:28:00.016+03:00

Bazı insanlar kararsızdır. Öyle değil mi? Örneğin benim gibi. Ben de kendimi o kararsızlar kervanına katıyorum. İtiraf ediyorum ki ben bir kararsızım !

***

Karar verme dediğimiz olgu kabaca bir kaç seçenek arasından bize en uygun olanı seçmektir, diyebiliriz. İşte karar vermeyi güçlü kılan en temel faktörler: bize en uygun olanını seçme hadisesi ve kafa karıştıran diğer seçenekler mevzusu.

Karar verme aslında en basit olarak söylemek gerekirse bir seçimdir. Derler ya her seçim bir vazgeçiştir diye. İşte o hesap...

Açmak istersek:

Elimizde A, B ve C olsun. Her halükarda birini seçmek diğerlerinden vazgeçme olayını birlikte doğurur. Biz A'ları, B'leri ya da C'leri akıl-mantık ve duygu süzgecinden geçirip, öyle karar veririz. Basit sanılan karar verme süreci aslında göründüğü kadar basit değildir.

Karar vermeye bir süreç olarak bakacak olursak da şu sıralamayı yapabiliriz:

1. Amaçların belirlenmesi

2. Kriterlerin oluşturulması
3. Alternatiflerin belirlenmesi
4. Alternatiflerin kriterlere göre değerlendirilmesi
5. Genel değerlendirme ve karar
6. Kararın incelenmesi ve geri dönüş.

Bir karar her zaman bu kadar yoğun bir şekilde alınmasa da, kaba hatlarıyla bu maddelere yakın bir süreç oluşuyor diyebiliriz.

Örneğimizden hareketle, A'yı seçmiş olalım. Biz A'yı seçerken mutlaka bize getireceği faydayı, zararı, uzun ya da kısa vade olsun, hesaplamış oluruz. Fakat her zaman karar verme süreci içinde hesap-kitap da olmayabilir. A'nın rengi hoşumuza gitmiş ve onu seçmiş de olabiliriz. Burada ise duygusal karar vermiş oluyoruz. Analitik düşünerek ya da duygusal düşünerek olsun, karar verirken ya da seçim yaparken mutlaka bir değerlendirme yapmış oluyoruz.

Karar verildikten sonra süreç kağıt üzerinde bitmiş gibi gözükse de aslında hiç bir zaman süreç bitmez. Karar verme sonsuz bir süreçtir! Çünkü o anda vermiş olduğunuz karar bütün geleceğinizi etkileyen bir karar olabilir. Basit bir karar bile olsa... Mesela seçmiş olduğumuz A bir elbise ise, bu geleceğinizi çok fazla etkilemeyecektir. Ama aldığımız kararlar mutlaka geleceğimize az ya da çok olsun bir etki bırakacaklardır. Bu kaçınılmaz !

***

Karar vermeyi zorlaştıran, en azından benim adıma, karar verirken, fazlaca kriterimin olması. Hele ki alacağım karar geleceğimi ya da ailemin geleceğini etkileyecek bir karar olunca durum daha da vahimleşebiliyor. Biliyorum ve itiraf ediyorum. Kabul. Ben bir kararsızım. Ama daha önce, yani çocukluğumdan bu yana alınan bazı kararların insanların hayatlarını nasıl etkilediklerini gördüm ya da bizzat yaşadım. Belki de bu yüzdendir bu kadar kararsız oluşum.

Böyle olmamam gerektiğini biliyorum. Alınmış karar, alınmamışlardan her zaman iyidir. Çok fazla kararsız olmak, insanları sıktığı gibi güven kaybına da yol açıyor. Bunun da farkındayım.

Siz siz olun doğru, çabuk ve bir kere karar verin. Ve aldığınız kararın her zaman arkasında olun ama asla arkaya bakmayın. Çünkü devamlı arkaya bakarak yürürseniz, bir gün tökezler ve düşersiniz. Aman diyim...

Emre C.
20/07/2010
11:26

Not: Resim 1 şuradan.. Resim 2 şuradan... Resim 3 şuradan...

Kaynakça:

1.Dönüşüm Konağı

2.TEPAV

3.Seçimler ve Biz

Dip Not: Bu blog Milliyet Blog'da Editör'den Öneriler sayfasında gösterilmektedir.

Betül Demir - Herkes Haklı

2010-07-19T23:00:00.000+03:00

Betül Demir - Herkes Haklı

Kime kızayım hangi nedenle hakla
Hele yalınız değişik yüzlü bir farkla
Bulduğumuz huzurlar tanıdık yakınen
Kim atmıyor icab edince farkla

Of ya herkes haklı aslında
Ofya kininde hep kastında
Of ya bir ton dayağı bastında
Aklına uydum kalbini esgeçtim

hop hop hop bi dur toplayacam
Yok yok yok bi daha yapmıycam
Oh oh oh be söyledim kurtuldum
Sen hala inadından çatlıycan

Zamanı Durduranlar 1

2010-07-19T16:25:00.003+03:00

Aşk engel tanımaz dedikleri bu olsa gerek...

Resim şuradan...

Bir Cuma

2010-07-19T13:56:00.002+03:00

bir cumaydı
bir akşam üstü
annemin eli elimden düştü
gözleri nemli
sordum
hasret doğradım dedi

bir cumaydı
bir akşam üstü
annemin eli elimden düştü
beş aydı altı üstü
hasret doğrayan bıçak
paslanmaz değil mi
ana yüreği
yaşlanmaz değil mi

Emre C.

Not: Resim şuradan...

Sertab Erener - Koparılan Çiçekler

2010-07-12T14:14:00.004+03:00

Sertab Erener - Koparılan Çiçekler

İyi ki varsın,
İyi ki sevmişim seni
Hem aldın, hem çaldın
Helal sana

Yok istemem diyen gönlüm
Çöle bile razı şimdi
Yanlış yola giden bendim
Lütfen dön gel

Ben yazdım kadere hüznü perişanı
Sonu gelmez yine de bitemez ümitler
Ama yoksa bahçemin eski şanı
Sebebi koparılan çiçekler

Güneşin Kızı

2010-07-12T09:23:00.005+03:00

Kırık dökük bir hayat yaşamıştı...

Oldukça çekingen, alıngan ve duygusaldı.

Şiirler yazardı...

Bazılarını kime yazdığını bile bilmezdi.

Sonra ağlardı kimi zaman. Odasında ve genellikle yorganın altında ve geceleri.

Saçma hayalleri vardı.

Saçma, çocukça hayaller...

Örneğin perilere inanırdı.

Çok saçma...

Çok çocukça...

Ama o inanırdı işte.

Bir gün bir perinin odasının balkonuna konacağını düşlerdi.

Sonra dünyalar güzeli peri usulca camı tıklatacaktı.

O hemen kapıyı açacak ve hayatına ışık dolacaktı.

''Kimsin sen'' diye soracaktı periye...

''Kimsin sen?''

''Güneşin kızıyım ben'' diyecekti peri gülümseyerek.

Eteklerinde umut olacaktı perinin...

Buram buram yaşam kokacaktı.

Aşkın canlı kanıtı olacaktı...

O, çocuğa aşkı anlatacaktı. Sevmeyi, fedakarlığı, bir olmayı...

Aşk ummanında boğulup boğulup tekrar dirilmeyi...

Ölüm nedir, yaşam nedir o zaman anlayacaktı çocuk.

Gerçek şiirler yazacaktı. Kaleminden kelimeler damlayacaktı saman kağıtlara.

Mis gibi kokan saman kağıtlar kelimelerle tutuşacaktı. Alev önce bütün odayı, sonra evi, Sonra da tüm evreni tutuşturacaktı.

Onlar tutuşacaktı...

Kızın elleri söndürecekti ateşi.

çocuk kızın buz gibi elleriyle yaşama dönecekti sonra.

Aşk, hayat, ölüm, sonbahar ve kış...

Ağlamak, gülmek, sevişmek, ilkbahar ve yaz...

Çocuğun herşeyi olacaktı dünyanın en güzel kızı...

Bir peri...

Kızın elleri buz gibiyken; gözleri sıcacık olacaktı...

Yumuşacık bakacaktı çocuğa.

Onun kahve çekirdeği gözlerine tanıyacaktı dünyayı.

Tüm bildiklerini sıfırlayıp, ''yapmam'' ''yapamam'' ları unutup, yeniden doğacaktı...

Soğuk bir mart sabahı olacaktı ikinci doğum günü.

Çocuğun herşeyi olacaktı dünyanın en güzel kızı...

Bir peri...

***

Güzel hayalleri vardı...

Güzel, çocukça hayaller...

Perilere inanırdı...

Güzel bir perinin onun olacağını düşlerdi...

Bir gün hayatına o güzel peri düştü...

İyi ki hayal etmiş ve inanmışım diye düşündü...

Düşündü... Düşündü... Oturdu..

ve yazdı:

''Bir peri

Güneşin kızı''

06/07/2010
Emre C.

Not: Resim şuradan...

Ozan DOĞULU & SILA - ALAIN DELON

2010-07-07T09:00:00.003+03:00

Sabah neşeniz benden olsun... İyi seyirler...

Ozan DOĞULU & SILA - ALAIN DELON

Bütün gün öyle oturdum evde
Tadım tuzum yok olur ya öyle
Duvarların da ağzı var dili yok
Hadi kalk giyin gez toz dedim
Azcık da sen boz dedim
Aradım taradım kimse evde yok

Işıklı janjanlı girdim rastgele bir kapıdan
Meğer herkes burdaymış bihabermişim dünyadan
Kızlarla laflarken sen göründün bir anda
Bi numaralar Allah Allah bu ne n`oluyor ya

Babababa havalara nasıl da geriniyor
Alain Delon`um benim nasıl da kasılıyor
No no no almayayım başkası alsın
Tipim değilsin üstü kalsın

Nasıl da yalnız ve çıplak herkes
Mutsuz ve damsız herkes
Benim de bundan aşağı kalır yanım yok

Ben V

2010-07-02T19:26:00.002+03:00

Bir maske takıyorum bugün yüzüme
Özgürlük için
Barış için
Bilmediğim bir ülkeye gidiyorum trenle
Son vagon bomba dolu
O bilmediğim ülkede
Duymadığım lisanda aşk şarkıları söylüyorum
Kel bir kız benimle dans ediyor
Sonra bir yağmur başlıyor derinden
O kız yağmurda ıslanırken anlıyorum
Ateşte yanmak ne demek
Ölüme göğüs geriyorum
Özgürlük için
Barış için

Bilmediğim bir ülkeye gidiyorum trenle
Son vagon bomba dolu
O bilmediğim ülkede
Mozart ben ve Orhan Veli
Bir rakı sofrası kuruyoruz
İçtikçe güzelleşirken
Aşktan da konuşuyoruz
Hava fişekler atılıyor birden
Özgürlük için
Barış için

Bilmediğim bir ülkeye gidiyorum trenle
Son vagon bomba dolu
O bilmediğim ülkede
Parlamento havaya uçuyor bir gün
İnsanlarda maske
Yığın yığın
Öbek öbek
Binlerce insan yürüyor sokaklarda
Özgürlük için
Barış için

Bilmediğim bir ülkeye gidiyorum trenle
Son vagon bomba dolu
O bilmediğim ülkede
İşte o bir vagon dolusu bomba patlıyor
Havai fişekler atılıyor
Gökyüzünde kocaman bir V harfi beliriyor
Özgürlük için
Barış için

Bilmediğim bir ülkeye gidiyorum trenle
Son vagon bomba dolu
O bilmediğim ülkede
Yüzümde bir maske
Ölüyorum
Özgürlük için
Barış için

Ben V

Not: Bu şiir ''V for Vendetta'' filminden sonra kaleme alınmıştır. Resim filmden bir karedir.

Gripin - Durma Yağmur Durma

2010-07-01T16:13:00.005+03:00

Son günlerde en çok sevdiğim ve dinlediğim şarkı.
Paylaşmak istedim. İyi seyirler..

Gripin-Durma Yağmur Durma

zaten ıslağım boğazın ortasında
yaşlarım gizleniyor damlalarında
durma, yağmur durma

cilalanıyor ruhum istanbul sağnağında
damlalar karışmış elmacıklarıma
durma, yağmur durma…

okunmuyor adı artık yıldızlarda
ayrılık yazıyor arkası yarınlarda
sorma bana, sen de onu sorma

sorma, sorma doldur boğaziçini
sen doldur ben içerim efkarımla kana kana
durma, durma doldur boğaziçini
sen doldur ben içerim yalanlara kana kana
durma, canım cayır cayır yanıyor
söndür yalvarırım durma n’olur durma

durma, yağmur durma
sorma, sen de onu sorma

zaten ıslağım boğazın ortasında
yaşlarım gizleniyor damlalarında
durma, yağmur durma

cilalanıyor ruhum istanbul sağnağında
damlalar karışmış elmacıklarıma
durma, yağmur durma…

okunmuyor adı artık yıldızlarda
ayrılık yazıyor arkası yarınlarda
sorma bana, sen de onu sorma

sorma, sorma doldur boğaziçini
sen doldur ben içerim efkarımla kana kana
durma, durma doldur boğaziçini
sen doldur ben içerim yalanlara kana kana
durma, canım cayır cayır yanıyor
söndür yalvarırım durma n’olur durma

durma, yağmur durma
sorma, sen de onu sorma

sorma, sorma doldur boğaziçini
sen doldur ben içerim efkarımla kana kana
durma, durma doldur boğaziçini
sen doldur ben içerim yalanlara kana kana
durma, canım cayır cayır yanıyor
söndür yalvarırım durma n’olur durma

durma, yağmur durma
sorma, sen de onu sorma

Ablamla Özendiğimiz Şeyler - I

2010-07-01T13:28:00.006+03:00

Küçükken ablamla bir çok hayal kurardık. Bunların en temel kaynağı pek tabi Televizyon ve oradaki yabancı yapımlardı. Bu yazı dizisinde (eğer devam edebilirsem) kısa kısa ablamla hayalini kurduğumuz ''şeylerden'' bahsedeceğim.

1) Çalışma Odası - Kütüphane

Yabancı filmlerde, özelikle klasik olanlarında, zengin ailelerin 101 odalı evlerinde muhakak ki ailenin babası ya da reisi konumundaki kişisi için bir çalışma odası olurdu. Biz buna o kadar imrenerek bakardık ki anlatamam. Mesela şöyle bir sahne olurdu:

Yemekler yenilmiş olurdu. ( Yemekler upuzuuun masalarda yeniliyor tabi ki) Ardından evin reisi ya da babası konumundaki şahıs, hizmetçiler masayı toplamaya gelince, ''Kahvemi çalışma odama getirin'' derdi. Ya da bazı filmlerde ''Kahvemi Kütüphaneme getirin'' olurdu ki o zaman tadından yenmezdi. Bize de ağzımızın sularını silmek kalırdı.

O çalışma odaları ya da kütüphaneler de mutlaka şahane koltuklarla, kitaplıklarla, kitaplarla ve biblolarla süslenmiş olurdu. Eğer film, gerilim ya da esrarengiz bir filmse kitaplığın arkasından evin gizli bir yerine açılan bir geçit olurdu. Sadece belli kişilerin bildiği bir kitap aradan çekilir ve koca kitaplık dönerek yol verirdi. Bu kısma da bayılırdık.

Biz de neden bu kadar büyük etki bıraktığını inanın bilmiyorum. Ama hala ablamla bu konuda takılırız birbirimize. ''Abla kahvemi odama getir lütfen'' ya da ''Kahvelerimizi haydi kütüphanede alalım'' der ve gülüşürüz hınzırca. Yaşlarımız ne olursa olsun. Bu küçük anılar bizi hep çocukluğumuza götürür.

İkimiz de hala bu özlemi taşıyoruz biliyorum. O da ben de kitaplar biriktiriyoruz harıl harıl. Bir gün belki bu hayalimiz gerçek olabilir, kim bilir. Ama ben bu hayali ve bunu ablamla paylaşmayı çok seviyorum. Eminim ki o da aynı duyguları taşıyordur benimle.

(Ablama ithafen...)

Emre C.

Not: Resim şuradan...

Tatil :)

2010-06-11T14:48:00.004+03:00

12 Günlük senelik iznimi aldım. Eşim ve ablamla küçük çaplı bir tatil planladık. Nasipse pazartesi başlıyor. Uzun süre buralarda olamayabilirim. Hepinize sevgi ve saygılarımla...

Emre C.

Not: Resim şuradan...

Güneşin Elleri Buz Gibiymiş Ne Tuhaf !

2010-06-10T13:37:00.003+03:00

Eskişehir'imin sokaklarında geziyorum. Bir rüyada mıyım yoksa bir rüyadan henüz mü uyanmışım bilmeden. Ama zaten ne zaman bu şehrin sokaklarında geziyor olsam içim bir tuhaf oluyor. Kendime bile anlatmakta sıkıntı duyuyorum ki size nasıl anlatsam?

Ben bu şehire geldiğim zaman bazen akşam vakti oluyor. İnsanların hepsi hızlı hızlı bir yerlere yetişiyor. İşte o anda zamanı durdurup herkesle tek tek konuşmak istiyorum. Nereye gidiyorsunuz? Orada ne yapacaksınız? Bu tramvaya kaçıncı binişiniz? Hayattan beklentileriniz neler? Yoksa işte öylesine yaşayıp gidenlerden misiniz?

Ya da benim gibi böyle aklı bu kadar garip çalışan biri var mı merak ediyorum. Herkesin bir sıkıntısı var muhakkak. Ya işiyle, ya eviyle ya da okuluyla ilgili kafasında soru işaretleri var. Ama bunlara ek olarak bir de insanlığı, ilişkileri, yaşamı benim kadar kurcalayan birisi daha var mıdır? (Elbette var. Bütün bu romanları yazanlar, filmleri çekenler, şiirler yazanlar, resimleri yapanlar bu kaygıyı güdenlerdir.)

***

Şehirde dolaşırken nedense herkes beni seyrediyormuş gibi geliyor. Çok garip. Sanki usta bir tiyatro yazarının karakteri gibiyim. Rolüm yazılmış. Ezberim elime tutuşturulmuş. Ezberliyorum ve oynamaya çalışıyorum. Üstelik tekrar oynama ya da bu role önceden hazırlık yapma şansım da yok. Kağıtlar elimde. Her sayfada yeni bir insanla tanışıyorum. Fakat tiyatro yazarı bana kesinlikle yardım etmiyor. Tüm bu yeni karakterleri benim tanımam lazım. Üstelik onlar da oyuncu. Belki farkındalar veya belki de değiller bu muazzam oyunun içinde olduklarından. Çünkü dünya öyle ustaca kurgulanmış ki (yüce yaradana saygılarımla) herşey çok gerçek. Elmalar tam da elma gibi. Bardaklar çok fazla kumdan ve kırıldığında elimizi kesiyor ve akan kan çok kırmızı.

Şehirde dolanırken ve aklımdan bunlar geçerken Haller' e uğruyorum. En sevdiğim mekan. Tam da sevdiğim insanla baş başa kalmak istediğim yer. Fakat şimdilik yalnızım. Meraklı gözlerle etrafı süzüyorum. Gene aynı keşmekeş. Aynı deli sorular beynime üşüşüyor. Çiftler.. Arkadaş gurupları..Aileler..Dükkanlar..O dükkanlardaki satıcılar..Hepsinin ayrı ayrı hayatları var ama bazılarınınki bir yerlerde kesişmiş. Peki ya kesişmeseydi? Tesadüflere inanır mısınız? Ya da kadere? Kader nedir sizce? Başımıza gelenlerin toplamı mı yoksa inandığımız ve belki de inanmak istediğimiz bir kavram mı?

Şekerli bir Türk kahvesi söylüyorum (en sevdiğim). O mekanda tek yalnız benim. Hemen çaprazımda orta yaşlı bir çift var. Karşımda ise genç bir çift. Arkamda, sağımda, solumda başka kalabalıklar da var ama onları süzmüyorum. Kahvem geliyor. İçiyor, içiyorum. Düşünceler asla durmuyor. Düşünüyor, düşünüyorum. Bu kahveyi neden bu kadar seviyorum? Ya da herhangi bir şeyi neden severiz? Bu sevgimize karşılık bekler miyiz? Sanırım hayır. Örneğin kahve içmeyi severiz ama onun da bizi sevmesini beklemeyiz asla. En fazla çeşitli şekillerle bizi büyülü dünyalara taşımasını isteriz.

Fallar...

Aslında hepimiz biliyoruz falın hiç bir şekilde geleceği yansıtamayacağını. Çünkü kader gerçek olsa bile gelecek asla sabit değildir. Her an yeniden yazılmaya namzettir. Bir olay olur ve kafanızdaki düşünceler şekilleniverir. Bu başka bir olayı tetikler ve siz bir bakmışsınız aklınızda hayalinizde olmaya bir geleceğe gidiyorsunuz. Ama bu da yarın değişebilir. Çok garip değil mi?

Kahvem bitmiş ve kapatmışım. Hatta soğumuş bile. Açıyorum ve kendi falıma bakıyorum. Yüreğim mi kabarmış ne? Bir kahve falı işte çoğu zaman bu cümle ile başlar. Nedense genelde hep tutar. Çünkü hayatından memnun olan çok az sayıda insan vardır. İnsanların yüreği hep kabarıktır. Hepsinin dertleri kendilerince çok büyük; mutlulukları da yetersizdir. Kaldı ki mutlu olsak bile bunun ne zaman biteceğini düşünürüz hep. Şöyle deriz içimizden ''Haydi mutluluk yitip git artık ki ben de sonsuz hüznüme geri döneyim'' Farkında olmadan bir üzüm salkımı gibi mutluluğu tüketiriz. Tamam kabul ediyorum dünyada hiç bir şey sonsuz değilidir ve her şey yitip gitmeye ve tükenmeye mahkumdur ama biz mutluluk konusunda biraz aceleciyiz. Hemen bitmeli ve hüzünlerimize geri dönmeliyiz. Mutluluk bizim için hep bir numara büyük bir elbise gibidir. Bol gelir hemen çıkartır atarız. Oysa onu o kadar çok beklemişizdir ki ve belki de sahiden haketmişizdir de. Sabırla doğru anı kollamışızdır. Bulunca o şeyi, anlamışızdır mutluluk bu olmalı diye. Ama insan yanlarımız, ama şu garip anlatılması güç kimyamız öyle bir çalkanmaya başlar ki içimizde, sanırız ki içimiz dışımıza çıkacak ve bu mutluluğu elimizden alıp gidiverecek.

Bazen de şu olur: Fazla iyi gelir herşey. ''Yok'' deriz. "Bu kadar muntazam olmamalı". Bir yerden mutlaka bir şey çıkacak. Yani o anın, o şeyin tadını çıkarmak yerine kusur aramaya başlarız. Ne yaptım da hakettim bu mutluluğu ben? Ne zaman elimden kaçıverecek? Ya gene eski mutsuz günlerime dönersem? Soruların ardı arkası kesilmez. Bence boşverin soruları. O ana odaklanın. Zevk alın. Haydi diyelim ki elinizden alınacak bu mutluluk. Eee ne yapalım? Giderse de gider. Siz şu an mutlu musunuz? Mutlusunuz. Bu ne anlama gelir aynı zamanda? İleride de olabilirsiniz. Çünkü artık bunu yaşadınız ve hazırlıklısınız. Boşverin kaçarsa kaçsın mutluluk. Çünkü bir insan hiç bir zaman sadece bir kez mutlu olmaz!

***

Bir kahve falından bu kadar şey kurgulamam garip geliyor. Hemen hesabı isteyip kalkıyorum. Şehrin caddelerine geri dönüyorum. Fakat içimde garip bir his var. Sanki ilkokul öğretmenim arkamdan yanaşacak ve kulağımı çekecek gibi. ''512 Emre ne yapıyorsun burada?'' ve ben o öğrenci psikolojisini çoktan atlattığımdan pişkin bir cevap yapıştıracağım ''Ne yapıyor gibi görünüyorum. Yürüyorum işte. Hem sanane bundan. Gezmek, tozmak suç mu? O verdiğiniz ödevi yapalı onseneler geçmiş hocam. Şimdi hayat bana ödevler veriyor ve hayat sizden daha iyi bir öğretmen! Hemen eklemem lazım. Sizi hiç sevmemiştim.'' Çok bozulup uzaklaştığı bir sahne düşlüyorum sonra...

Bu hayalin kahvenin verdiği tadı bozmasına izin vermemeliyim diyerek, gezip tozmaya devam ediyorum. Bir alış veriş merkezinin önüne geliyorum. İçeri dalıyorum. Yürüyen merdivenlerden çıkıyorum. İçimden de bu binanın dizaynını yapana okkalı bir küfür geçiyor. En üste kata çıkıyorum. Çünkü orada sinema var ve sinema hayat demek. Ne zamandır merak ettiğim bir filme bir öğrenci bileti alıyorum (sadece hayat öğrencisi olduğumdan değil aynı zamanda yüksek lisans öğrencisiyim). Filmle ilgili yüksek beklenti içindeyim.

Yerime kuruluyorum. Salon çok ufak. Hatta bir evin salonunda izler gibiyiz filmi. O kadar samimi bir ortam oluşmuş ki en başta oturan hanfendi birazdan çay servisi yapacak gibi geliyor bana. Yapmıyor tabi ki ama umut etmiştim ve biraz içerliyorum. Film başlıyor. Eh fena değil gibi. Fakat birden perde kararıyor. İçerisi zifir karanlık. İnsanlar cık cık çekiyor ama sonra o sesler de azalıyor. Ben de arkama sağıma soluma bakıyorum ama dedim ya zifiri karanlık. Sonra perdede bir ışık beliriyor. Güneşin doğuşu gibi diyeceğim ama gerçekten güneşin doğuşu. Bir güneş doğuyor ki Allah'ım ne kadar sarı ve güzel. Tüm salon aydınlanıyor. Farkediyorum ki benden başka kimse yok o anda salonda. Bir hayal bu biliyorum ama aldırmıyorum. Güneş yükseliyor ve perdenin tam ortasında duruyor. Sanıyorum ki o perde benim hayatım ve güneş de tam ortasında. Güneşten başka hiçbir şey yok. Sanıyorum ki o perde benim zihnim ve güneşten başka şey düşünemiyorum. Bir ara ışık o kadar parlıyor ki güneş gözlerimi alıyor. Ellerimle gözlerimi kapatıyorum. Sonra ışık hafifliyor güneş kayboluyor ve bir film başlıyor. Merakla izlemeye koyuluyorum. Fakat çok tuhaf! İzlediğim sahne bir sinema salonunda geçiyor ve oradakiler de bir film seyrediyorlar. Merakım iki katına çıkıyor. Kalp atışlarım hızlanıyor. Yerimde doğruluyorum. Film şöyle devam ediyor:

Dediğim gibi bir sinema salonu. Tek tük insanlar var. Salon benim şu an olduğum salon gibi ufak ama daha aydınlık. Kamera tek tek insanları gösteriyor bana. Yaşlı bir çift var en önde. Sonraki sıra boş. Bir sonraki sırada yan yana iki çift var. Sevgili gibi duruyorlar. Arkalarında iki erkek oturuyor. En arkada ise üç genç kız. Kamera tek tek suratlarını gösteriyor bana. Hiç birisini tanımıyorum. Herkes çok yabancı. Sonra kamera arka sıradan tekrar önlere doğru süzülüyor. Bir çiftin tam karşısında duruyor. Çift biraz mesafeli gibi. Ama çift olduklarına eminim çünkü bunu biraz anlayacak kadar hayat dersini almıştım (seçmeli bir dersti). Yüzlerine perdeden yansıyan ışıklar vuruyor fakat kız daha aydınlık sanki. Hayır, oturduğu konumdan değil. Bu sanki ona has bir aydınlıkmış gibi. Güneş gibi. Erkek ise ay gibi daha çok. Kızdan gelen ışığı yansıtıyor sanki. Ama ikisi de mutlu görünüyorlar. Sonra fısıldaşmalar başlıyor aralarında. Oğlan kıza birşeyler söylüyor. Kız gülümsüyor. Ne dediğini duyamıyorum. Of keşke geri alma şansım olsaydı. Ama demekki daha dikkatli olmalıyım. Hayat gibi belki de bu filmin de geri sarma düğmesi yoktur!

Biraz sonra ikisinin de iç seslerini duyuyoruz. Fakat yönetmen belli ki bu bölümde bize oğlanın iç sesini vermek istiyor. Halbuki diyorum içimden kızınkini de verseydi daha güzel olurdu. Ama yönetmen o ve bir bildiği muhakkak vardır. Oğlan yerinde duramıyor sanki. Ne ki onun sorunu? İç sesi bize herşeyi anlatıyor.:

-Ne kadar da güzel bir kız. Allahım ne kadar mutluyum. Onunla sinemaya geldim. Kabul ediyorum film berbat ama olsun onun yanında olmak ne hoş bir şey.

-Acaba o da mutlu mu? Dur sorayım.... evet o da mutluymuş. Yaşasın. ..eyvah ya beni kırmamak için öyle söylediyse...yok o yalan söylemez..güneşim o benim..

-Şimdi ne düşünüyor ki acaba.. film de gittikçe kötü olmaya başladı....of ilk bölüm bitse bari... ne kadar ünlü oyuncu varsa doldurmuşlar filme... ve hepsi de figuran gibi olmuş yazık..!

-Acaba ileride de böyle sinemaya gelir miyiz? İster mi bir "ilerisi" olsun? Neden istemesin ki? Şimdiye kadar herşey çok iyi gitti.

-Of filmden iyice sıkıldım. Hastayım belki ondan mı? Boğazım da kuruyor. Ona baksam mı?...Baktım.. Çok güzel.. Çok tatlı..

-İtiraf ediyorum. Elini tutmak istiyorum. Biliyorum henüz erken ama istiyorum işte. Çocuk gibiyim. Yok aslında değilim. Aşk beni çocuklaştırdı.

-Tutsam ters mi teper? Beni yanlış anlamasından korkuyorum. Ama ya ters tepmezse ve o da elimi tutarsa?

Çocuk bu düşüncelerle boğuşuyorken film arası oluyor. Onların izlediği değil ama benim izlediğim çok heyecanlı geliyor bana. Daha önce kim bilir kaç kişinin başına gelen hadisler. İlk defa sevdiğini söylemek, ilk defa elini tutmak, ilk öpücük.. Hepsi aşkın adımları. Ama bunları öyle bir zamanlamayla yapmalısınız ki, iki taraf da hazır olmalı. Yoksa karşı taraf sizi başka türlü algılayabilir ki bu en fenası olur.

Filmin ikinci yarısı başlamak üzereyken çocuk sonsuz bir cesaretle soruyor. ''Elini tutabilir miyim?'' Aslında böyle bir soru sorulmaz. Ya tutarsın. Ya tutmazsın. Ya bunun vakti gelmiştir, iki taraf da sinyaller verir. Ya da vakti gelmemiştir, cesaret bile edemezsin. Ama bu filmdeki çocuk hakikaten tuhaf! Böyle bir soru sorulmaz ama soruyor işte. Fakat kız o kadar iyi ki.. O kadar güzel ki.. Çocuğu kıskanıyorum adeta. (belki bir gün benim de...belki?) Bir anda kız elini uzatıyor. Herşey bir anda oluyor. Sanki hayat onların el ele tutuşmasını beklermiş gibi. Sanki onlar el ele tutuşamak için yaratılmışlar gibi...

Film sürüp gidiyor. Fakat çocuğun filmle alakası falan kalmıyor. Ara ara başını yukarı kaldırıp Tanrıya şükrediyor:

-Allahım daha mutlu olamam herhalde. N'olur bu mutluluk sonsuza dek sürsün. Daha fazlasını istemiyorum. Daha fazlasını beklemiyorum. Bu bile yetti bana. Nasıl olsa bir gün şu canımı alacaksın ya göğsümden. O şimdi olsun. Güneşimin yanındayken ve elleri ellerimin arasındayken ölebilirim. Gözlerimi sımsıkı kapatırım. Son kez bildiğim sureleri okurum. Şahadet getiririm ve ölürüm. Ama ölmemem gerek. Yok hayır! Ondan ayrılmış olurum o zaman. Yok Tanrım vazgeçtim ben. Sonra ölmek istiyorum. Biliyorum Tanrıyla pazarlık olmaz ama bir kaç kez daha fırsatım olsun ve o pamuğumsu elleri tekrar tutabileyim.

-Parmakları incenik ve kemikli. Sipariş versem bu kadar olur sanki. Tam hayalimdeki eller. Fakat ne garip Güneşin elleri buz gibi. Oysa gözleri sımsıcaktı. Fakat gerçekten ne garip güneşin elleri buz gibi. Oysa saçları ne kadar da sarıydı. Omzuma değdikçe yaktılar omuzlarımı ve tüm bedenimi. Bu aşk olmalı. Değilse nedir ?

-Ellerimi hiç bırakmasın istiyorum. Sonsuza dek tutsun. Biraz sıkılırsa bıraksın sonra özlesin tekrar tutsun. Çok şey mi istiyorum Allahım?

-Hala ellerimi bırakmadı. İstemese bırakırdı öyle değil mi ya? Yani meraktan da tutmuş olabilirdi. Ne hissedeceğini merak etmiştir ve tutmuştur. Sonra bir bahaneyle bırakabilirdi. Ama film bitecek neredeyse. (film mi o da ne?) ve hala bırakmadı.

***

Fim bitiyor. Yani onların izlediği film. Fakat sanırım benim izledğim bu film de bitiyor. Perde yeniden kararıyor. Ortalık yeniden zifiri karanlık. Sonra perdenin tam ortasında güneş yeniden beliriyor. Yavaş yavaş batıyor sonra. Nedense içime bir hüzün çöküyor. Birden en başta izlediğim filme dönüyorum. Hani ilk başta bilet alıp; (öğrenci hani) girdiğim gerçek filme. Fakat kısa süre sonra bu film de bitiyor. Neredeyse ikinci yarısını kaçırdığım için hiç bir şey anlamamış oluyorum ama olsun. Benim (sadece benim) izlediğim film daha güzeldi. O filmin başrolünde iki tane pırlanta gibi genç vardı. Hayalleri, umutları olan..her genç gibi. Kalpleri ne kadar temizdi şimdi anlıyorum. Birbirlerini seviyorlardı eminim. Fakat o filmin başı ya da sonu neydi acaba.? Bunu merak etsem de izlediğim kadarı bile bana müthiş zevk verdi diyorum kendi kendime. Salondan çıkıp sokaklara dönüyorum.

Işıklardan geçiyorum. İki yanımdan hızlı hızlı çiftler geçiyor. Kim bilir nedir telaşları? Sokaklar dolu. Hava güzel. Beni evime götürecek dolmuşlara geliyorum. En sevdiğim yer olan, nedense, en öne oturuyorum. Tanıdık bir kızı görüyor gibi oluyorum binerken ama o selam vermeyince ben de vermiyorum. Yol fazla uzun değil. Evime varıyorum. Yolda fazla bir şey düşünemiyorum. Yeterince kafamı yordum sanırım.

"Müsait bir yerde" deyip iniyorum dolmuştan. Fakat gerçekten en müsait yer burası mı kestiremiyorum. Neyse evime geliyorum. Kapıyı annem açıyor. Sarılıyorum. Şaşırmıyor, bırakmıyor, sormuyor! Sadece bütün anne şefkatiyle sarılıyor. Sonra babama selam veriyorum. Öpüşüyoruz. İki çocukları da şehir dışında olduklarından bu gelip gitmeler bizi hem üzüyor hem mutlu ediyor. Ama büyüyoruz değil mi? Ama bir gün bu ayrılıklar olacaktı biliyoruz değil mi?

Odama geçiyorum. Bilgisayarımı açıyorum. Bir kaç saat oyalanıp yatmaya karar veriyorum. Dişlerimi fırçalıyorum. Işığı söndürüyorum. Biraz sonra gözlerim karanlığa alışıyor. İnsan vücudu ne garip diyorum içimden. Herşeye ve her ortama mükemmel hızda uyum sağlayabiliyor. Yatağa uzanıyorum. Aklıma bugün başıma gelenler üşüşüyor. Uykum fazlasıyla geliyor. Göz kapaklarım ağırlaşıyor. Birden tekrar etmeye başlıyorum.

O filmdeki çocuk ne kadar da şanslı. Güneşini bulmuş ve onu ne kadar çok seviyor. Sonra kızı düşünüyorum. O da ne kadar şanslı. Kendisini bu kadar çok seven birisi var ve sevdiğini söylemekten asla utanmayan-sıkılmayan birisi. Çocuk ne kadar şanslı. Kız da onu seviyor galiba filmden anladığım kadarıyla. Seven bir kız kutsaldır ve asla incitilmemesi gereklidir. Çünkü bir kadın sevmişse asla unutmaz, asla utanmaz ve asla ihanet etmez. (istisnalar hariç) Kız ne kadar da şanslı diyorum içimden. Çünkü gerçekten seven bir erkek de asla vazgeçmez, asla yıkılmaz ve asla aldatmaz. (istisnalar hariç) Sonra farkediyorum ki bu filmin yönetmeni bundan sonra zaman olacak. Neler olup biteceğini zaman gösterecek. Bu iki şanslı insana gıpta ederken uykum çok fazla geliyor. Ve uyuyorum. Ama uyur halde tekrar ediyorum
kız ne kadar şanslı
çocuk ne kadar şanslı
kız ne kadar şanslı
çocuk ne kadar....

Emre C. 22/03/2009 15:11

Not: Resim şuradan...

Çocuklar...

2010-06-10T10:47:00.008+03:00

Çocuklar karanlıkta giden yolcular
gibidirler. Işık tutmazsanız yollarını bulamazlar !

Emre C.

Resim şuradan...

Sesli Harflerin Göçü

2010-06-02T14:57:00.019+03:00

Sesli harfleri olmayan bir aşk yaşıyorduk seninle
Sen bana ''aşkm'' diyordun
"I" birden alınıyordu
Ben onu teselli edeyim derken
Sen bana ''cnm'' diyordun
"A" ve "I" koşarak uzaklaşırken
Ben "E" ve "U" ağlıyorduk
Sen bana ''bitanm'' diyordun
Avucumda bir "O" ve
Sessiz bir "U" kalıyordu
Sen bana ''ölrm'' diyordun
Oysa yaşamak lazımken
İnadına ve çocukça
"Ü" ve "U"yu birbirine sarılırken
Görüyordum ve üzülüyordum
Sen bana ''sevyrm'' diyordun
Issız bir adaya göçüyordu
Tüm sesli harfler ve giderken
Bir kaç sessiz harfi de alarak
Aşkımızın alfebesi öksüz kalıyordu
Sana artk içinde sesli harfler olmayan
ve yarım yamalak yazılar kurabilirim
E artık elimden ne gelirse
ne gelirse ?

Emre C.

Not: Resim şuradan...

Seviyorum Seni

2010-05-31T17:13:00.008+03:00

İsrail'in yardım gemilerini vurduğu haberiyle güne başlamıştım. İşyerinde devamlı bu haberi takip ediyorum. (hala..) Fakat şimdilik o konuyla ilgili bir yazı değil bu.

Ben ise işim gücüm arasında biraz şiir okuma ihtiyacı duydum. (nedense) Sonra Nazım Hikmet'in Seviyorum Seni şiirini okudum. Bir kez daha çarpıldım. Tokat gibi bir şiir. Yüreğime atom bombası gibi düştü. Hemen çıktısını alıp eşime götürdüm. Ona kendi şiirlerimi ve yazılarımı götürürdüm zamansız. İlk defa başka bir şairin yazısını götürdüm ona. İçim biraz buruk verdim elimdeki beyaz kağıdı. Çünkü o satırlar benim değildi. Nazım Hikmet sevdiği kadına yazmıştı onları. Ama şiirler yazıldıktan sonra herkesindir (öyle midir?yoksa şiirler yazana/yazılana mı aittir sadece?) mantığı güderek vermek istedim. O da okusun istedim. Oradaki cümleler benim değildi ama ben söylüyormuşum gibi hissetsin istedim. Teşekkür ederken bana: ''Ama o kelimeler bana ait değil, keşke bu kadar güzel yazabilseydim'' dedim. ''Olsun senin yazdıkların benim için en güzelleri'' dedi. Mutlu oldum birden. Şiirlerimi/yazılarımı bir kişi bile beğeniyor olsa (ki o kişi dünyalara bedel) yeter bana. Ama en başta ben kendimle konuşmak için yazmaya başlamamış mıydım? Yani en temelde ben kendim için yazıyordum. Başkalarının beğenileri bir ''ekstra'' idi benim için...

Yazmak çok güzel. Şiir yazmak bambaşka bir sanat. Çünkü şiir, yazı gibi değil. Ayrı bir ritmi/melodisi var. Ama elimden geldiğince şiir yazmayı da seviyorum. Biliyorum ki öğrenmem gereken pek çok şey var yazı ve şiire, ya da edebiyata, dair. Ama yılmıyorum. Okuyorum, deniyorum... Olmayınca tekrar okuyorum. Biraz biraz oldukça mutlu oluyorum. En iyisi olacağım diye bir iddiam yok. Ama ''sade'' olmak gibi bir kaygım var. Lafın özü yazmayı ve yazarken kelimlerin arasında nefes almayı seviyorum. Aslında ben yaşamayı seviyorum. Seviyorum...

Emre C.

ve o şiiri de verelim:

Seviyorum seni
ekmeği tuza banıp yer gibi

Geceleyin ateşler içinde uyanarak
ağzımı dayayıp musluğa su içer gibi

Ağır posta paketini
neyin nesi belirsiz
telaşlı, sevinçli, kuşkulu açar gibi

Seviyorum seni
denizi ilk defa uçakla geçer gibi

İstanbul'da yumuşacık kararırken ortalık
içimde kımıldayan birşeyler gibi

Seviyorum seni
Yaşıyoruz çok şükür der gibi.

Nazım Hikmet Ran

Not: Resim şuradan...

Otobüs Durağı

2010-05-26T16:18:00.004+03:00

zihnimin otobüs duraklarında beklemiştim seni...

soğuk, karanlık ve dört bir yanı sensizlikle kaplı..

kuş uçmaz kervan geçmez duraklarda özlemiştim seni. daha sana hiç kavuşmadan.

gözlerimi soğuktan korumak için kısardım.

ve yalnızlığımı dolduracak kadını düşlerdim. hayalimde hiç bir şekil olmazdı. iyi huylu bir melek kurardım. onun sen olacağını bilmeden.

hep bekliyordum o durakta. hep istiyordum. ne isteğimi biliyor fakat; zamanını kestiremiyordum. akrep ve yelkovanın ne zaman seni göstereceğini, ne zaman guguk kuşlarının kulağıma adını fısıldayacağını bilmiyordum. ama bekliyordum işte..

yorgundum belki de. ya da hiç bir şey yaşamamış olmaktı beni yoran. suskundum. gözüm ufukta, içinde seni taşıyan otobüsün geleceği yöne bakıyordum. az kalmıştı hissediyordum...

çok az kalmıştı..

Emre C.

Not: Resim şuradan...

Melek Yüzlü Şeytan

2010-05-04T15:37:00.006+03:00

Melek yüzlü bir şeytanım ben. Kötülüğün yer yüzündeki bekçisi...

Uzun yıllardır yaşarım bu topraklarda. Siz diyin bin ben diyeyim on bin...

Çok insanlar tanıdım. Çok insanlar gördüm. Çoğunu yoldan çıkardım, başını döndürdüm, sarhoş ettim, aşık ettim..

İnsanlar ''aşk tanrısı eros'' diye birşey uydurmuşlar. Oysa tanrı tektir. Bilirim. Ama aşık eden benim insanları. Aşk benim işim. Ayrılıklarsa başka mevzu...

Çok yer gezdim. Binlerce kez öldüm. Binlerce kez doğdum. Ruhum çok insanı dolaştı. Hala da dolaşmakta. değişmeyen tek şey: melek yüzlü şeytan oluşum...

Melek yüzüme kanar insanlar benim. Aldanır, inanıverir. Bense hainin tekiyim oysa. İhanet, adam kandırmaca, sahtekarlık benim ustalık alanıma girer...

Dünyada ne kadar kötülük varsa benden bilin siz. Günah keçisiyim ben. Günahkarım. Günahın ta kendisiyim. Kötüyüm ben. Kötülük benim göbek adım...

Kah en derinlerde balıklarla yüzerim, kah en yükseklerde kartallarla savaşırım. Başka işim gücüm yok. Kendimi eğlerim. Canım ne isterse onu yaparım...

Her mahlukatın bir yaradılış sebebi var şu dünyada. Benimkisi muzurluk etmek. Muzurluk biraz ''masum'' kaldı ama olsun...

Canımın istediğini söylerim ben. Söverim. Hem de düm düz giderim alayına. Ağzım bozuktur. İçim fesattır. Kurnazımdır. Kalbim nefret ve kin tohumlarıyla doludur.

Saçarım o tohumları yer yüzüne. Eğer kin bu topraklarda bitmiyorsa bendendir. Kindarları çok severim. Kindarım.

Hem melek hem şeytanım ben. Hangi yüzümü göstermek istersem onu gösteririm. İstersem insanlar çok sever beni. İstersem de nefret ederler benden. Yaparım...

Kafatasımı ikiye bölse biri sağ kısımdan mavi ışıklar çıkar. Melek yanımdır benim. Sol kısımdan ise koyu katran akar ki; kötülüklerim buradandır...

Ama eni konu bir canlıyım ben. Bir sonum var herkes gibi. Mutlaka bu topraklardan da göçeceğim...

Sonum ne olur bilinmez. Ama şimdilik kötülük etmeye devam ediyorum. İnsanlarsa pek cahil ! Hemen aldanıyorlar bana...

Yaptığım kötülüklerin arkasında imza bırakırım ben. Melek yüzlü şeytan diye...

Çünkü ben melek

yüzlü

bir

şeytanım...

Emre C.-Eskişehir

Not: Resim şuradan...

Mutluluğu Arıyorum

2009-02-18T19:34:00.003+02:00

ALO, ben mutluluğu aramıştım.

- Aradığınız mutluluğa şu anda ulaşılamıyor. Lütfen daha sonra tekrar deneyiniz.
...The happiness you have called...

***

- Alo, ben mutlulukla görüşmek istemiştim ama..
- Az önce çıktı beyfendi. Bir notunuz varsa ben iletebilirim.
- Onu çok özlediğimi söyler misiniz?

***

- Alo, ben mutluluğu aramıştım...
- Mutluluk mu huzur mu?
- Hangisi varsa siz onu verin telefona.
- Şu an ikisi de yok. Kaygı ve Endişe'den birini versem ?

***

- Alo, ben mutlulukla görüşecektim.
- Kim arıyordu?
- Emre ben, ben Emre. Bilir o beni... Dah önce de pek çok defa aramıştım.
- Emre bey, mutluluk sizinle görüşmek istemiyor.
- Neden? Neden ama? Alo alo alooooo

***

- Alo, ben mutluluğu aramıştım.
- Siz telefonunuzu bırakın biz sizi daha sonra ararız.
- Hep böyle yapıyorsunuz ama..(biliyorum ki aramayacaksınız..)

***

- Alo, ben mutluluğu arıyorum.
- O film şu an kirada, onun yerine arzu ettiğiniz başka bir film verelim.
- Ne yani, siz şimdi mutluluk sadece filmlerde mi olur demek istiyorsunuz. Aşk olsun :(
- dıt dıt dıtt dıt dıııııtt ..

***

- Alo, mutluluk yok biliyorum. Pes ettim. Ben size sormak istiyorum. Sizce mutluluk çok mu uzakta?
- Hayır.
- E öyleyse?
- Mutluluk belki de çok yakınınızda. Size o kadar yakın ki onu farkedemiyorsunuz. Hatta belki siz mutlusunuz. İnsan sahip olduklarının çoğu zaman farkında değildir. Sizin yaptığınız neye benziyor biliyor musunuz?
- Neye?
- Başındaki gözlüğü arayan ihtiyara? Ya da kulağının arkasındaki kalemi arayan kişiye...
- Hmmm
- Aramaktan vazgeçin! Yaşayın. Belki de mutluluk:

Güneşin doğuşunu izlemekte..
Ya da ailenizle yaptığınız bir kahvaltıda..
Şiirlerinizde..
Yazılarınızda..
İş yerindeki dostlarınızla geçirdiğiniz komik anlarda..
Bir bebeğin yüzünde...
Takımınızın golünde...
Sevgide..
Aşkta..
Hayatın, hayatınızın tam ortasında.. Sadece farketmenizi bekliyor.

Emre Bey, mutluluğu aramayı bırakın. Onun sizi kanatlarınıza almasına izin verin. Birlikte semaya çıkın ve hayatınıza bir bakın. Bir de başkalarının hayatına. İşte o zaman anlayacaksınız mutluluk nedir? İşte o zaman anlayacaksınız ona sahip olduğunuzu.. ve işte o zaman anlayacaksınız sahip olduklarınızı..

- Anladım. Gerçekten anladım. Teşekkür ederim...
- Bırakın mutluluğu gerçekten ona sahip olmayanlar arasın. Bu hattı da daha fazla meşgul etmeyin. İyi günler...
- İyi günler.

Kısık Ateşte Aşk

2009-02-01T19:16:00.000+02:00

Yavaş yavaş yakmalıyım bu ateşi. Yavaş yavaş pişmeli aşkımız üzerinde.. Birden parlayıp sönmemeli. Sonsuza dek yanmalı. İmkansız gibi gelse de kulağa, bence aşkta imkansız yoktur ve aşk imkansızlıklarla da savaşmaktır aslında...

Nasıl anlatsam, söze nereden başlasam bilemiyorum. Ne zaman biliyordun ki dersen de haklısın aslında. Ama bu kez çok gerçek herşey, sen çok gerçeksin, ben çok gerçeğim, saçların çok gerçek, kokun çok gerçek. Aramızdaki uzaklık da gerçek. Belki de yoktur. Bilmiyorum. Bunun adı aşk mı, ya da bir ad konmalı mı, onu da bilmiyorum. Sana nasıl yaklaşmalı, ne demeli, neler söylenmeli gene bilmiyorum. Bana yardım edecek hiç kimse yok. Sadece sen varsın canım. Sadece sen! Eğer bir şeyler yaparsam ve sen de bir şeyler yaparsan, "bize" dönüşebiliriz ve bu evrimlerden en güzeli olur ki bu evrimi de gene güzelleştiren sensin. Her şeyde olduğu gibi. Her yerde olduğı gibi ve her zaman olduğu gibi...

"3 D kuralı" vardı hani. Doğru zaman, doğru yer, doğru kişi diye. Sen doğru kişisin fakat zaman doğru mu? Benim saatlerim duralı yıllar oldu ve onarabilecek bir usta tanımıyorum yer yüzünde. Acaba doğru yerde miyiz? Sen benim pusulam olsan ve bana doğruyu göstersen. Yoksa sana çıkan yolları bulmam imkansız. Sana çıkan yolları senden iyi kim bilebilir ki söyler misin? Yolların uzunluğunu ya da o yollarda başıma gelebilecekleri kafana takma sen. Ben bir "yolunu" bulurum her şeyin. Sen bana yön göster yeter ki, gece de olsa bulurum inan. Hem o yolları aydınlatan ışığın var. O bana yeter sana ulaşıncaya kadar. Üşürüm diye mi endişe ediyorsun. Kalbimde yaktığın ateş ısıtır beni.. (ve tüm evreni aslında)

Senin yardımın olmadan bu aşka cesaret edemem. Korkuyorum. Umut edip yıkılmaktan, sana aşık olmaktan, beni görmemenden, duymamandan.. Ve en fenası duymak ya da görmek istememe ihtimalinden. Beni hiçe saymandan. Bu kez iyiye sarsın istiyorum herşey. O herşeyin içinde sen o kadar çok yer kaplıyorsun ki; başka bir şey kalıyor mu bilmiyorum. Sana henüz aşık değilim. Bunu biliyorum bak. Fakat o kadar yakınım ki, o kadar hazırım ki, o kadar vurgunum ki...aslında bir o kadar da yorgunum. Ama bil ki seni sevmekten yorulmam. Yollar bile aşınıyor biz yürüdükçe üzerinde ama kalbim asla aşınmaz seni sevmelere, eğer ki sana atıyorsa ve içindeki minik işçiler alevi devamlı körüklüyorsa. O minik işçilerin kullandığı yakıt elmastır ve senin belki zamanında dökmüş olabileceğin göz yaşlarıdır onlar. Ağladığında elmas bile oluşsa, ağlamanı istemem.

Ben seni güldürmeye geldim ağlatmaya değil, ben seni sevmeye geldim, üzmeye değil. Ben senin için yanmaya geldim, asla ve asla sönmeye değil !

O kadar şiire benziyor ki sana yazdığım yazılar. Alt alta koysam sanki şiir olacak. Belki de ilk defa güzel bir şiir olurdu o. Yığınla yazılmış saçma şiirden sonra. Kimse alınmasın ama en gerçek sensin. Elimi uzatsam dokunacak gibiyim ama uzatamam. Bir şey söylesem duyacaksın ama söyleyemem. Yapamam.

Bir cesaret versen, bir umut ışığı yaksan, ben bir dua etsem, sabah olsa, güneş doğsa ve o gün işte, o gün sana uyansam dünyanın en tatlı kızı..işte o gün sana uyansam..

***

Sen bir ucundan tutsan bu işin, ben bir adım atsam..
Ben bir gülüversem sana ve sen gül koksan..
Sen bir kerecik gözlerimin içine baksan ve ben dağları aşsam
Ben gel desem sana ve sen gelsen...

Emre C.

Hasarsız Aşk Yoktur !

2009-01-27T22:19:00.000+02:00

Seni sevdiğimi kimse bilmemeli benden ve Tanrı'dan başka. Şifre koymalıyım bu aşka. Anlamamalı kimseler. Bilmemeli. Hatta sen bile bilmemelisin.

Örneğin gözlerin..Nasıl gizlenmeli onlar? Bakışlarını kalbime gömsem işe yarar mı?
Sonra saçlarını tarif etsem bir şekilde ama kimse anlamasa senin saçların olduğunu. Sarılardan bir sarı desem. Ama sarıların en güzeli olsa o. Daha önce görmediğim ve de görebileceğimi sanmadığım.

Aynı boyda olduğumuz da saklı kalmalı. Boyunun boyuma, huyunun huyuma olduğu bende kalmalı sevdiceğim. Yan yana görmek isterdim bizi. Tahmin ettiğim gibi yakışıyor muyuz? Öyle olmalı ya; çünkü senin yanına ne olsa yakışır. Bir çifti güzel kılan sensin. Sen bir yapbozun eksik ama en değerli parçasısın. Sen bir midye kabuğunun içinden çıkan inci olmalısın. Güzel, nadide ve ışıl ışıl...

Ya anlarsa birileri?
Ya çok sevdiğim anlaşılırsa?
Sen her yanıma gelişinde, ki kokun on dakika önce geliyor, kalbimin sesini duyacaksın diye korktuğumu öğrenirlerse?

Bilmiyorum nur tanem. Bu kez inan ki bilmiyorum neler olup bittiğini. Tek istediğim yüreğimde saklı kalman. Ama o yüreğim de senin yüreğine muhtaç. Beynim durduruyor kalbimi, elinde mızrakla:

''Dur!'' diyor. "Geçit yok yeni bir aşka! Sen her seferinde atlıyorsun ama bu kez olmaz. bu sevdayı dile getirmene izin veremem. Çok üzüleceksin gene. Koyu kırmızı kanayacaksın ve beni de vuracaksın geceleri. Tekrar uykusuz geceler istemiyorum. Yürek efendi! bu defa iyi düşün. Ama çok çok iyi düşün!''

Beynimin anlamadığı, anlayamadığı şey, kalbimin elinden bir şey gelemediğiydi. Beynim fermanlar verse de gönlüm ferman dinlemeyecekti. Ama beynime de hak vermiyor değilim. Onu nice çıkmaz yollara sürüklemiştim. Nice çöllerde susuz bırakmıştım. Dinlenmek istiyordu. Ya da en azından hasarsız bir aşk!

Bilmiyordu ki hasarsız aşk olmazdı. Aşk, yağışlı bir havada gerçekleşen bir trafik kazasıydı. Bu kazadan gönüllerin hasarsız çıkması mucizeydi. Şimdi oturup yaramaz çocuklar gibi yaralarımı saymayacağım. İstediğim yaralarımı sarıp yeni aşklara yelken açmak. İşte şu an düşündüğüm, bunun sen olabilme ihtimali. Hem korkuyorum, hem mutuyum... Hem üzgünüm hem inadına cesaretli... anlaşılan her zamanki gibi çokça kararsız...!

Gemim aylardır bir limanda bağlıydı. İskeledeki babaya bağlı duran halat çoktan yosun tutmuştu. Gemi de biliyordu uzak denizlere açılmayacağımı eskisi gibi. Ama beni bilmiyordu. Küllerimden doğma meraklısı oluşumu. İnadımı, deli cesaretimi, engin aşkımı... Sevdiğim zaman sonuna bakmadan gidişimi... Yıkılsam da bir çok defa yeniden sevebilme yetimi.. Gemi benim gemimdi ama beni bilmiyordu...!

Şu an limandaki iskeledeyim. Bembeyaz gemim sallanıyor karşımda. Miçolar bir hareketimi bekliyor yelkenleri açmak için. Bir hareketimle macera kaldığı yerden devam edebilir. Hava açık ve masmavi. Kara kışlar çoktan geçmiş. Çok sevdiğim martılar yarışıyor gök yüzünde ve bir çığlık ki sormayın. Gemideki mürettebatım bana bakıyor. Ben ise ufka. Denizci önsezilerimi yokluyorum. Görüyorum ki, yol uzun ve fırtınalarla dolu. Ama güzellikleri, heyecanı, aşkı da cabası. Sonra birden, aniden..

Atlıyorum gemiye. Kıyıdakiler arkamdan el sallıyor biliyorum. Bağırıyorum son ses: Yelkenler fora, sancak alabanda... vira bismillah... !

Emre C.

Bizim Ev Uzanlar'ın Yalısına Karşı !

2009-01-21T20:31:00.002+02:00

Soğuk mutfağımızda kahve yapmak için ocağı yakmağa uğraşıyordum. Ocağı açık konuma getirip, çakmağı ateşledim. Ne var ki; genelde yaptığı gibi, pır pır edip sönüverdi. İkinci denememde nasıl yakacağımı biliyordum. Biraz kısık açtım, çakmağı ateşledim ve işte yanmıştı. O kıvılcım ocağın altını yaktığı gibi, beynimde de bazı ışıklar yakmıştı. Evimizdeki küçük aksaklıkları bile sevdiğimi(zi), belki alıştığım(ız)dan, fark ettim. Cem Uzan’ ın yalısı onun olsundu!

***

Bugün iş yerinde bir sohbet arasında arkadaşım Cem Uzan’ ın yalısının satışa çıkarıldığından bahsetmişti. 1250 (evet bin iki yüz elli) metrekare olan yalı, İstanbul / Sarıyer’ deki Ahmet Afif (evet AFif) Paşa yalısı. 40 milyon 100 bin muhammen bedeli bulunan yalının, 22 odası bulunuyor... ve daha bir sürü şahane özellik....

O anlatırken fevkalade özenmiştim. Kocaman bir yalıda, boğaza nazır oturma fikri şahane gözükmüştü. Ama fikrim değişti. Her şey işte kahve yaparken oldu. Bir kıvılcım beni kendime getirdi.

***

Bir yalıda oturmayı kim istemez ki? Ben de deli gibi isterdim. Ama şu an orası benim evim değil ve bir mucize olmazsa ölene kadar da olmayacak. Fakat diyelim ki oldu. Olmaz ya oldu. Acaba şu anki huzuru bulabilir miyim? O ev, sahiden benim ya da bizim (ailem) olur mu? Örneğin bir akşam yemeğinde huzurla tarhana çorbamı höpürdetebilir miyim? Ya da ben hastalandığımda bana sevgiyle bir çorba yapan olur mu ki?

Oturduğumuz ev, kira ya da bizim olsun, sonuçta bizim evimizdir. Halımızı yere serince, mis kokan perdelerimizi asınca, o ev bizim oluveriyor. Ama evi ev yapan içindeki insandır. Bir ev ancak içinde yaşayanlarla birlikte nefes alıp verir. Bir sobadan daha çok ısıtır bir insan yüreği, bir evin nemli duvarlarını. İnanın şu an oturduğum ev, o yalıdan daha sıcak geliyor bana. Çünkü benim evim, bu ev. Buraya geleli uzun süre olmasa da, alıştım buraya. Alışmak zorunda olduğum da doğru. Fakat ısınmayabilirdim de...

***

Evlerimizi neden severiz ki?
Koşa koşa onlara sığınma arzumuz neden?
İnsanın kendini en güvende hissettiği anlar, neden genelde evde olduğu anlardır?

Sorular uzar gider. Cevaplar basit aslında. Örneğin tekleyen ocağınızı yakmayı siz biliyorsunuzdur. O teklese de sıkılmazsınız ondan. Üzerinde yemekler pişirmeye devam edersiniz. Ya da televizyonunuz iyi çekmez bazen. Bir - iki antenle oynayıp düzeltmeye çalışırsınız. Düzelmezse de o sizin televizyonunuzdur. Halınızdaki yanık lekesi... Kararmış bir çaydanlık... Çocukken bin defa kırıp, babanızın yapıştırmaktan usanmadığı bir vazo... Geceleri çok ses çıkaran duvar saati... Emektar elektrik süpürgeniz... Atmaya kıyamadığınız terlikleriniz... ve daha nice, yalnızca size ait, eşyalar. İşte evinizi siz ve o eşyalar oluşturuyorsunuz. Bu yüzden seviyorsunuz evlerinizi. Belki birçoğunuz ilk etapta bir yalıyla gözü kapalı evinizi değiştirebilirsiniz. Belki ben de yaparım bunu. Ama evinizle birlikte anılarınızın da gittiğini bilmezsiniz. Habersiz çocukluğunuzu da veriyorsunuzdur. Annenizin gözyaşlarını, ablanızın üniversiteyi kazandığı zamanki mutluluğunu, babanızın eve yorgun – argın dönüşlerini...

***

Belki yarın ocağım gene naz yapacak. Sobamız gene yanmamakta direnecek ve iştahla odunlarımızı yutacak, hain. Avludaki buzlar bütün bir kış baki kalacak. Bir kedi evin önündeki çöpü eşelerken, bidonumuzu yere devirecek. (kesin gri ve tombul bir kedi olur o) Ara ara elektriklerimiz kesilecek, sularımız donacak, donmasa da buz gibi akacak. Kış çok uzun sürecek. Şimdi olduğum gibi birkaç defa daha hasta olacağım. O olacak, bu olacak.. Ne olacaksa olacak ama bu evde olacak ve eğer bir mucize olmazsa ben bu evde olacağım. Bizim evimizde...Evimde...

Not: Resim şuradan...

Biz Büyüdük ve Kirlendi Dünya

2009-01-17T22:49:00.000+02:00

Yıllarca "Büyükler herşeyin en doğrusunu bilir" masalıyla uyutulduk. Uyuya uyuya büyüdük. Bizler koca koca büyükler olduk. Hani deniyordu ya: bugünün çocukları, yarının büyükleri diye. Hah işte bizler onlarız. Ne 68 kuşağı gibi asiyiz, ne de 80 kuşağı gibi kayıplardayız. Dante gibi ortasındayız dünyanın. Hani o büyükler var ya, bizi beğenmiyorlardı biz büyürken, onların yaptıkları, daha doğrusu yıktıklarını, izliyoruz televizyonlarda günlerdir. Hiç bakmayın öyle şaşkın şaşkın. Biz yapmadık bunu. Sorumlusu sizlersiniz. Siz büyükler..

Büyüyünce anlayacaktık ama anlamıyoruz. Anlamayacağız. Savaşın neresini anlamamız gerekli? Günlerdir, hatta haftalardır televizyon izlemiyorum. İzleyemiyorum. Ne kadar izlemesem de, kulaklarımı kapasam da, orada, Filistin' de ağlayanların, inleyenlerin, feryat edenlerin sesleri gelmekte odama. Hani bazı aydınlar(!) vardı, özür falan diliyorlardı. Soykırım masalından ötürü... Ben izlemediğim için kaçırmış olabilirim. Ama acaba bir tanesi çıkıp da bir yerde konuştu mu, İsrail' in yaptıkları hakkında? Nasıl ki; Hrant Dink öldükten sonra, bizler Ermeniyiz, bizler Hrant'ız diye bağırmışlardı da, onlarca askerimiz şehit olduğunda hiç birisi bizler mehmetçiğiz, bizler Türk'üz diye bağırmamıştı. Gene aynı hesap. Soykırım mı demişti birileri? Alın size soykırımın daniskası. İsrail tüm dünyanın gözü önünde müslüman kardeşlerimizi katlediyor. Ha bunu onlar din kardeşimiz olduğu için de söylemiyorum. Sadece insan oldukları için sadece insan...

Konuyu değiştirelim. Siyasetle ilgili pek yazmıyorum. Yazamadığımdan. Ama o kadar garip, saçma işler dönüyor ki. Bir iki laf etmezsem çatlarım sanki. Bu ülkenin en güven duyduğu kurumlar arasında ordu en başta gelir. Sadece savaşçı millet oluşumuzdan değil; aynı zamanda ordunun gerçekten temiz oluşundandır bu güven. Türk halkı Engin Cezar'ın bir zamanlar dediği gibi "Kuru Kalabalık" gibi görünse de, doğru kararları verir çoğu zaman. Orduya güveni boşa değildir demek istiyorum lafın özü. Bunu farkeden "birileri" ya da bazı büyükler, nasıl bir oyun tezgahlamışsa başarılı olmuş gözüküyor. O güveni sarsmaya başladılar. Bundan bir kaç yıl önce bu kadar üst düzey generallerin göz altına alınacağı, hatta ve hatta terör örgütü kurmakla suçlanacağı söylense inanamazdık herhalde. Ama oldu. Nasıl oldu, niye oldu? Muamma..

Çizdiğim tablo berbat, farkındayım. Ama ben çizmedim bunu. Bazı büyükler çizdi. Hem de bundan yıllar yıllar önce. Şimdi tiyatro izler gibi izliyoruz. Ülkenin resmi kanalında, ne olduğu belli olmayan (güya haham) bir insan saatlerce konuşuyor. Ona buna laf atıyor, gerdan kırıyor. (Burada cinsel tercihine bir atıfta bulunmuyorum. Yanlış anlaşılmasın lütfen!) Aynı kanal, bütün operasyonları, diğer kanallardan saatler öncesinden yayınlıyor. Hem de yayıncılık ilkelerini göz ardı ederek...

Keşke elimde sihirli bir değnek olsa ve bütün kötülükleri tersine çevirsem. Dünya, büyürken dinlediğimiz masallardaki gibi değil. İyiler nadiren kazanıyor oysa. Yaşasın kötülük! Aklımda bir şarkı sözü dolanıyor günlerdir: "Biz büyüdük ve kirlendi dünya" Acaba zaten kirliydi de biz büyürken, daha doğrusu uyutulurken mi farketmemiştik. Sayın Hocamız, değerli Profesör Oktay Sinanoğlu' na göre uyanış başlamıştı. Acaba? Ama eğer bir uyanış varsa da bunun büyükler arasında olduğunu sanmıyorum. Biz dünün bebeleri farkediyoruz bazı şeyleri. Farketmek yetmiyor işte. Sesimizi soluğumuzu kesmişler. Usul usul dua ediyoruz anca. O hain savaşta ölenlere, kalanlara, içinde olanlara..Ülkemize, bugünlerine, yarınlarına,.. Gençlerimize, işsizlere, açlara, yoksullara,... Biz dünün çocukları bir dua ediyoruz.. yarınlarımıza...sizin olmayacağınızı umduğumuz, kirlenmemiş o yarınlarımıza...sizin gibiler olmasın da hep temiz kalsın diye. İşte böyle bir dua...işte böyle bir dünya...

Emre C.

Yar Fırtınası

2008-12-24T22:26:00.000+02:00

Rüzgarın esyior dışarıda. Tüm sokakları dolanıyor. Kasabanın tüm evlerinin duvarlarına çarpıyor. Bu sensin biliyorum. Kimse farkında değil. Saçlarını mı savurdun yoksa? Ondan mı bu rüzgar?

Ağlıyor musun?
Göz yaşlarının kara dönüştüğü görülmüş şey değil ama olmuş işte. Her yer bembeyaz. Sensiz bir sabaha uyanmıştım yine. Evet, beyazdı toprağın örtüsü. Herkesi kovalamaya başladım sonra...
"Basmayın karlara. Durun.!"
diye bağırıyordum. Deli olduğumu düşünüyordu bütün kasaba halkı ama aldırmıyordum. Sahiden öyle olduğumdan mı yoksa vurdumduymazlık mı, inan ki bilmiyordum.

Ben o kadar "basmayın, o beyaz örtü aslında göz yaşları, ki en masum gözlerden dökülmüştüler" desem de bastılar ve ezdiler. Üstünden arabalar geçti. Nice nice insanlar...

Ve dondu. Buz tuttu canım göz yaşların. Önce beyaz bir örtü oldu toprağın üzerinde sonra saçak saçak buz. Fakat apartmanlardan sarkan saçaklar ağlayışını hatırlattı bana. Belki de o saçaklardan biri kopacak ve hiç tanımadığım, tanımak dahi istemediğim, birisinin kafasını yaracaktı. Hani her bir göz yaşı damlasının benim yüreğimi yardığı gibi. Belki yüreğimde yarlar oluşacaktı. O "yarlar" bir süre sonra "yaralara" dönüşücekti...

Seni düşlemek uçumun kenarında dans etmek gibiydi. Heyecan verici, tehlikeli ve zor.
Neden zor?
Çünkü güzelliğini dimağımda bir türlü oluşturamıyordum. Yüzünü, ağzını, saçlarını, gülüşünü Tanrı'dan başka kimse çizemezdi. Benim yaptığım sadece seni görmediğim zamanlarda görüyormuş gibi yapmaktı. Denemiştim ama becerememiştim. Dimağım gerçekten sefildi.

Bütün gece essen keşke. Bu sensen ya da senin rüzgarınsa... Sabaha kadar bana eşlik etseniz. Çünkü sabah zaten kavuşacağız. Sen aynı zamanda doğan güneşsin. Eğer değilsen saçların neden o kadar sarı ve güzel?
ve parlak?
ve..

Of!
keşke sabah olsa...

Emre C.

A.R.O.G - BirYontmaTaşFilmi

2008-12-10T00:49:00.000+02:00

Ne zamandır merakla bekliyorduk acaba devamı nasıl olacak G.O.R.A'nın diye...
Merakımız gitti şükür.
Fakat beklediğimiz gibi bir film miydi?
İnsanların sinema salonları önünde sıraya girdiğine, beklediğine değdi mi?

***

Ben filmleri ilk sahneleriyle değerlendiririm. Aslında şöyle ki; bana göre bir film, iyi olup olmadığını ilk sahnesinden belli eder. Bu benim gözlemlediğim bir şey ve bugüne kadar da pek yanılmadım.

AROG da açılışıyla beni tatmin etti açıkçası. Daha ilk sahneden bizi kavrayıverdi. Korkmayın filmden önemli sahneleri anlatıp tadınızı kaçırmak niyetinde değilim. Ama kafanızda fikir oluşturması açısından bazı konulara değinmek istiyorum...

***

En baştaki sorulara toptan cevap vermem gerekirse: DEĞDİ
Hemen belirtmem gerekir ki, bu benim görüşüm. Bazı kişiler GORA'daki etkinin olmadığını, onun yanında sönük kaldığını söylemekteler. Belki GORA kadar etkili değil, evet; ama bir çok yönden etkili bir film olduğunu söyleyebilirim.

Bir filmi ne açıdan eleştirdiğimize de bağlı aslında. Halk için yapılan bir film mi; yoksa sanat için mi...AROG tam bir gişe filmi bunu belirtelim. Gişe filmi ne demek? Gişe filmi, daha çok halkın beğenisine hitap eden, halkın zevklerine uygun, yüksek gişe beklentisiyle yapılan film. AROG bu yaptığımız tanıma tıpatıp uyuyor. Eleştirenlerin beklentisi ne yöndeydi buna da bakmak lazım işte. AROG' da yapılmak istenen buydu ve başarılı olundu. (AROG ilk gün rekoru kırdı. Toplamda rekor kırar mı, bekleyip göreceğiz.)

***

Biraz filmden bahsedersek...

Fragmanlardan da izlediğiniz gibi, Arif kenidini bir anda Yontma Taş Devrinde buluveriyor. Nasıl olduğunu izleyince görürsünüz. İşin en komik yanı Arif'in her ortama ayak uydurma becerisi. İlk filmde de uzaya şıp diye ayak uydurmuş; bununla kalmayıp uzaydan kız kaçırmıştı.(Cekuuu)

Aslında olay gene Ceku'yla bağlantılı. Tam bir sevgi adamı olan Arif ne yapıyorsa Ceku'su için yapıyor. İlk filmde Ceku'ya aşık olan Logar da var gene. Fakat biraz daha farklı.

Film baştan sona güzel esprilerle örülü. Ayrıntılar daha bir güldürüyor insanı. Cem Yılmaz'ın "Bu filme dekoderle gelin" lafı boşa değilmiş. Dediği gibi küfürü minumuma indirmiş. İndiriceğim derken de filmin gazı mı kaçmış, takdir sizlerin artık.

Fragmanlarda da geçen ve benim en çok hoşuma giden esprilerden biri:

-Bir haftada cilalı taş, bir ayda yeni çağ, bu hızla bir aya kalmaz Fransız Devrimine kadar gideriz...

Espri demişken, gene yapılan yorumlarda espri olarak GORA'ya göre zayıf kaldığı iddia ediliyor. Belki doğru belki yanlış. Ama hangi filmde daha çok güldün derseniz inanın cevap veremem. Bence ikisi de oldukça komikti. Ya da şöyle demem en doğrusu sanırım. GORA gerçekten çok komik bir filmdi. Bu daha çok eğlenceliydi. Bayram günü ya da bir Pazar günü ailecek gidilebilecek enteresan, zevkli bir film. Sözün özü verdiğiniz paraya değer.

Alın yanınıza eşinizi, dostunuzu, sıraya girmeye üşenmeyin ve kendiniz görün filmi. Filmden çıkarken içimden şöyle dediğimi hatırlıyorum. Onunla bitirelim ve gidelim...

"Cem Yılmaz iyiki varsın ve sen bu ülkeye daha lazımsın..."

İyi Bayramlar...

Şiir Dediğin

2008-12-07T19:45:00.000+02:00

şiir dediğin kırk
bilemedin yüzkırk
kelime
dişi kırık
ağzı yamuk
bilhassa benimkiler

şiir dediğin çatlak
hem deli
hem delik
aşk sızıyor
herbir yanından

şiir dediğin can
biraz içimde
biraz nisan
ah mercan!
biraz daha
biraz dahi

şiir dediğin sen
diyelim ki ben
seviyorum desem
gelsem
sonra
öpsem
çok mu yani
çok
mu?

şiir dediğin anne
birnevi karne
duygu notları
dizi dizi
annem kulağımı çekti
ayıpmış sonbaharda sevmek
ah anne!
anne?

şiir dediğin kırk
bilemedin yüzkırk
kelime
yazmak mı?
ne haddime
dokundurmak belki
yumurtanın sarısı
bitti şiirin yarısı
...

Emre C.

Hastayım....(yine)

2008-12-06T17:30:00.001+02:00

nasıl beceriyorum?

1- Sınav Dönemlerinden önce,
2- Doğum günlerimden önce,
3- Bayramlardan önce,

hasta olmayı

nasıl yaa ??

Not: Resim şuradan...

Adamın Canı Çekiyor

2008-11-27T20:52:00.000+02:00

Adamın canı bazen çekiyor...

Can bu çeker..

Adamın canı bazen şöyle alabildiğine
bağırmak çekiyor
sonsuzluğa seslenmek
yutkunmak yerine küfretmek çekiyor
ayıp da olsa bütün namussuzlara, arsızlara, uğursuzlara..
sayıp dökmek..

Adamın canı bazen gitmek çekiyor
nereye, nasıl ve kiminle olduğu farketmeksizin
sadece gitmek işte..
bir bilinmeze doğru giden meçhul bir yolcu
gidiyor olmayı çekiyor..

Adamın canı bazen şöyle deniz kenarında
bir güzel oturup
aptal aptal
denizi seyretmek çekiyor
dert mi varmış
tasa mı varmış
hayat mı zormuş hiç düşünmeden
öylece oturmak çekiyor

Adamın canı bazen o denize atlamak çekiyor
tuzlu iskelede yalın ayak koşmak önce
sonra denizin serin maviliğine bırakmak kendini
o atlama anındaki ufak adrenalin fırtınaları
küçük kalp atışları
anlık korkular

Adamın canı bazen şöyle mis gibi bir
balık sofrası çekiyor
balığıymış, salatasaymış, dostlarıymış..
neymiş efendim balık susatırmış
halt etmişsin sen..
ha bir de arkasından tatlı olarak
helva çekiyor
vallahi de çekiyor..

Adamın canı bazen dostluk kokan sohbetleri çekiyor
dostluk ama adam gibi
kıvırtmadan, dolanmadan
düm düz
düpedüz çekiyor..

Adamın canı bazen şöyle okkalı bir
Türk kahvesi çekiyor
Hamarat ellerden çıkmış, bol köpüklü..
Arkasından da bir fal patlatılırsa
cabası

Adamın canı bazen sevmek çekiyor
doyasıya
kana kana içer gibi aşk şerbetini
öyle sevmek
ağlamak, sızlamak, özlemek
beklemek
o gelmese de
bilmese de
sevmek çekiyor
sevmelerden en güzelini çekiyor
en masumunu

Adamın canı bazen şöyle delicesine sevilmek çekiyor
ama nasıl anlatsam
hiç sevilmediğimiz kadar
annemizden bile fazla bazen
tükenmek, savaşmak, yorulmak
yoğrulmak
o aşkla
büyümek çekiyor

Adamın canı bazen birşeyler yazmak çekiyor
şiirler mi dersin
hikayeler mi, romanlar mı, masallar mı
neler neler
fakat içten yazmak çekiyor
güldüysek güldürmek
ağladıysak ağlatmak
sevdiysek hissettirmek çekiyor

Ama Adamın canı bazen de susmak çekiyor
susmak
susmak
ve
susmak cancağazım...

Emre C.
27 Kasım 2008

Hüzünlü Pasta

2008-11-25T20:22:00.000+02:00

Neden bugün bana her gün üzerine basıp geçtiğim merdivenler hüzünlü gözüktü?
Islak oldukları için mi? Sanmam.
Ya da yürüdüğüm yollar, aştığım patikalar, çıktığım yamaçlar...
Hadi hepsini geçtim de geçen uçağa ne demeli ? O niye duygusal katsayımı arttırdı?

***

Bugün 20 Kasım. Bundan 25 sene önce (galiba), serin bir akşamüstü dünyaya gelmişim. Benim doğumumda elektriklerin gitmesi acaba bir işaret miydi ? Doğmasam olur muydu? Peki sonra neden geldi? Niye ya ???

Allah öyle istemiş besbelli. Konu mu dolanıyor yoksa dolanan dilim mi ? Aslında yol boyunca omzumdan hiç inmeyen büyük hüznümü anlatmak istiyordum. Ama bazı zamanlarda olduğu gibi gene anlatmakta zorlanacağım.

İnsan her yaşadığını anlatamaz ki!
O anı yaşıyor olmak lazımdır.
Hissetmek.

Ama gün boyu rahatsız etmişti bu hüzün beni. Yazmasam çatlayacakmışım. (çatlamak? birazdan açıklar belki.)

İçim içime sığmadı iş yerinde. Nasıl da yoğundu bugün anlatamam. Aslında anlatmasam daha iyi, yoksa bu yazı günlük moduna girebilir. Hiç istemem öyle olsun!
Ne olsun? Bu yazının bi türü olsun. Deneme diye kaydetmeyi düşünüyorum ama gerçek deneme yazarları alınabilir. Ne diyelim? Ne diyelim?
Hüzünlü Bir Yazı..nasıl? Bence uygun. Fevkalade hatta..

Buraya kadar yeterince saçmalamışken biraz duralım. Düşünelim...

***

Her yılbaşı ya da doğumgünlerinden sonra kararlar alırız ya, ben de aldım bugün. Geçen yılbaşında, doğumgünümde, bir önceki yılbaşında ve bilimum diğer önemli gün ve haftalarda. Ertesi gün bozmak adetim ise hiç değişmedi. Kararlar alındı. Ertesi güne külleri kaldı. Peh!

Bu sefer alınan kararlar dile gelmedi pek. Düşünülmedi. Alınmıştı. Yaşayıp göreceğim ne kararlar aldığımı. Bu yüzden biliyorum ki onlar gerçekten kalıcı.
Ne gibi kararlar?

Aslında büyük değil bence hiçbiri. Ufak ufak cila vuracağım kendime. Bir usta edasıyla süreceğim cila pastasını en kusurlu duygularıma. Duygusuzlaştırmak değil bu! Onarmak, tamir etmek belki. Herkes yapar aslında bunu. Farkında olur ya da olmaz...

Bugün doğum günüm. Yeni hayatımın da ilk günü. Yeni hayatımda bu deliliğim, çocuksu halim ve duygusal yanım gitmez, kalır. Ne inatçıdır onlar.(kendimden biliyorum)
Gitmesinler de... Belki bu halimden bir tek ben memnunum ama olsun varsın.

Yazının sanki yavaş yavaş sonlarına geliyor gibiyim. Hiç cümle kalmadı havaya savurmak istediğim. Çok hüzün dolu bir yazı yazmak isterken, adeta hüznümü dağıtan bir yaz oldu. Belki de daha güzel oldu.

Doğum günümü kutlayan, kutlamayan herkesin canı sağolsun...

***

Emre C.

Dip Not: Bu yazıyı 20 Kasım'da kaleme almıştım. İşlerimin yoğunluğu nedeniyle bugün yayımlayabiliyorum. Taptaze ve birbirinden güzel yazılarım geliyor. Eve en sonunda internet bağlattım. Bir dahaki yazıda görüşmek dileğiyle...

Sen de Gidiyorsun

2008-11-18T10:17:00.000+02:00

ve sen de gidiyorsun

gönlümden bir bahar gidiyor
kan gidiyor
can gidiyor

ve sen de gidiyorsun
içimden bir martı kaçıyor
martılar gidiyor
balıklara hüzün

ve sen de gidiyorsun
nedense bir kasım sabahı
kasım gidiyor
bir kış kapıyı çalıyor

ve sen de gidiyorsun
üstelik sevdiğimi de biliyorsun
aşk gidiyor
sensizlik miras

ve sen de gidiyorsun
seviyorum diyorsun
ama gene de...
gidiyorsun...

Emre C.

Süper Babam

2008-11-16T11:57:00.003+02:00

Elleri belki onun kocaman elleri içinde kayboluyordu ama küçük kız bunu umursar gibi değildi. Deniz kenarında salına salına yürürlerken bu koca adamı gerçekten sevdiğini hissetti...

***

Gerçek sevgi nedir bilir misiniz? Herkesi sever olduk son zamanlarda. Hani bir yazımda diyordum ya sevdiklerimize seni seviyorum deme özürlüyüz, diye. Tam tersi sevmediklerimize de bir seviyorum deme huyu peydahlandı.

***

Adama göre minnacıktı. Ellerini bırakmamacasına tutarken onun yüzüne baktı. Nasıl da kendinden emin yürüyordu. Dimdik. Tıpkı bir kurşun asker gibi. Aslan gibi... Biraz ilerleyip bir banka oturdular. Çok klasik bir sahne vardı artık gözlerimizin önünde: Deniz kenarı, oturma bankı ve çifte kumrular. Farklı olan kızın kendisini son derece güvende hissetmesiydi. Belki de onun gibi kızların bir çoğu bu güven duygusuna aşıktılar. Bu yüzden aşık oluyorlardı. Ama nasıl olmasındı? Baksanıza o kocaman elleri hala tutuyordu ve kendi elleri içinde yok gibiydi. Çocuğun yüzünde kızı gerçekten sevdiğini belli eden bir ifade vardı. "Seni herşeyden ve herkesten korurum" der gibiydi. Bu duyguyu nereden anımsadığını düşündü. Düşündü..düşündü...

***

Küçükken babası da onu gezmeye çıkarırdı, bugün olduğu gibi. Aynı kocaman ellere yapışır, zıplaya zıplaya giderdi heryere. O kadar güven içindeydi ki... Yanında babası varken ona kimsecikler dokunamazdı. Aslan gibiydi babası. Onu çok seviyordu. Gerçek sevgi..

Yanlarında anneleri de olurdu ama o en çok babasının elinden tutmayı severdi. Annesinin elleri o kadar kocaman değildi çünkü. Eğer baba-kız başbaşa çıkmışlarsa, gene bugün olduğu gibi, bazen bir banka otururlardı soluklanmak için. Hemen dizine başını koyardı. Saçlarını okşardı o nasırlı, hayat dolu elleriyle küçük kızının. Küçük kız ise gözlerini kapardı.

***

Sizce de gözlerimizi sadece güvende olduğumuz ya da güvende hissettiğimiz anlarda kapamaz mıyız?
Uyku ve ölüm.
Güvende hissetmeden uykuya dalabilir miyiz?
Ya da ölüm acaba bir güven duygusuyla birlikte mi gelir? Belki de tam güvenlik hali...sonsuza dek...
neyse..devam edelim:

***

Demekki küçük kız kendini o kadar güvende hissediyordu ki gözlerini açmak istemezcesine kapatırdı. Kalkıp yürüseler de olurdu, orada sonsuza dek otursalar da. O minik bedeni bile biliyordu bu yılların su gibi akıp gideceğini ve bu koca adamdan bir gün ayrı düşeceğini. Önce üniversite, sonra ayrı şehirde bulduğu iş ve bir gün olacağına inandığı evlilik. Hiç birisi ayırmasaydı, evlilik muhakkak yollarını ayıracaktı. İşte sırf bu yüzden en az babası kadar çok seveceği, kendisini yanında sonsuz güvende hissedeceği birini aradı durdu yıllardır. İşte bulmuştu. Belki bu koca adam da en az babası kadar onu sevecekti. Beraber eski günlerdeki gibi yürüyüşlere çıkılıcak, bugün olduğu gibi bir bankta soluklanılacaktı. Biraz nazlansa kendisine en sevdiği pamuk şekerlerden (hani pembe pembe) bile aldırabilirdi. Dizine başını koyduğunda, o söylemeden, başı okşanabilir, gözlerini kapatabilirdi. Aynı duyguyu vermezdi belki ama aynı güven duygusunu yaratabilirlerdi birlikte. Belki de...

***

Bazı akşamlar, yemeklerde babasını izlerdi. Yorgun argın işten gelen bu dev adam ellerini yıkar - yıkamaz sofraya otururdu. Hiç bir zaman yemeklere laf etmez, afiyetle yerdi. Her seferinde ama her seferinde "Ellerine sağlık karıcığım" derdi. Nasıl da iyi bir insadı ki bu? Nasıl böyle olunabiliyordu? İşçiydi onun babası. Bir devlet işçisi. Elleri nasır doluydu ama yüreği hiçbir zaman nasır tutmamıştı. Belki de hep helal lokma peşinde koşturduğundandır. Evlatlarının boğazından hiç bir vakit haram lokma geçirtmemesindendir. Öğütleri de daima bu yöndeydi koca adamın.

Yemekler afiyetle yenirken, küçük kız babasını izlemeye devam ederdi. Bunu onu rahatsız etmeden yapardı. Yakalansa bile babası ona göz kırpar, yemeğine devam ederdi. Küçük kız kıkırdamaktan ölürdü. Güzel yıllardı. Ömrümün en güzel yılları bunlar olmalı diye düşünürdü. "Daha mutlu olmam imkansız! Kim beni bu kadar sevebilir? Kim bana öyle şevkat dolu bakabilir? Kim beni böyle, olduğum gibi kabul edebilir ki? Hiç kimse.." derdi içinden...

Günler genelde birbirine benzerdi. Klasik bir işçi ailesi. Baba işten yorgun ve aç gelir. Ama sıkıntılarını asla evlatlarına yansıtmaz. O babadır çünkü. Bedeni gibi yüreği kocaman atıyordur ak göğsünde. Yemekler yenir, illaki demlenmiş çay hemen servis edilir. Orta ya da dar gelirli ailelerin en büyük zevklerinden biri, akşamları yemekten sonra, bütün ailecek içilen çaylardır. Hiç bir şey o seremoninin yerini tutmaz. Çocuklar da aldıkları bu mirası devam ettirir. Onlar da evlerinde aynı düzeni tutturmaya çalışırlar. Bir yanları her zaman eksik kalsa da...

Bir yandan çaylar içilirken, en ucuz eğlence kaynağı TV de açıktır. Ailecek sevilen bir dizi oynamaktadır. (belki de süper baba o yıllarda) Herkes kendisine bir rol biçer diziden. Fakat küçük kız babasına asla rol biçemez. Onun gözünde hiç bir baba onun gibi değildir. Asıl süper baba onun babasıdır. Bir keresinde bunu babasına söylediğinde nasıl mutlu olduğu gözlerinde canlanır. Onu dizine oturtmuş ve doyasıya öpmüştür. Acaba onu kim böyle samimi ve içten öpecektir ki? Sahi olabilir mi böyle biri? Var mıdır?

Onun dizinde otururken yüzünü daha yakından inceler. Babası hala televizyon seyretmektedir. Gözlerine bakar. İki simsiyah göz. Devam eder seyretmeye.. kaşları, geniş ve güven verici alnı, tombul yanakları, karakterli çenesi ve burnu. En çok burnunu sever babasının. Kimse bilmez bunu. Babası bile. (belki birgün söyler ona) Minik parmaklarıyla sıktırmaya bayılır. Babası bazen kızsa da genelde ses çıkarmaz bu küçük yaramazlığa. Babasını tümüyle, tüm haliyle sever ama en çok burnunu sever babasının küçük kız. En çok ama en çok babasını sever küçük kız...

***

Gözlerini açtı birden. Bugüne, şu ana döndü. Bir pamuk şeker yeme zamanında ne kadar çok şey geçirmişti zihninden. Ağzını sildi peçeteyle. Dudağının kenarındaki ufacık bir parçayı da yanındaki koca adam aldı. Bu ani dönüş onu üzmemişti; aksine mutlu etmişti. Çünkü ne kadar doğru bir karar verdiğini düşündü bu adamı seçmekle. Onun yüzüne kaydı gözleri. Babasına hiç benzemiyordu. Ama tek bir şey babasınınkini andırıyordu. Burnu...

Sonra elini kaldırdı denize doğru ve parmağındaki yüzüğe baktı. Yaklaşık beş yıldır taktığı yüzüğe... İçi huzurla doldu. Sanki gönlünün ırmakları daha bir dolu dolu akmaktaydı bugün. O ırmaklardaki balıklar daha neşeyle kıvrılmaktaydı berrak sularda. Birden ayağa fırladı ve "Haydi gidelim canım" dedi. "Bizimkiler evde sıkılmıştır."

Kalkıp eve doğru gittiler. Aslında kızlarının güvende olduğuna emindi. Çünkü onu hayatta en güvendiği insana, babasına, emanet etmişti.

Ellerini koca bir adam tutuyordu... O adamı çok ama çok sevmekteydi... Sıcak yuvalarına doğru gidiyorlardı ve evde onları hayatta en çok sevdiği iki insan daha beklemekteydi...

Birden ağlamaya başladı. Bu mutluluk gözyaşlarını yol boyunca akıttı usul usul. Dünyanın en mutlu insanı ben olmalıyım diye geçirdi içinden. Sonra defalarca tekrarladı...çok şükür... çok şükür... çok şükür Allah'ım....binlerce kez şükür...

Emre C.

Not: Resim sahibi belirsiz...

Beyaz Duman Tez Ayrılık

2008-11-08T21:16:00.002+02:00

Damlayabilmek isterdim avuçlarına..

Avuçlarındaki bu ter, sıcaktan mı yoksa yorgunluktan mı ?

Neyse..

Şimdi neler yapıyorsun acaba ? Hangi şehrin nüfusunu arttırmaktasın ?

Ben ise şimdi, şu anda, oturmuş boş boş etrafa bakınıyorum.

Yağmur yağsam mı yağmasam mı kararsızlığında. senin ağlama öncesi halin gibi. nasıl da tatlı olurdun..

Bakınıyorum ve görüyorum ki karşı evin bacasından gri dumanlar yükseklemkte göğe.

Gri mi beyaz mı ?

Gece için farkeder mi sence beyaz ya da gri olması ? içinden geçiyor olması yeterli değil midir ?

Benim içimden türlü türlü renkte şeyler geçiyor şu anda. ama benim için farkeder ne renk oldukları.

Düşüncelerimin rengi vardır.
Gri düşünceler..
Beyaz düşünceler..
Kara düşünceler
ve mavi düşünceler.

Diğerlerini saymaya luzüm görmedim. canım bunları saymak istedi belki..

Beyaz ve kara düşünceleri az çok anladın. gri nasıldır sence?

Gri düşünceler. Derin mevzu. Anlatması güç. Şöyle desem: "ne beni üzecek kadar karamsar; ne saf bir mutluluğa itecek kadar hoppa"

Bu oldu. Mavi düşünceler vardır bir de. onlar daha da derin. Onları bildik cümlelerle anlatmak güç. Tek söyleyebileceğim, onlar benim mürekkebim..ana fikrim..var oluş sebebim..

Bu da oldu. Güzel. Sevdim...

Seni de seviyordum.

Bir gün gittin.

Hani bırakmak yoktu ya avuçlarımı? Hani sarılmayacaktın başka birisine?

Yalan.

Tıpkı senin gibi.
Koca bir yalansınız. Sen ve ruhun.
Sizi artık sevmiyorum.
Bu daha güzel oldu. Oh canıma değsin...!

..

Ruhumun Kristal Kırılganlığı

2008-10-31T10:33:00.001+02:00

Ruhumun krsital gibi çok kırılgan oılduğu dışarıdan bu kadar belli oluyor mu? Belli olsa bile ben nasıl oluyor da hep onu kırabileceklerle tanışıyorum. Ne kadar salağım ya da salak taklidi yapıyorum. Belki de birilerinin dediği gibi bu acıdan, devamlı ''kırılma - tamir etme'', halinden besleniyorum. Olabilir mi?

***

Yanımda o vardı geçen gün. İnanılmaz öyle deği mi? Kabul ediyorum abartma huyum var. Ama onun yanında nefes alıyor olmak bile ne büyük şans benim için. Bugün de buluşsaydık onun gözlerine bakıp bir kaç şey söylemeyi düşünüyordum. Günlerdir prova falan yapıyordum. Bayramda şiir okuyacak çocuklar gibi heyecanlanlıydım. Kim bilir, sözleri de unutacaktım belki de. Ona bir şiirimde şöyle demiştim. Seninle susmak bile güzeldi. Ama geçen gün konuştuk. Nelerden konuştuğumuzun bir önemi yok. Havadan sudan işte. Hem yanımızda başkası da vardı. Zaten ben çağırdığım için değil, tesadüf oraya uğrayacağı için karşılaştık. Ben çağırdığımda gelmedi! Ya gerçekten çok yoğundu, ya da benimle görüşmek istemiyordu. Bir önemi yok artık. Ben dün ona gitme, yani bu şehirden ayrılma ki; son bir kez daha görüşelim demiştim. Ama gitmiş... olsun...

Geçen sefer öyle uzun uzadıya bir sohbet olmadı. Ne konuştunuz derseniz zorlanırım anlatmakta. Ben onunla ilgileniyordum o sırada. Kimse farketmese de ona bakıyordum. Gözlerine... Yüzüne... Saçlarına... Gülümsemesine...

Gözleri gerçekten bal rengiymiş. Tam da tahmin ettiğim gibi. Şöyle düşündüm. Dünyanın en değerli arıları gece gündüz en nadide yerleri dolaşmışlar, yüzyıllarca uğraşmışlar ve onun gözleri oluvermiş. 2 tane bal rengi göz. Benim için dünyanın en güzel gözleri...Yüzü ay gibi parlaktı. Hava karardıkça aydınladı etrafımız. Ona bakamaz oldum bir süre sonra. Korku, heyecan ve tutku birbirine girmişti. Korkum o yüze bir ömür boyu bakma isteği doğmasındandı...(imkansızdı biliyordum)!

İmkan olsaydı o akşam onun okyanus koyusu saçlarında boğulmak isterdim. Ya da yaşamak o saçların kokusuyla sonsuza dek. Gerçek olamayacak kadar güzel geliyordu bana herşeyi.

***

Gözlerinin içine bakarak ''seni seviyorum'' demeyi çok isterdim. Bazı şeyler için geç kalmış sayılmam ama senin için bu cümlenin bir önemi olduğunu zannetmiyorum. Nereden bildiğimin bir önemi yok. Aslında gitmiş olman bile bir gösterge buna. İsteseydin kalırdın. Oysa ki ''Gitme'' demiş olmama rağmen gittin. Sen bilirsin...

***

Bu şehirde sevdiğim başka şeyler de var. Bizzat şehrin kendisine de aşığım. Ama buraya senin için gelmiştim. Bunu anlamak için daha zamanın var sanırım. Anladığın zaman buralarda olmayabilirim. Ya da olabilirim de. Zaman gösterecek... Sesin tahmin ettiğim gibi. Yumuşacık. İnsan saatlerce dinleyebilir o sesi. Gerçi ben daha çok konuştum ama duyduklarım bana yeter. Zaten büyük umutlarla gelmemiştim buraya. Büyük umutlar beslemeyi, elimdeki balonu gökyüzüne uçurduğum gün bırakmıştım. Umutsuz yaşanmaz ama yaşanıyor da. İşte böyleydi. Seni bir kez olsun görmek yetmişken sen bana sohbet imkanını bahşetmiştin. Bu büyük lütufla beni dünyanın en mutlu insanı yaptın, billmelisin.

***

Bu şehirde bir şeyler var. İnsanı aşka davet eden. Nasıl oluyor da buraya geldim geleli aşk düşünüyorum? Boşuna şarkılar bestelenmemiş, şiirler yazılmamış bu kent için. Ama evimi de özledim. Bu da bambaşka bir duygu. Burayı seviyorum ama gitmem de gerek. Aileme, odama, kitaplarıma ve asıl şehrime dönmem gerek. Her geliş - gidişimden sonra biraz daha büyümüş olarak dönüyorum. Gene öğrendiklerim var. Tekrarlamayacağım şeyler, aldığım minik kararlarım var. Dualarım daha samimi, daha içten. Gözyaşlarım daha kuru. Rüyalarımsa daha berrak..

***

Sen bilirsin. Eğlenmek için gitmiş olabilirsin oraya. Biz de eğlenebilirdik. Bakma böyle duygusal yazılar yazdığıma. Komik ve eğlenceli biri olduğumu az çok biliyorsun. O halde neden gittin? Neden!? Şart mıydı gitmen? Burada canın sıkılıyorsa işte bak ben geldim. Kimsenin sevmediği kadar sevmeye, özlemediği kadar özlemeye hazırdım üstelik. Neyimi beğenmedin? Neydi iten seni? Ya da bambaşka birşey mi? Mecbur muydun? Çok soru sordum. Cevaplarını alamasam da olsun. Demiştim ya: Seninle susmak bile güzeldi...ya o akşamdan sonra ???
...
..
.

Seninle susmak bile güzeldi
Susup oturmak
Kalkmak yürümek

Seninle konuşmak da güzeldi
Gözlerinin içine bakmak
Bir kez daha hayran olmak
Seninle sadece olmak güzeldi

Çünkü..

Sen güzeldin
Ben güzeldim
Şehir bir başka güzeldi...
_________________________

Dip Not: Bu yazı eski bir yazıdır. Arşivimi kurcalarken rastladım. O dönemde yayımlamamam gerekliydi. Fakat herşey çok değişti. Artık bir mahzuru yok. Bu yazı, hiçbir şekilde şuanki duygularımı yansıtmamaktadır. Belirtmek istedim sevgiyle kalın...Yeni yazılarım sırada...

Özgürlük

2008-10-19T16:01:00.001+03:00

kendi cümlelerini kurabilmeli insan
taptaze fikirler üretebilmeli
hergün yeniden doğmalı insan
dopdolu yaşayabilmeli
düşünebilmeli
yazabilmeli
söyleyebilmeli
ama özgürce
ama özgürce

Emre C.

Gelmemiş Sevgiliye Mektup

2008-10-10T22:47:00.001+03:00

Canım,

Sana şimdiden böyle seslendiğim için umarım bana kızmıyorsundur. Ne yapayım seni çok seviyorum ve bunu saklayamıyorum. Daha tanışmadık seninle. Nerede, ne şekilde ve ne zaman tanışırız, Allah bilir ama bir gün olacak bunu biliyorum. Sen "O" olacaksın. Bayan doğru'sun sen ve beni sonsuza kadar seveceksin. Beni çok seveceksin ve sonsuza dek.. Bunu da dile getireceksin zaten.

Nasıl oluyor bilmiyorum ama hissediyorum bunları. Hislerime güvenmem gerektiğini de söyleyeceksin. Onları eğitmeliyim değil mi? Ayrıca senin hislerin de kuvvetli olacak. Uzun konuşmalarımız olacak hisler üzerine. Bir çok konuda uzalaşma sağlayacağımıza inanıyorum. Seni özlüyorum biliyor musun? Seni tanımadan özlüyorum. Gözlerin renkli olacak. En kötü ela. Benimkiler gibi düz açık kahve olmayacak ama sen benimkilerin daha güzel olduklarını iddia edeceksin. Sen ne söylesen bana şiir gibi gelecek. Sana binlerce şiir yazacağım. Başka konuda yazmak istemeyecek kalemim. Susup kalacak adeta. Ama mevzu sen olunca çağlayacak kelimeler ve sanat kokacak mısralar. Senin gelişinle sanat da eteğine yapışacak.

Benim maviyi sevdiğim gibi sen de seveceksin ama en sevdiğin renk kırmızı olacak. Siyah ve beyazı da çok seveceksin. Benim tuttuğum takımı tutacaksın ya da beni çok sevdiğinden tutar gibi yapacaksın. Beni üzmek istemeyeceksin. Çünkü sen biz tanışana kadar çok yorulmuş olacaksın. Huzuru ararken beni göreceksin. Belki tanışıyor olacağız ve birden farkedeceksin beni veya yeni tanışmış olacağız. Ama sana da garip gelecek ki; biz birbirimizi çok eskiden beridir tanıyormuşuz gibi olacak. Sana huzuru altın tasla sunacağım. Kana kana içeceksin. Süslü laflarıma biteceksin. Ağlayacaksın bazen şiirlerimi okurken. "Bunlar gerçekten bana mı ait, benim için mi yazılmış" diyeceksin, ben ise koskacaman bir evet diyeceğim nehir gözlüm. Seni sevdiğimi söyleceğim kulağına. Çok sessiz söylesem bile tüm evrenin ruhu hissedecek bunu ve huzur dolacak o da.

Ay ışığı güzel saçlarında parıldarken, ellerimi bırakmak istemez gibi tutacaksın. Sana çok sevdiğim şairden şiirler okuyacağım. Sen ise benimkilerden bir tane isteyeceksin. Utanacağım. Bu utangaçlığım sana sevimli gelecek. Daha çok utanacağım. Sokak köşelerini döneceğiz. Ya kimseler olmayacak dışarılarda ya da bize kimse yokmuş gibi gelecek. Birden bir rüzgar esecek. Hafif üşeyeceksin. Bana yanaşacaksın. Ben ise içimden Tanrı'ya şükürler edeceğim. Seni bana hediye olarak verdiği için. Seni haketmediğimi bilsem de gene de mutlu olacağım. Ben işte canözüm o an mutlu olacağım. Sen bana yaslanmışken, rüzgar eserken, ay tepemizdeyken ve ben Tanrıya şükrederken...

Mutlu günlerimiz de olacak, kötü günerimizde.. Ama biz iki iyi arkadaş olacağız. Hayat arkadaşı. Evlenir miyiz, şuan bilmiyorum ama bunu çok isterim. Çünkü sen O'sun. Yıllardır aradığım güzel gözlü kız ve bana bir el tutma mesafesi kadarsın. Çok kibarsın ve yumuşak huylusun. Sesin de çok güzel söylemem gerek. Ara ara şarkılar söyleceksin ve hayranlığımı kat ve kat arttıracaksın. Sesini nadir de olsa yükselteceksin bana. Kavgalarımız da olacak. Onlar da aşkımız gibi büyük olacak. Bir kavga sonrası ben sinirden kendimi evden sokağa atacağım gecenin bir yarısı. Sen bana ne kadar kızgın olsan da perdenin arkasından nemli gözlerle beni izleyeceksin. Merak etmeden duramayacaksın. Dönüş saatim geciktikçe kendini yiyeceksin. Pişman olacaksın. Ben eve dönünce boynuma atlayacaksın. Benim de sinirim geçmiş olacak ve ben de sıkı sıkı sarılacağım sana. Gözyaşları içinde öpüşeceğiz..

Bilmiyorum. Sen olur musun? Seninle yollarımız kesişir mi? Acaba kesişti mi? Yoksa seni ıskaladım mı? (Allah'ım lütfen böyle olmasın) Sen bana gelene kadar, ben sana kavuşuncaya dek şimdilik hoşçakal. Seni şimdiden çok özledim canım..

Seni seven ve hep sevecek biraz deli, biraz dolu çocuk Emre'(n)
nokta.

Kış

2008-09-29T00:36:00.002+03:00

Kış gelse

Kar yağsa

Annemdir kar

Üstümü örtse

Emre C.

Not: Resim şuradan...

Vallahi Vakti Gelmiş

2008-09-28T23:36:00.001+03:00

Eğer..

Birşeyler anlamsız geliyorsa...
Herşeyin tam gibiyse ama gene de yarım gibiysen..
Bazı şarkılar sebepsiz seni ağlatıyorsa..
Sık sık uzaklara dalıp gidiyorsan..
Kendini bazen bir "ot" gibi hissediyorsan..

vakti gelmiştir...

çık dışarı

ve

aşık ol çocuk..

Ben Kimim ?

2008-09-21T01:26:00.001+03:00

ben kim miyim?
yüzümdeki çocuksuluğa bakarak aldanan
bir çok kişiyi kovalamış biriyim ben
yüreğimin arka sokaklarında

ben kim miyim?
sözlerime bakarak aldanan
bir çok kişiyi hırpalamış biriyim ben
silgi kokan münazaralarda

ben kim miyim?
yüreğime bakarak aldanan
bir çok kişiyi
yüreğime bakarak dadanan
bir çok kişiyi
çok kişiyi
sevmiş birisiyim ben

ben kim miyim?
siz benim kim olduğumu ne yapacaksınız?
asıl siz kimsiniz?
kimsiniz?

Emre C.

Dinleyenim Olur Muydu ?

2008-09-19T23:40:00.002+03:00

yazamıyorum
bu yazamama hali nasıl anlatılır?
durdum
saatlerimin pili mi bitti yoksa?
yoksa zembereklerim mi bozuldu...?
bilmiyorum
takatim yok
takat ne demekse?
iki kelimeyi bir araya getirsem öleceğim sanki
ya da sadece yorgunum
üşüdüğüm de söylenebilir
aşk yorganları çoktan satılmaz oldu bu civarlarda
almaya ne param vardı zaten
ne de geçmekteydi bizim paramız bu yurtta
sözüm kısaydı aslında
iki lafla anlatabilirdim derdimi
dinleyen olur muydu
sahi ya dinleyen olur muydu ... ???

Emre C.

Emre Zaman Makinasına Binmiş "Ya Nasip" Demiş

2008-08-22T01:01:00.001+03:00

"Çeyizi düzmüş
Kimi bekler
Köşede durmuş
Dönmek ister

Güzelim baksana
Adımı sorsana
Allahın aşkına
Şu ateşi yaksana.."

***

Gelin ata binermiş ya nasip dermiş; ben de zaman makinasına biniyorum ve ya nasip diyorum. Amacım Türk Pop müzik tarihinde gezinmek. Bunu yapmaya beni iten Yalın'ın bir klibi oldu. Son yıllarda herkes birçok şarkıcının çıktığını, kalitenin düştüğünü savunurken; ben ise kalitenin giderek arttığı kanaatindeyim. Mesele Batı Tınısına yaklaşmak ya da, onların müziklerine yakın müzikler yapmak da değil. Kaldı ki bence kalite sadece müzikte değil, güftelerde yani şarkı sözlerinde de var. Hadi biraz gezintiye çıkalım öyleyse..

İnternette biraz araştırma yaptım. Ama eğer araştırıp okuyacak olursak zaten o yıllar herkesin aklına geliverir. Mühim olan zihnimizde neler kalmış, o mühim. Yorgun dimağımın karanlık dehlizlerine gözü kapalı dalıyorum. Zamanda yolculuğa zihnimde çıkıyorum. 90'lar Pop deyince aklıma ilk Mustafa Sandal'ın "Bu Kız Beni Görmeli" şarkısı geliyor. Aslında ilk atılımı yapan o değil. Hani kıvılcımı çakan. Bu isim kim diye bakacak olursak tabi ki Hakan Peker. Efsane albümüyle ortalığı kasıp kavurmuştu hatırlarsınız. Sonra Tarkan var. O acemi hallerinden şimdiki geldiği noktaya bakarsak ne büyük değişimler yaşadığını anlayabiliriz.

Benimle oynama
Söyledim sana
Şansını zorlama
Uğurlar olsun

Burak Kut bu şarkıyı söylerken sene de 1994'ü gösteriyordu. Popüler müziğin "Bebek Yüzlü" yakışıklısı Kut kısa zamanda genç kızların gönülerindeki tahtlarda yer kapmaya başlamıştı bile. 94 yılına kadar Levent Yüksel, Nazan Öncel, Suat Suna, Bendeniz gibi isimler yerini çoktan almış olacaktı. Bu isimlerin albüm çıkarma zamanlamaları arasında ya bir ya iki yıl vardır. Ne cereyan etmişse yakın zamanda olmuştur. Bu yüzden patlama denilebilir. Aynı zamanda o yıllarda yapılan kaliteli işler, dinleyenler açısından da yeterli ilgiyi görmüş, albümler peynir - ekmek gibi satılır olmuştur. Durumu albüm almaya yetmeyenler ya da isteksiz olanlar, "kasetçi"lere koşmuş ve albüm doldurtmuşlardır. Şimdiki teknolojinin t'sinin olmadığı o yıllarda Radyolar çok çok önemliydi. Video Müzik kanallarının doğuşuna kadar da yerini korudu. Gerçi Radyonun hala kemik bir dinleyicisi vardır. Konudan uzaklaşmayalım. Hemen bir parantez de Yonca Evcimik'e açalım. Gene en büyük patlamayı bu yıllarda yapan Evcimik, özelliklere gençlerin büyük beğenisini toplamıştı. Şarkı sözleri genelde akılda kalıcı, pek mantık barındırmayan cinstendi ama çok sevildiği bir gerçek. Belirtmekte yarar var hatırladığım kadarıyla o furyada istisnalar dışında sözler hep "akılda kalıcı" olmaya yönelikti. Şimdiki kaliteden kastım bu. Buraya döneceğiz...

Klibinde koşan adam desem? Hemen Mirkelam aklınıza gelir değil mi? Zamanda ilerleyoruz ve ilerledikçe görüyoruz ki piyasa kızışmış, rekabet almış başını gitmiş. Piyasaya girmek için ya çok etkili bir albüm ya da tarz gerekir olmuş. Mirkelam da bunu yapanlardan biriydi. Klibinde kan-ter içinde kalıncaya dek koşmuştu. Şimdi olimpiyatlarda madalya sıkıntısı çekiyoruz ama Mirkelam'ın o yıllarda keşvedilmesi gerekirdi bence. Çünkü bence o klipte rahat 40km koşmuştur. O koşadursun hemen uzun saçlarıyla, sanatçı bir aileden gelen birine kaysın buğulu bakışlarımız. Kenan Doğulu. Gerçek değeri o yıllarda hemen anlaşılmasa da bugün ne kadar doğru işler yaptığı anlaşılıyor. Yavaş yavaş yükseldi ama yerini gerçekten sağlamlaştırdı. "Yazmışsa Bozmak Olmaz", "Sımsıkı Sıkı Sıkı", "Yaparım Bilirsin", "Hiç Bana Sordun mu", "Kandırdım" o yıllarda beğenerek dinlediğimiz şarkılarından birkaçı.

Güneş, kumsal, deniz üçlüsü. Hepimizin sevdiği şeyler. Kumsalda gençler bir araya geldi mi, hemen ateş yakılır ve gitarıyla birisi şarkılar söylemeye başlar. Günümüzde de hala sürer bu sevilesi gelenek. O kumsalda söylenen şarkılar da genelde "Haluk Levent", "Yaşar" ve "Ege" şarkılarıdır. İşte bu üç isim de çıtayı yukarılara taşıyan isimler. Ortak yanları ise şarkılarının buram buram aşk kokması. 2000'lere yaklaştıkça artan rekabetle birlikte güzel yapımlar da artıyordu. Şarkı sözleri giderek daha şiirsel, daha sanatsal bir hal almaktaydı. Bu da dinleyenlerin kulak zevkine daha çok hitap eder olmuştu. Aslında Haluk Levent Türk Pop müzik sanatçısı sayılmayabilir. Fakat dinleyen kitlesi açısından bakarsak belki katılabilir. Ama sound itibariyle "Anadolu Rock" türüne daha yakın. Rock müzik belki başka bir yazının konusu olabilir. Ama ben severek dinlediğim ve gelişimine bizzat tanıklık ettiğim müziği anlatmaya devam etmek istiyorum. Ayrıca Haluk Levent ilk zamanlarda daha Pop tarzına yakın şarkılar yapmaktaydı.

Bu şarkışları aşk kokan sanatçılar gönüllerdeki telleri titrete dursun günümüze yaklaşırken, Harun Kolçak, Candan Erçetin, Doğuş, Atilla Taş gibi birbirinden farklı ve hevesli isimler kendilerine yer açmaya çalışacaklardı. Harun Kolçak'ı uzun saçlarından, Atilla Taş'ı Ham Çökelek'inden, Candan Erçetin'i bir klibinde sandalyeye ters oturup şarkı söylemesinden, Doğuş'u da ilginç hayat hikayesinden tanıyacaktık. Daha ismini bile unuttuğumuz bir çok şarkıcı, sanatçı gelip, geçecekti. Bu patlamalar, alçalmalar, yükselmeler içinde tek bir ismin yeri asla tartışılmayacaktı. Sezen Aksu.

Minik Serçe'miz kariyeri boyunca onlarca albüm çıkaracak, yüzlerce şarkıya imza atacak ve hepsi de hit olacaktı. Birçok şarkıcıya bestelerini verecek, yetiştirecek, vokalistleri de ünlü şarkıcılar haline gelecekti. Bu Pop tarihimizde yerini alan, parlayıp - sönen, ya da hala var olan sanatçıların hepsinin gözünde Sezen Aksu'nun yeri apayrıdır ve tartışılmaz. Türk Pop müziği denilince akla ilk gelen/gelmesi gereken kişidir o. Yaşayan bir efsanedir. Onun şarkılarıyla aşık olmuş, ağlamış, üzülmüş, ayrılığı tatmış bir nesiliz belki de birçoğumuz. Hiç sıkılmadan dinledik ve dinliyoruz. Sen bir tanesin Sezen...

Türk Pop müziği o patlamadan sonra belli bir süre durgunluğa geçecek ve belki de kendini hazırlayacaktı. Teknoloji heryere girer olmuş ve albüm satışları azalmaya başlamıştır. Ama en başta da iddia ettiğim gibi kalite gittikçe artmaktaydı. Kimiler 70'leri, 80'leri mumla ararken, ben ve benim gibiler de bu durumdan oldukça memnundu. Kabul ediyoruz bazı şarkılar günü birlikti ya da mevsimlikti ama güzel olanlarının sayısı da çoktu. Türk Pop müziğinde 90'larda patlamaya sebep olan isimler, Tarkan, Mustafa Sandal, Sertab Erener, Kenan Doğulu, Mirkelam, Yaşar..vb hala albümler çıkartacak, hayran kitlelerini arttıracaktı. Ayrıca bu isimlere Kıraç, Yalın, Emre Aydın, Ferhat Göçer, Hande Yener, Emre Altuğ, Keremcem, Sıla gibi günümüze kadar uzanan isimler eklenecekti. Demet Akalın gibi hiç de az seveni olmayan isimler sürpriz çıkışlar yakalayacaktı.

Artık yazının sonlarına yaklaşırken bir ismi es geçtiğimi farkettim. Aslında saymaya kalksam yüzlerce isim var ama ben aklıma gelenleri, sevdiklerimi ve damga vuranları yazmaya çalıştım. Ama bu ismi unutmamalıydım. Öyle ya da böyle, seversiniz ya da sevmezsiniz albümleri en çok satanlar arasında yer alan birisi. "Karabiberim", "Yaz Yağmuru", "Zakkum", "Gamzelim", "Kanasın", "Ben Adam Olmam" gibi şarkıların hem bestecisi hem söz yazarı. Ayrıca başka sanatçılara verdiği şarkılar da hit olmuş bir isim. Sezen Aksu'dan sonra en çok besteleri alınan isimlerden birisi. Son olarak Nefes - 2008 albümüyle piyasada yerini alan Serdar Ortaç. Kimi şarkı sözlerinde bariz mantık hataları bulunsa da Türk Pop müziğinde adı unutulmazlar arasında yerini çoktan almıştır.

***

İçim sızlıyor doğru
Ama sana git demekten başka yol mu var
Onların doğrularıyla büyürken
İçine hayat çekmek değil kolay
Sesim çıkmıyor doğru
Ama bağırsam kime ne faydası var
Bedelli mutluluklar düzeninde
Yüreğe güvenmek değil kolay
Gerçeğin kenarından hayatın düzenine
Bir yol bulup ben akamadım
Bugün budur pencere yarın kışla yüzleşince
Çok üzgünüm kalamadım...

İzlediğim klip, bu şarkınındı(Herşey Sensin - Kalamadım). Bana bu kadar çok şey yazdıracağını bilemezdim tabi ama iyiki de yazdırdı. Zamanda hoş bir yolculuğa çıkarmış oldu beni. Yalın'ın ilk çıktığını hatırlıyorum da herkes sesine hayran olmuştu. Çok farklı gelmişti bize. Sonra "Zalim" şarkısı... O albümündeki diğer parçalar da çok çok iyiydi ve artık düzenin değişmekte olduğunu göstermekteydi. Çünkü artık tek şarkılık albüm devri bitmişti. Tabi yapanlar gene yaptı ama bunun cezasını unutularak ödediler. Yalın için de tek albümle kalır, unutulur gider diyenler oldu ama, ilk albümden sonra çıkardığı albümlerle kendini kanıtlamış, bir nevi sınıfını geçmiş oldu.

Son olarak, gitmeden önce severek dinlediğim iki isme daha yer vermek istiyorum. Ferhat Göçer ve Emre Aydın. Yalın, Göçer ve Aydın'ın bütün parçalarını ayırt etmeksizin severek dinlerim. Çünkü hepsinden alınacak ayrı bir tat, çıkarılacak ayrı bir ders vardır. Sözlerin güzelliği bir yana müzikleri de bambaşka lezzettedir. Umarız ki bu çizgide devam ederler ve biz sevenlerini sevindirmeye devam ederler...

Sevgilerimle,
Emre C.

Dip Not: Bu yazıda bana katkı sağlayan Wikipedia'ya ve Türkpopmuzik.net'e binlerce kez teşekkür ederim. Onlar bunu bilmeyecek ama olsun :)

Bugün ne kadar güzel bir gün değil mi ??
Bence öyle...
Hadi gidin artık..ben de gideyim..yemek yiyeceğim..zamanda yolculuk acıktırdı ;) görüşürüz..

Beraat Kandili

2008-08-16T23:01:00.001+03:00

“Şu beş gece vardır ki, onlarda yapılan dua kabul edilir: Recep ayının ilk Cuma gecesi Şaban ayının 15. gecesi, Ramazan ve Kurban bayramı geceleri ve Cuma geceleri.”

İşte bu gece, yani Şaban ayının 15'i mübarek Beraat Kandili gecesi. Duaların kabul olduğu bu gecede inşallah hepinizin duaları kabul olur. Herkesin kandili mübarek olsun...

DUA:

Allah’ım! Senin şanın yüce,rahmetin bol,lütuf ve ihsanın sınırsız, af ve merhametin büyüktür. Bizler ise, her defasında nefsinin isteklerine mağlup olan ve emirlerini ifa etmede yetersiz kalan aciz ve günahkar kullarınız. Senden başka sığınacak kapımız ve merhamet dileyecek mercimiz yok. Sen Yüce Rabsın, biz ise aciz kullarınız. Bizi kapına çağırdın geldik, dua edin dedin dua ediyoruz, af dileyen yok mu diyorsun, işte şimdi af ve mağfiret diliyoruz. Bizi bu af gecesinde kapından boş çevirme ya Rabbi!

Ya Rabbi! Sevgili Peygamberimiz Hz Muhammed senden ne istemişse biz de onları istiyoruz. Bizi onlara ulaştır ya Rabbi. Sevgili Peygamberimiz senden neyi uzak tutmanı istemişse bizi ondan korumanı istiyoruz. Bizi, umduklarımıza nail, korktuklarımızdan da emin eyle ya Rabbi!

Şu anda Dünyanın muhtelif yerlerinde çeşitli sıkıntılara maruz kalan mazlum ve mağdur kullarına merhamet eyle ya Rabbi!. İslam alemini karşı karşıya bulunduğu sıkıntı ve kaostan sahili selamete eriştir ya Rabbi.

Şu anda cemaatimizin ve bu geceyi mübarek bilerek sana yönelen bütün kullarının her ne muradı var ise kendilerine lütfeyle Allah’ım. Her ne dertleri sıkıntıları varsa onları da hallü asan eyle Allah’ım.

Derdi olanlara devalar, hasta olanlara şifalar, borcu olanlara edalar ihsan eyle Allah’ım.

Çocuklarımızı ve nesillerimizi şeytan şerrinden ve şeytan tıynetli insanların şerrinden, şeytana ve nefislerine uyarak yolundan uzaklaşmaktan muhafaza eyle ya Rabbi. Çocuklarımızın anne ve babasına sadık, dinine ve vatanına yararlı hayırlı evlatlar olarak yetişmeleri için her türlü imkanı bizlere lütfeyle ya Rabbi.

Hastası olanlara acil şifalar, borcu olanlara edalar, derdi olanlara devalar nasip eyle ya Rabbi.

Ülkemize yönelik hain planlardan, terör saldırılarından sen muhafaza eyle ya Rabbi. Güvenlik güçlerimizi her türlü hain saldırılara karşı koru ya Rabbi.

Irak, Filistin ve Lübnandaki kardeşlerimizi de kimliği belirli belirsiz kimselerin saldırılarından muhafaza eyle ya Rabbi.

Güzel dinimizin gerçekleştirmek istediği barış, huzur ve mutluluk dolu bir ortamın bütün dünyaya hakim kılınması için bizim gibi barış severlere gayret, zalimlere ise korku ve dehşet nasip ey ya Rabbi.

Bu mübarek gece hürmetine, dualarımızı makbul, kusurlarımızı ise mağfur eyle ya Rabbi.

Dularımızı, okunan Kur'an-ı Kerim'leri, başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve onun silah arkadaşları olmak üzere tüm şehit ve gazilerimize armağan ediyoruz sen kabul eyle Allah'ım...

Amin Amin Amin

Kayıkçının Rüyası

2008-08-13T00:35:00.001+03:00

-I-

masmavi koktu dünya
bağırıştı durdu martılar
apansız bir lodos esiverdi
kayıktaydım
kaydı durdu yıldızlar
kayık sallandıkça
sallandı gençliğim
üşüyordum
çok dalgalıydı hayalim
hayal dediysem
kayıkçının hayali ne kadar olursa
korkuyordum
hayaller kurmaktan
balık tutmaktan
aşık olmaktan
işin garibi
hepsini de yapıyordum

-II-

anne
bak bir yıldız daha kaydı
şaşırma yokluğunla
konuştuğum için
evet delirdim
hayır acıma bana
deniz acısın
canım acısın
sen yanımda olmadıkça
beni kimler anlasın

Emre C.

Çocuğun Canı Çok Sıkılıyordu

2008-08-12T12:33:00.001+03:00

6. sigarasını henüz söndürmüştü. Yarım saattir elinde tuttuğu dergiyi masanın üzerine fırlattı. Boşunaydı bütün çabası. Okuduklarından tek kelime anlamamıştı. Çocuğun canı çok sıkılıyordu. Derginin kapağındaki gülen yazara kaydı gözleri. Çok seviyordu bu yazarı. Neredeyse bütün kitaplarını okumuştu. Hatta ilk çıkardığı kitaplardan birini internetten açık arttırmayla almıştı. Yazarın gözleri yeşildi. Keşke benim de gözlerim renkli olsaydı diye geçirdi içinden. "Güzel gözlüm, acaba beni o zaman sever miydi ?" Saçmaladığının kendi de farkındaydı. Canı daha da fena sıkıldı. Bakışlarını şehrin içinden akan nehre kaydırdı. Bu nehir böyle yıllardır akmaktaydı. İyi de neden? Ve nereye? Su gibi olmak istedi. Akıp gitmek. Hiç bir yere bağımlı olmadan diyar diyar dolaşmak. Kıvrıla kıvrıla bambaşka alemleri tanımak. Belki o zaman aşık da olmazdı. Tabi ya su hiç aşık olur mu? Olmaz mı? Şehrin içinden geçen su olamayacağına göre; içinden atlamayı geçirdi. Ölse "o" üzülür müydü acaba? Sahi ya! Üzülür müydü? Bir kaç damla gözyaşı döker miydi? Ağlar mıydı? Kimler ağlardı? Annesi? Babası? Küçük kız kardeşi? Belki de hepsi...

Sıcak artarken içindeki sıkıntı da artmaya başlamıştı. Bu sıcakta neden kahve içmek istediğini de bilmiyordu. Ama bir kahve daha söyledi. Bu kez şeker de atmamaya karar verdi. Onun gözünde hayat acıydı. Kahve de acı oluversindi. Çivi çiviyi söker hesabı. Bereket kafenin dışarıya bakan kısmında oturuyordu da; biraz hava geliyordu. Yoksa bu sıkıntı, bu sıcak ve kafenin mayhoş havası onu boğabilirdi. Yine şehrin içinden geçen nehri düşündü. Nedense akan suyu düşünmek ona iyi geliyordu. Ya da sadece "onu" düşünmemek ona iyi geliyordu. Ama elinde değildi. Düşünüyordu işte. Sonra kendine sordu: "Neden beni sevmiyor? Çok mu tipsizim? Çok mu biçare duruyorum uzaktan bakınca? Ne eksiğim var benim, unutamadığı o çocuktan?" O çocuğu arayıp bulup, sonra da öldürmek istiyordu. Gırtlağını sıkıveresi geliyordu. Neden onu seviyor ve unutamıyordu o kız? Bir türlü anlayamıyordu. Ama bilmiyordu genç. Sevgi sebep aramazdı. Gerçekten nedensiz de sevilir. Belki bir bakış, belki bir gülüş, belki bir söz. Belki de hiç biri. Sadece sevilir işte. Herşeyin bir sebebi yoktur ki!

Kahvesi geldiğinde bir sigara daha yaktı. Çıkan dumanı izledi gözleriyle. Sigaraya neden başlamıştı? Bilmiyordu. Tıpkı kızın o çocuğu neden sevdiğini bilmediği gibi. Ona sorsanız sigaraya kızlar yüzünden başlamıştı. Saçma! Kendi zayıflığını başkalarına yüklemek. Hep bunu yaptı çocuk, 27 yıllık hayatı boyunca. Hatayı genelde başkalarında aradı. Üniveriste sınavını 3.girişinde güç bela kazandı. Suçu sisteme attı. Kızlar onu terketti suçu kızlara attı. Trafikte hatayı kendisi yaptı, suçu gene başkalarına attı. Hatta camdan kafasını çıkarıp bir de okkalı küfür savurdu. Tek suçlu kendisi değildi belki, evet. Ama tüm suçlu herkes, herşey de değildi. Çocuğun canı fena sıkılıyordu. Ama bunları söyleseydik yüzüne canı daha da sıkılıcaktı. En iyisi kendisi zamanla öğrensin!

Bir an önce eve gitmek istiyordu. İşten çıkıp doğru kafeye gelmişti. Kahve iyi gelir diye düşünmüştü. Aslında bara gidip sabaha kadar içmek istiyordu ama yarın iş vardı. Bunu yapamazdı. Belki haftasonu. Kahve iyi geleceği yerde tam tersi kötü gelmişti. Gene suçu başka bir şeye attı. Aslında o anda ne içse kötü gelecekti. Ama sigaraya lafı yoktu. Ona göre onu terk etmeyen tek dostu, tek arkadaşıydı. Ne arkadaş ama! 7. sigarasını da söndürdü. Kafede oturduğu iki saat boyunca 3 kahve içmiş ve 7 sigara tüttürmüştü. Dergiden üç-beş makale okumaya çalışmış, sonra sıkılıp fırlatmıştı. Bolca o kızı düşünmüş, su gibi akıp, bu diyarlardan gitmek istemişti. Karışısında oturan kızın geldiğinden beri bakıyor olmasını önemsememiş, garsonu da bir-iki defa terslemişti. Çocuğun canı fena sıkılıyordu. Terlemeye de başlamıştı. Kafenin bu mayhoş havasından kendini dışarıya atmak istedi. Hesabı ödeyip kalktı. El ele gençler iki yanından akarken aklında aynı sorular dönüp duruyordu. Neden o? Neden ben değil? Neyim eksik? Neyi fazla? Bu su nereye akıyor? ve ne zamandan beri? Bunları sordukça canı daha da çok sıkılıyordu. "Akşam akşam bu sıcak hayra alamet değil" dedi içinden. Ama normaldi aslında. Temmuzun ortası bu şehir böyle yanıp kavrulurdu. Kışın da soğuktan şikayet etmişti ya neyse...

Karşıdan karşıya geçerken insanların ona çarpmasına uyuz olmuştu. Zaten oldum olası karışıdan karşıya geçiş merasimini sevmezdi. Hayatla hep kavgalı oluşu çok yıpratıyordu onu. Ama farkında değildi belki de. Bugün işten sonra canı çok sıkılıyordu. Zaten genelde "canı çok sıkılıyordu". Ama bugün daha başka bir sebebi vardı. İş yerinden beğendiği kız, kimbilir kaçıncı kez ona "Hayır" demişti. Bu ısrarı niyeydi, kendi de bilmiyordu. Halbuki biraz etrafına bakınsa ondan hoşlananlar da vardı. Vardı elbet! Ama sadece o kızı beğeniyordu. Öğlen yemeklerini genelde beraber yiyorlardı. Bu sırada kız unutamadığı o çocuktan bahsediyordu. Yemek zehir gibi geliyordu. Bir çok red cevabını gene bu yemeklerde almıştı. Bugün olduğu gibi. Daha sonra nasıl akşam ettiğini siz düşünün...

Yatağında uzanmış sigarasını içerken, şiir yazmak istedi. Hayatında ilk defa birşeyler yazma isteği duydu. Ama becerememekten korkup vazgeçti. Çocuğun canı çok sıkılıyordu. Yarın da sıkılacaktı belki. Ama hep böyle gitmeyecekti ya. Birgün vazgeçecekti bu sevdadan. Çevresine bakınacak, bir tanesinin ne kadar da güzel olduğunu anlayacaktı. Sonra hızlı tanışma, nişan derken kendini evli bulacaktı belki de. Çocukları da olacaktı boy boy. Hayat akıp gidecekti işte. Su gibi akmak istiyordu ya; ama hayat zaten su gibi akıp gidiyordu. Can sıkıntısı da, üzüntüleri de geçecekti. Hayat nehrine binip, akıp gideceklerdi zaman içinde. Ama herşey zaman. Zaman...

Prestij - The Prestige

2008-08-10T00:04:00.001+03:00

“Her büyük sihir gösterisi üç kısımdan meydana gelir. İlk kısma Vaad denir: sihirbaz size sıradan bir şey gösterir ama... belki de sıradan değildir. İkinci kısma Dönemeç denir. Eğer sırrı arıyorsanız... bulamazsınız. Bu sebeple Prestij denen üçüncü bir kısım vardır. Bu; sürprizler ve dönüşlerle dolu, insan hayatının pamuk ipliğine bağlı olduğu ve hiç görmediğiniz kadar sarsıcı bir şeye tanık olduğunuz kısımdır.” diyordu geç de olsa izlediğim "The Prestige" adlı filmde...

Her çocuk gibi ben de meraklıydım sihire, sihirbazlığa. Çok istiyordum insanları şaşırtmayı. Onlarınkisi büyülü bir dünya idi. Sırları vardı. Kimselere anlatmadıkları sırlar. Şimdi düşünüyorum da ben sihirbaz olamazmışım. Aram yoktur benim sırlarla. Ne hayati derecede önemli sırlarım vardır sakladığım (ki zaten beceremezdim saklamayı) ne de bana böyle sırlarını anlatan arkadaşlarım. Omuzlarımda yük olarak görürüm ben sırları. Zaten o kadar yük var ki hayat dediğimiz oyunda. Bir de sırlarla bezenmiş bir hayat. Sanırım bana göre değil...

Ayrıca çok hırslı da değilim ben. Bazı hedeflerim olduğu doğru. Onlara ulaşmak için var gücümle çalışıyorum. Ama hırs beni biraz ürkütmüştür. Sanki çok hırslı insanlar bazı yerlere gelmek için çok şeyi feda ediyormuş gibi geliyor bana. Benim de fedakarlıklarım var ama bu filmden örnek verirsem (izlemeyenler için buraya yazdığım şeyleri silip yeniden yazdım) kahramanlarımızın feda ettikleri şeyler çok büyük. Filmi izledikten sonra şunu sordum kendime: Değer miydi?

Belki bu kişiliğe sahip insanlar için değer. Dedim ya farklı bir yapım var. Ben yine başarılı olayım ama o "basamakları" çıkarken birilerini kırmayayım, birşeyler eksilmesin. Hayat bir oyun evet ve kuralları var. Ama o kadar da acımasız olduğunu düşünmüyorum. Kurallar esnetilebilir. Önümde uzun yıllar var. Yaşayıp göreceğim. Ama büyük sırlarımın ve beni ele geçiren hırslarımın olmasını istemiyorum...

Filme dönersek; bana biraz Sihirbaz'ı çağrıştırdı. Şaşırtan finali, büyülü atmosferi, sihir dünyası, sırlar v.s. Ama konu olarak yakın olduklarından, doğal olabileceğini düşünüp, pek üzerinde durmadım. Ama açıkça söyleyebilirim "Prestij" her bakımdan "Sihirbaz"dan daha güzel. Nolan'ın (30.Temmuz.1970 İngiltere doğumlu Yönetmen-Senarist) diğer filmlerini (Batman Begins-2005, Insomnia-2002) izlemedim. Ama izlemeyi düşünüyorum artık. Oyunculardan öne çıkan yoktu. Hepsi güzel oynamış fakat sanki senaryo oyunculukların önüne geçmiş biraz. İzleyin ve kendi sentezinizi kendiniz yapın derim...

Bu pazar kendinize bir iyilik yapın, hala izlmediyseniz "The Prestige" DVD'sini alın ve izleyin. İyi seyirler...

Bir Dünya Bir Rüya - Pekin Olimpiyatları Başladı

2008-08-08T17:24:00.001+03:00

Böyle bir açılış ne duyuldu ne görüldü. Pekin Olimpiyatlarının açılışından bahsediyorum tabi ki.. Bence bu açılış Olimpiyatlar Tarihinde unutulmazlar arasına girecektir.

Çin gümbür gümbür bir açılışla Olimpiyatlara "Merhaba" dedi. Sadece bununla kalmadı, tüm dünyaya "Ben de varım" mesajını iletti. Bugüne kadar bir çok organizasyonun açılışına tanıklık ettik. Ama iddia ediyorum ki hiç birisi bu açılış kadar zarif ve gösterişli değildi. Aslında ikisi bir arada olamazmış gibi geliyor insana. Hem zarif hem de gösterişli olunamazmış gibi. Ama bu açılış bize gösterdi ki olunurmuş. Aynı anda birden çok mesaj verilebilirmiş.

Çin açılışında kendi tarihini anlattı kısaca. Buna binlerce dansçı, yüksek teknoloji ve ışık oyunları eşlik etti. İlk önce ilk çağlardan başladı. O zamanlar yaptıkları icatları anlattı dünyaya. Baskının bulunuşu, havai fişeğin icadı, pusulanın icadı gibi.. Hepsi de dünyanın çehresini değiştiren buluşlar. "Biz buyuz" mesajı veriliyordu burada. Binlerce yıllık Çin tarihini gene binlerce dansçı anlattı bizlere. Ama ne anlatmak. Bu kadar mı kusursuz olur bir gösteri, bu kadar mı hatasız tamamlanır. Ayrıca her seferinde zerafeti elden bırakmadan. Pes! Vallahi pes! Ağzımız açık izledik.

Bugüne kadar yapılan tüm açılışları gölgede bırakmakla kalmadı; bundan sonrakileri de sıkıntıya soktu. İnanın bunun üzerine çıkmak gerçekten çok zor olacak..

Açılış için ilk önce geri sayım yapıldı. Bunu 2008 adet dansçı yaptı. Nasıl mı? Hepsinin önlerinde Çin milli vurmalı çalgılarından vardı ve nasıl olmuşsa bunlar ayn zamanda ışıklandırılmıştı. 2008 adet çalgı ve herbiri ışıklı.. Birbirinden ilginç şekiller meydana getirdiler ilk önce. Daha açılış gösterisi başlamamıştı. En başta seyirciyi büyülemeyi başardılar. Geri sayım yapıldı. O ışıklı çalgılarla sayılar oluştu. Pek tabi stadın tüm ışıkları da kapalıydı. Bu açılışın bir güzel yanı da seyircinin arka fon olarak kullanılmasıydı. Onlar da gecenin koynunda parıldayan yıldızlar gibiydi.

Geri sayımdan sonra muhteşem havai fişek gösterileri yapıldı. Stadın dıştan ve üstten görünümü olağanüstüydü. Ardından az evvel dediğim gibi Çin tarihi anlatılmaya başlandı. Ne kadar zengin bir kültür, ne kadar dolu dolu bir millet. Kendi kültürümüzle gurur duyan bir genç olarak bu kültüre de imrenmedim dersem yalan söylemiş olmam. Bu süreye bu kadar çok şey nasıl sığdı anlamadım doğrusu. Üstelik herhangi bir noktayı ıskalamadan.

Teknolojinin nimetlerinden yararlanmak bu olsa gerek. Stadın ortasına kurulan platform pek çok gösteriye zemin oluşturdu. Çin'in Baskı tekniğini bulması - uygulaması, bambu ağaçlarından kitaplar yapması, Avrupa'ya seferler ve pusulanın icadı hep bu zeminde anlatıldı. Bu platform aynı zamanda bir ekrandı ve üzerinden bir çok şeyi de izleme olanağı bulduk. Bir de stadın üst kısmına da ekran yerleştirilmişti. Bazı gösterilerde buradan da yararlanıldı. Beni en çok etlileyenlerden biri de o üst kısımda şelale oluşturulmasıydı. Görülmeye değerdi...

Teknoliji sonuna kadar kullanılmıştı ama insan unsurunu unutmamak gerek. Mükemmel senkronizasyonla sergilediler gösterilerini. Adeta yaşıyor gibiydiler o zamanı. Burada iş organizasyona düşüyor. Binlerce insanın koordine edilmesi büyük ustalık isteyen bir iş. Aynı zamanda aylarca tekrar tekrar çalışmanın ürünü. Ne kadar çok çalıştıkları ve çaba sarfettiklerini gözlerimiz fal taşı gibi açılmış halde izledik. Tebrikler... Dünyaya verilen bir diğer mesaj da "Biz geliyoruz" oldu.

Gelelim bu devasa organizasyonun bütçesine. Yani işin parasal boyutuna. Bu oyunlar için yapılan yatırım tutarı 25 milyar dolar. Bu korkunça rakam aynı zamanda tüm zamanların da rekoru. Bu yatırımı karşılar mı bilinmez ama şu açılışta yaptığı tanıtım bile bence yeter de artar. Bu açılışın yapıldığı stadyum için 4 yıl boyunca 7bin işçi çalışmış. Stada Kuş Yuvası ismi verilmiş ve zaten dıştan bakıldığında da bir yuvayı andırıyor.

Bir Dünya Bir Rüya - One World One Dream sloganıyla açılan Olimpiyatlar umarım bizim için de güzel geçer. Bizden 68 kişilik bir kafile madalya için mücadele edecek. Şimdiden onlara başarılar dileyelim ve bu amatör ruhlu güzel organizasyonun tadını çıkaralım.

Emre C.

Aşk Asla Pişman Olmamaktır

2008-08-08T02:43:00.001+03:00

Jennifer: Biliyor musun hiç acı çekmiyorum. Uçurumdan düşüyor gibiyim. Gittikçe hafifliyorum

Oliver: Evet. Anladım.
Jennifer: Neyi anladın? Sen hiç uçurumdan düştün mü?
Oliver: Evet. Seni ilk tanıdığımda...

***

Ben artık aşkın varlığına inanmıyorum! Fakat bu, hakkında yazılar yazmama engel olamaz öyle değil mi? Varlığına inanmasam da; aşk artık benim için, "hani olsaydı ne de güzel olurdu" diyeceğim birşey. Bana denk gelirse gene büyük ihtimalle karşılıksız olanından gelecek. Bunu da biliyorum. Pek umrumda da değil açıkçası. Aslında yazı filmle ilgili olmalıydı ama ben nerelere kaydırdım...

Love Story

1970 yapımı bu filmin müziği biraz zorlasak hemen beliriverir dimağlarımızda. Ama belki de birçok kişi gibi ben de filmini izlememiştim. Ta ki az önceye kadar. Aşk eğer varsa, bu filmdeki türden birşey olmalı. Pat diye başlamalı, büyük cesaretle devam etmeli ve yeminlerle sonsuza dek sürmeli. Gözlerde başlamalı, dudaklarda devam etmeli ve kalpte son bulmalı. Bir isim konamamalı ona. Diyelim ki koymak istedik, sonsuzluk olmalı adı.

Bizim Yeşilçam hikayelerine benzer bir hikaye aslında. Klasik tabir ettiğimiz türden. Zengin çocuk ve fakir kızın aşkı. "Davul bile dengi dengine" diyen aileler. Fakat bizim hikayelerimizdeki gibi aşırı bir baskı da yok hani. Ama esas çocuğumuz işi biraz da abartıyor kanımca. Kızın ısrarlarına rağmen babasının 60.yaş gününe iştirak etmiyor. Bir kere kalbi kırıldı ya. Harvard gururu var ya. Gitmiyor. Üstelik davet edildiği halde. "Benim hatrım için de olsa yapmaz mısın" diyor kızımız. Çocuğun sessizliği "Hayır" dediğine işaret. Belki de bilseydi kızın ölmek üzere olduğunu onu kırmazdı. Kıramazdı...

Kız ölmek üzere. Kaderin cilvesi işte. Arkadaşıyla oynarlarken, arkadaşı ona "Sen ne kadar da şanslı bir adamsın. Ne güzel bir karın ve bir işin var" diyor. Acaba şanslı mı? Karısı ölmek üzere...Babasıyla konuşmuyor...ve yapayalnız...

***

Devamı filmden izlersiniz. Biraz film hakkında bilgi verelim. Filmin tek Oscar ödülü, Francis Lai'e verilmiş. Yani "En İyi Orjinal Müzik" ödülü. "Love Story" melodisi filmin önüne geçmiş ve ondan daha popüler olmuş...

Filmde geçen "Aşk Asla Pişman Olmamaktır" sözü o yıllarda dillere pelesenk olmuş, romantizmin simgesi halini almış. Daha sonra Amerikan Film Enstitüsü'nün belirlediği 100 yılın 100 sloganında bu söz, 13. sıraya kadar yükselmiş...

Filmin baş kahramanı Jennifer'dan etkilenilerek o dönemde doğan kız çocuklarına bu isim verilmiş...

***

Dediğim gibi artık aşka inanmıyorum. Varsa da pek umrumda değil. (?) Ama eğer inansaydım ve bir gün tekrar aşık olsaydım şunu söylemek isterdim:

"Aşk asla pişman olmamaktır..."

Emre C.
08.08.08 (böyle bir günde bir aşk filmi izlemek,,, ilginç..)

Uçutmayı Vurmasınlar

2008-08-03T23:35:00.001+03:00

İnadına çizmek gerek uçurtmayı, soğuk ve karanlık avlunun ortasına. Hem de cesaret kokan bembeyaz tebeşirle. Uçurtma özgürlüktür. Uçurtma umuttur. Ebem kuşağını kıskandıracak kadar güzeldir uçurtma. Sizin kanatlarınızdır. Sizin özgürlüğünüzdür. Gökyüzünde o salınır sizin yerinize. Sizin yüreğinizdir uçurtma, geleceğe, aydınlığa, umuda kanat çırpan...

Birileri silse de inadına çizmek gerek. Sil baştan başlamak gerek. En umutsuz anınızda, umudunuzu yeniden yaratmanız gerek. Belki esaret ruhunuzadır. Bedeniniz "dışarda" olsa bile ruhunuz özgür olmadıktan sonra ne anlamı var. Serbest bırakın ruhunuzu. Çırpınmasın bedeninizde tıpkı bir tutsak gibi. Hayal kurun, isteyin, sevin, başarın, ağlayın. Ama özgür kılın ruhunuzu. Başka türlü ne anlamı var ki yaşamanın?

Aslında kalbimiz de tutsak değil mi, göğsümüzde? Her an, her saniye kanamıyor mu, yaralı bir kuş gibi. Tıpkı bir kuş gibi çırpınmıyor mu? O da bir gün özgürlüğüne kavuşmak istiyor, aynı ruhunuz gibi. Gün gelecek kalbiniz uçup gidecek göğsünüzden. İşte asıl o gün serbest kalacak ruhunuz. Sonsuzluğa giden merdivende çıkacak basamakları adım adım. Gidişine yetişemeyeceksiniz belki. Bir elvedayı bile çok görecek size. İnsan kendi ruhuyla vedalaşır mı?

Barış'ın İnci'si vardı. Bütün dünyası dört duvardı. Minik elleriyle İnci'nin yüzüne dokunurken belki de hayatı tanıyordu. Annesi gibi, İnci gibi, oradaki kadınlar gibi belliyordu tüm kadınları. Onun için dünya orasıydı. Hayat alt koğuş ile üst koğuş arasındaki mesafeydi. İnci'nin ona okuduğu renkli kitaptı. O renkli kitaptaki büyük çayırlıktı. O çayırlıkta uçurtma uçurma üzerine kurduğu hayallerdi. Hayal kurmaktı hayat. Öyle ki avlunun ortasına beyaz bir tebeşirle uçurtma çizecek kadar. "Bu uçurtma uçar mı İnce?" diye sormuştu Barış. "Uçar" demişti İnci. Biz istersek uçar! Onlar isterse uçardı tabi. Bizi mahkum etseler de hayellerimizi de tutsak edemezler ya! İnadına çizmek gerek uçurtmayı soğuk ve karanlık avlunun ortasına. Hem de cesaret kokan bembeyaz tebeşirle. Birileri gelir, siler belki. Olsun! Yeniden çizeriz. Olmadı, yeniden. Beyaz tebeşirimiz tükenirse umutla çizeriz, sevgiyle çizeriz, inançla çizeriz. Ama çizeriz işte! Bıkmadan usanmadan, yorulmadan. O uçurtma bizim geleceğimizdir. Bizim hayallerimiz. Bizim umudumuz. Birileri çıkar, siler pis ayakkabılarıyla belki. Yeniden çizeriz. Yine ve yeniden!

Hapishane ve uçurtma

Hapishane ve kuşlar

Hapishane esareti, üzüntüyü, bir insana verilebilecek en büyük cezayı, özgürlüğün insanın elinden alınmasını anlatırken; uçurtma ve kuşlar özgürlüğü, uçmayı, dışarıyı, umudu temsil ediyor. İnci geri dönmedi belki. Ama uçurtma oldu, kuş oldu, umut olup kondu yüreklere. Barış babasından haber almak için kuşlarla konuşurdu. Onlarla selam yollardı "dışarıdaki" babasına. Çünkü tüm elinden gelen buydu. Bir de uçurtma düşlerdi günler boyu. Hayata tutunmaktı onunkisi. İnadına yaşamak! Umut etmek. Beklemek, sabretmek. Sevmekti belki de hayatı, tutsaklığı tokat gibi hatırlatan o demir kapılara rağmen. O demir kapılar gibi ağırdı esaret. Her birinin omzundaydı ve inmeye de hiç niyeti yoktu. Bir gün "Kader kim" dedi Barış. Kader kim? Onları demir parmaklıklar ardına düşürendi kader. Ne acımasız bir örümcekti ki böyle ağ örmekteydi kader! Barış'ın İncisiydi kader. İnci'nin Barış'ı. Mahkumların tutsaklığı belki. Yine onların özgürlüğüydü kader...

Dışarıdayız. İnci'ler, Barış'lar, Ayşe'ler ya da Ahmet'ler içerideyken. Farkında mıyız acaba? Özgürlük denen şeyin ne biçim bir nimet olduğunun? İş hayatı, aşk hayatı, okul hayatı.. bunlar mı esir almış yoksa bizi? Bir gece vakti yıldızlara bakabilmenin tadını alıyor mu yorgun dimağlarımız? Ya da çok mu yorgun kalplerimiz? Çok mu kırgın? Şimdi soruyorum, Biz mi içerideyiz, onlar mı dışarda? Yoksa içeride olan biçare ruhlarımız mı, yorgun akşamlardan kalma...

Gelin soğuk ve karanlık avluya bir uçurtma çizelim. Hem de cesaret kokan bembeyaz bir tebeşirle. Upuzun, rengarenk bir kuyruğu olsun. Ebem kuşağı bile kıskansın onu. Sonra bir de adı olsun. umut olsun... sevgi olsun.. inanç olsun... bir gün silerse biri yeniden çizelim. yine çizelim... hep çizelim..

Uçurtmayı vurmasınlar! Vurmasınlar ki umutlarımız hep daim olsun... Geleceğimiz aydınlık ve güzel olsun... bizim geleceğimiz.. geleceğimiz bizim...

Saygılarımla,
Emre C.

Dip Not: Bu filmi unutmuşsanız tekrar izleme vaktidir. Defalarca kez izlesek de bıkmayacağımız/bıkamayacağımız lezzette bir film. Işık sizinle olsun...

Pencereler

2008-08-03T15:06:00.002+03:00

Akşam olurdu.
Yabancı pencerelerde seni beklerken
Sen gelmeyince sonra
Bu sıkıntı
Bu keder
Boğuyordu beni
Ve anlamışken hiç gelmeyeceğini
Bu soğuk şehirlere
Ve koyuyordu adamlığıma
Bilmek beni hiç sevmeyeceğini
Ve yetmiyordu nameler kulağıma gelen
Arkadaşça ve dostça
Uyandım desem sana
Şimdi şu anda
Artık herşey zamanda
Zamanda artık herşey
Top zamanda...

Belki Bir Gün Özlersin...

2008-08-03T00:25:00.001+03:00

Birikiyorum. Patlamaya hazır içimdeki saatli bombalarım. Ne kadar da rahat yalan söyledim. "Sana aşık falan değilim". Öyle miyim? Peki değilsem neden şuan kalbim sızlıyor? Neden atılmaya hazırlanan yay gibi gerilmiş durumdayım? Aylardır usul usul sevmekteydim oysa seni. Sabırla doğru zamanın gelmesini bekliyordum. Seni seviyordum. Seni başka gözlerde, başka yüzlerde hayal ediyordum. Ben seni başka sevgilerde arıyordum. Ama hiç bir sevginin senin boşluğunu doldurmayacağını da biliyordum. Sadece deniyordum. Aylardır sadece bekliyordum. Beni farketmeni, sevmeni diliyordum Tanrı'dan. Sonra dualarımın kabul olması için yeniden dua ediyordum. Bugün artık sona yaklaştık. Senin bu kadar kör, bu kadar sağır olabileceğini bilmezdim. Görmüyor musun? İşitmiyor musun? Seviyorum diyorum. Defalarca kez söyledim. Sen neye yordun bunu bilmiyorum ama ben tam manasını hissederek söylemiştim her seferinde..

Gidiyormuşsun. Git bakalım. Benim sevgimden kaç adım uzağa kaçabilirsin ki? Seni sevmemi Tanrı'dan başka kim engelleyebilir? Ne kadar daha duymazdan gelebilirsin aşk sözcüklerimi? Sana şiirler yazmadım mı? Onlarca hem de.. Ben bunları haketmiyorum demiştin. Hayır! Asıl senden başka kimse haketmiyordu onları. Seni çocukluktan beri tanıyorum. Biliyorum sık görüşmedik ama sen kalbimde hep vardın. Adın hergeçtiğinde içimde biryer sızlamıştı. Yıllardır aradığım doğru kişisin sen. Neden bu kadar ilgisizsin? Neden sevmiyorsun? Zorla güzellik olmadığı gibi de zorla sevgi de olmaz farkındayım. Ama hiç denedin mi? Hiç acaba dedin mi? Belki mutlu olabilirdik. Belki...

Sana garip gelebilir ama, bana da garip geldi onca zaman, benim sevgimi kırmızı renkli bir sıvı gibi düşün. Hangi kabın içine koyarsan onun şeklini alan bir sıvı. Ama asla gaz değil. Uçup gitmedi hiç bir zaman. Belki derinlerde çalkandı durdu aylardır. Ama hep ordaydı. Sen nefes alışlarımdaydın, gözyaşlarımdaydın. Sen kalbimin en gizli yerindeydin. Kendime bile itiraf edemedim belki de çoğu zaman sevdiğimi seni. Yıllarca aşk nedir sorusunun cevabını aradım durdum. Bir gün sana da söylediğim gibi hiç aşık olmamıştım belki de. Kim bilebilir ki aşkın gerçekte ne olduğunu? Hani sana açılmıştım. İçimdeki duyguları paylaşmıştım. O zamanlar işte o kap tam da aşka benziyordu. Sana olan sevgim de aşk kokuyordu. Sonra anladım ki zamana ihtiyacın var. Bekledim. Sessizce. Arkadaşça bekledim. Böylesinin seni daha mutlu edeceğini düşünüyordum. Beni mutlu etti mi? Ama önemli olan senin mutlu olmandı. Bu zaman zarfında seni hiç sıkmadım. Hiç üzerine gelmedim. Birileri girdi - çıktı hayatıma. Onları da sevdim belki ama senin sevgin hep derinlerde bir yerde yaşıyordu. Küllerinden doğmayı bekleyen bir Zümrüdü Anka kuşu gibi canlıydı. Senin içinde olduğun herşey gibi sana olan sevgim de çok güzeldi. İnanır mısın çok büyük aşk acısı çekmedim seni severken. Çünkü biliyordum sana hiç bir zaman erişemeyeceğimi. Abarttığımı düşünebilirsin. Ama sen abartılmayı da hakediyorsun. Birileri beni sevdi. Ben birilerini sevdim. Sen birisini unutmaya çalıştın. Belki hala unutmaya çalışıyorsun. Ama hiç bir şey seni sevmek kadar güzel değildi. Ya da hiçkimsenin sevgisi, senin beni sevebilme ihtimalinden daha değerliydi. Sessizce bekledim doğru zamanın gelmesini. Fakat anlıyorum ki o zaman sonsuza dek gelmeyecek. Sen beni hiç bir zaman arkadaştan öte sevemeyeceksin. Nasıl ki bunca zaman seni rahatsız etmeden, hırpalamadan sevdiysem, bundan sonra da sevmeye devam edeceğim. Buna ne sen ne de bir başkası engel olabilir. Adına kırmızı renkli sıvı dediğim bu sevgim hiç bir zaman aşkın kabına girmeyecek. Bunu acı da olsa öğrendim. Üzülmedim mi? Tabi ki üzüldüm. Ama sonsuza dek üzgün kalmayacağım bunu da biliyorum. Bir gün birisi daha çıkacak karşıma ve onu seveceğim. Belki aşık bile olabilirm...

Fakat hani olur da bir gün tekrar konuşmaya başlarsak, affedersen demiyorum çünkü affedilecek birşey yaptığımı düşünmüyorum, lütfen güzel olmadığını söyleme olur mu? Çünkü önce bana sonra da sevgime hakaret etmiş olursun. Ayrıca artık diyemezsin ki kimse beni sevmiyor, aşık olmuyor. Bal gibi de olmuş bak. O beğenmediğin çocuk sana şiirler yazmış, seni usul usul da olsa hep sevmiş, beklemiş, değer vermiş, özlemiş, sevgine susamış.. Diyemezsin ki kimse benim için uzak diyarları aşıp gelmiyor. Gelmiş işte. Seni gene beklemiş, özlemiş, sevgine susamış... Diyemezsin. Demeye hakkın yok! Bil ki başka bir şehirde çocuğun biri seni çok sevmiş ve sevecek. Sana çok aşık olmuş zamanında. Yüzünü bir kez olsun görmek ona yetmiş. Saçlarının kokusunu duymak onu dünyanın en mutlu insanı yapmış. Eğer bunları inkar edersen ve bir gün kimse beni sevmiyor diye mutsuz olursan o çocuğa haksızlık etmiş olursun...

Başka bir şehirden
Başka bir dilde
Dünyanın en güzel kızına
ki o kız dünyanın en güzel gözlerine sahip...
Elveda..
Başka bir hayatta görüşürüz...

Emre C.

Şeker Gibi Çocuklardık

2008-07-31T15:26:00.001+03:00

Az önce yağmur yağdı. Hani "yaz yağmuru" deriz ya, ondan. Bana niyeyse hemen eskileri hatırlatıverdi. Küçükken bu yağmurlar, oyunlarımızın en büyük düşmanıydı. Şeker gibi çocuklar olduğumuzdan, erimekten korkar, oyunu yarıda kesip evlere dağılırdık. Ne zaman ki yağmur diner, eğer izin çıkarsa ailemizden, işte o zaman sokaklar yine bizim olurdu. O zamanlar sokaklar mı evimiz, evlerimiz mi sokaklar bilemez, sabahtan akşama kadar oynardık. Uzun yaz günleri en büyük arkadaşlarımızdı. Güneş abimiz, akşam çok geç batar, bizi hep mutlu ederdi.

Bazı günler yağmur uzun sürerdi. İçimizden dinsin diye dua ederdik. Belki dinerdi ve dışarı çıkardık. Kah ailesinden izin alamayışlarından, kah gene yağar diye korkan çocuklar yüzünden sokaklar bomboş olurdu. Kasabanın nadide parkındaki sarı bir salıncak sallanıyor olurdu örneğin. Rüzgar deli gibi eserdi o yıllarda. Koltuk altımızda her an patlamaya hazır plastik topumuz, arkadaş arardık kendimize. Bulamazdık da çoğu zaman. Yerler pek tabi ıslak olurdu. Toprağın o güzelim kokusu o zamanlar bizi enterese etmez, hatta gıcık bile olurduk yağmura için için. Gene o parkta tüm oyuncaklar ıslak olurdu ve kazara bir tanesine oturursanız, üstünüz başınız ıslanır, evde bir güzel haşlanırdınız. Biz o zamanlar çok küçüktük. Yaz ayları ara ara yağmur yağardı ve biz en çok yağmurdan korkardık...

Koltuk altımızda patlamaya hazır plasitik topumuz olduğu halde kasabanın sokaklarını turlardık. Toprak kokusuna yer yer gül, kasımpatı, menekşe ve bazen de kimi ağaçlarının kokuları karışırdı. Evlerin içinden gelen mutlu ailelerin sesleri bizi daha da hüzünlendirirdi. Kendimizi dünyanın en mutsuzu hissederdik. Aksi gibi sokaklar bomboş olurdu. Topu yere bırakıp, onu tekmeleye tekmeleye eve dönmeye koyulurduk. Tek dostumuz kalmıştı, koca evimizin duvarı. Pat küt duvara vurur, kendi kendimizle konuşurduk. Bazen camdan annemiz bize bakar, neden üzgün olduğumuzu bir türlü kestiremezdi. O sırada evde, 10 kanallı televizyonda büyük ihtimalle TRT 1'de haberler izleniyor olurdu. Şayet yağan yağmur yayını bozmadıysa...

Keyfimiz biraz olsun yerine gelmeye başlamışken, sokakta çocuk sesleri yayılmaya başlardı. Bulutlar biraz biraz dağılırdı ve güneş gene bize gülümserdi. Arkadaşlarımızı görürdük uzaktan. Onlarca çocuk. Hepside oyuna susamış. O zamanlar ne bilgisayarlarımız vardı evde, ne de kasabamıza internet kafe açılmıştı. Tek eğlencemiz sokaklarımızdı ve bu sokaklarda oynadığımız oyunlarımız. Birbirimizi sadece yaz aylarında görsek de severdik. Kimilerimiz o kasabanın yerlisiydi. Kimilerimiz de oraya aile büyüklerini ziyerete gelirdik. Bu ziyarete gelenlerimiz gün sayar, okulların açılmasına yakın hüzünlenirdik. Yaz hiç bitmesindi, yağmur hiç yağmasındı.

Takımlar kurar, oyuna dalardık. Okul bahçesinde irili ufaklı pek çok çocuk olurdu. Ara ara tartışırdık ama öyle kavga gürültü bilmezdik. Bazılarımız o anın fotoğrafını çekip, cebine koymak isterdi. İleride hatırlayıp tekrar mutlu olabilmek için. Kim bilir yapanlarımız olmuştur belki. O uzun yaz günlerinde oyunlar saatlerce sürerdi. Ne acıkma bilirdik, ne de susama. Ama su içerdik. Yakınımızdaki cami ne güne duruyordu. Akşam hiç olmasın isterdik. Güneş tepemizde boza pişirse de umrumuzda olmazdı. Çünkü biz mutluyduk. Çünkü biz sadece çocuktuk.

Çocuktuk ama kendimizi büyük zannederdik. Herşeyi biliyor, anlıyorduk. Futbolun kitabını da bizler yazmıştık o zaman. Bizler kimi zaman Sergen, kimi zaman Hakan Şükür, kimi zaman da Klinsmann'dık. Hepimiz kendimize ünlü bir futbolcunun adını vermiştik. Sadece vermekle kalmamış onun ruhuna bürünmüştük. Örneğin "Sergen" lakabını alan çocuk, çok teknik oynuyor ama hiç koşmuyordu. Göbeğini hafif çıkararak paslar vermeyi tercih ediyordu. Hakan Şükür olanımızsa kaleciden daha yükseğe sıçrama gayreti içinde oluyordu. Bizler hem çocuk, hem futbolcu, hem de süper oyunculardık. Ama aslında teknolijinin gariplikleriyle tanışmamış son nesildik. Biz büyürken gördük ki, kasabaya internet kafeler açılmış, her eve bilgisayar girmeye başlamıştı. Sokaklarda çocuk sayısı günde güne azalıyordu. Oysa bizim zamanımızda öyle miydi?

Bize herşey güzeldi. Her şeyden bir oyun çıkartmayı severdik. O yıllarda yazar olarak, Ömer Seyfettin'i, Kemallettin Tuğcu'yu biliyorduk. Saçma sapan şeyler okuduğumuz da oluyordu. Ama neticede okuyorduk. Her yaz en az 5-6 kitap devirip bununla övünüyorduk. Hatta bazılarımız "Sefiller"i bile okuduğunu iddia ediyor, ona şaşıyorduk. Ne de süper çocuklardık. Yazlar hiç bitmesindi ve okullar hiç açılmasındı. Ama okulumuzu da seviyorduk. Yılmaz Erdoğan'ın dediği gibi arkadaşlarımız "Yumurta kokardı" ama "solculuk" oynamayı bilmezdik. Tuna Kiremitçi'nin bir yazısında dediği gibi, belki de bazılarımız 68 kuşağının çocuklarıydı. Böyle oyunları hiç öğrenmemiştik. Bilseydik gerçekten büyük ciddiyetle oynardık. Çünkü biz hiç bir oyunda ciddiyeti elden bırakmıyorduk. Her oyun bir savaştı, hem de eğlence. Ama kazanılması gerekirdi. Tıpkı hayat oyunu gibi. Şimdi biraz daha büyük çocuklarız "Hayat Oyununda" gol atmaya çalışan ...

Çok çocuktuk. Çok gerçekti herşey ve de yalandı bazen büyüklerin söyledikleri. Ne yemeğimiz arkamızdan ağlıyordu, ne de ıspanak yemezsek boyumuz kısa kalacaktı. Uzun uzun çocuklar olduk. Ne sınavlardan, ne yollardan geçtik. Büyüdüğümüz söylenemez. Büyümek istiyor muyuz sahi? Hala oyunlar oynamaktayız. Rollerimiz değişti. Artık kendimizi futbolcu sanmak yerine teknik direktör sanıyoruz. Fatih Terim, Mustafa Denizli oluveriyor ne maçlar kazanıyoruz. Hatta Cumhurbaşkanı, Başbakan olup; ülkeyi kurtarıyoruz. Bıkmadık başkalarının yerine kendimizi koyma huyundan. Küçükten kalma bir alışkanlık herhalde.

Yağmur dindi. Güneş açtı bakın! Yemeğimi yiyeceğim birazdan. Aslında yemekten sonra dışarı çıksam ve hava karararana kadar top mu oynasam? Ya da yok, en iyisi bu düşündüklerimi yazmam ve sizlerle paylaşmam...

Bizler şeker gibi çocuklardık. Yazın oyun oynarken birden yağmur yağıverse hemen evlere dağılırdık, erimekten korktuğumuzdan. Böyle ufacık, ama o zamanlar bize kocaman gelen telaşlarımız vardı. Gözlerimiz pırıl pırıl, koltuk altımızda her an patlamaya hazır plastik topumuz, yağmurun dinmesini beklerdik. Heryer mis gibi toprak ve ağaç kokardı. Biz o zamanlar küçücüktük ve en çok yağmurdan korkardık. Belki de hayata daha başlamadan eriyip gitmekten...

Erimeden Yazmam Gerek - Seferihisar Macerası

2008-07-24T16:53:00.001+03:00

Yazı yazmak için pc'nin başındayım. Daha önce not aldığım konular belli. Hava çok sıcak. Sıcak dediysem öyle böyle değil. Bana bin derece gibi geliyor. Bir şeyler yazmak için not almışım ama hava o kadar sıcak ki kelimeler bile erimiş beynimin içinde. Kendimi toparlasam ve kelimeler tekrar oluşsa yazıcam ama dedim ya eriyorum!

Neler yazardım yazabilsem?

İzmir

Şu an sıcağını buram buram hissettiğim büyülü şehir için birşeyler karalardım elbet. Arka fonda hep Sezen Aksu şarkıları...

Neler yazmak isterdim? Seferihisar macerası? Hani Kankayla iki deli olarak başımızı alıp yola çıkışımızı... Hani gözleme+ayran yeriz, bir kır kahvesinde çay içeriz, umuduyla sıcağın köründe yollara düşüşümüzü mü? Belki...

***

''Aslında büyük beklentilerle çıkmamıştık yola. Ne olacaksa, ona razıydık. İşi en başta güzel kılan da buydu. Sırt çantamızda birer şişe su ve tavan yapmış morallerimiz vardı. Ayrıca birbirini on küsür yıldır tanıyan iki dostun rahatlığı.

Önce Buca'dan Naldöken'e hareket. Körüklü otobüs tırtıl gibi trafiği yararken, bu otobüslerden ne kadar korktuğumu düşünüyorum. Samet bana dönüp ''Ne düşünüyorsun kanka?'' diye sorduğunda, belki bu saçma korkumdan utandığımdan olacak, ''Hiç'' diyorum ve ekliyorum ''Ne sıcak değil mi?''. O da ''Evet'' diyor ve yola devam ediyoruz. Biz ve bir otobüs dolusu ter kokan insan...

Naldöken'de inip, pazar yerinin içinden geçerek Seferihisar dolmuşlarına biniyoruz. Ben, hava hala aşırı sıcak olduğundan, oradaki çeşmede elimi - yüzümü yıkayıp, serinleme gayretine girişiyorum. Benden önce bidonuna su dolduran çocuğa ''Bu su içilir mi'' diyorum. Biz Türklere has olan bu soru (nerede bir çeşme ya da su görsek hemen yapıştırırız bu soruyu çünkü) ona hiç garip gelmiyor ve ''İçilir abi'' diyor. O gazla abanıyorum çeşmeye. Ben ılık sudan içerken Kanka telefon görüşmesini bitiriyor. Dolmuşa biniyoruz. Neyse ki dolmuş serin. Yaşasın klimalar şarkısı radyoda çalarken, bu şarkıyı sadece benim duyduğumu hissediyorum. Böyle şarkı mı olurmuş ''Yaşasın Klimlar'' diye. Ne şimdi bu? Sözleri de şöyle miydi yani?

Yaşa yaşa yaşasın klimalar
bozulmasın aralar
nol'cak bu sıcaklar
bunaldı insanlar
...
sıcak çok sıcak
daha da sıcak olucaak...

Bu son kısmı bana bir yerden tanıdık geliyor. Buna çok takılmayıp yola veriyorum kendimi. Nihayet Seferihisar'a geliyoruz. Şehrin caddelerini geziyoruz. Hava muhteşem sıcaklığıyla bizi sarıp sarmalamaya devam ederken, bir sokakta camiye rastlıyoruz. Ben hemen dalıyorum camiye. Kanka ''yasak falan olmasın?'' gibi bir cümle kuruyor ama ben duymazdan geliyorum. Abdest alan amcalara ''Selamın Aleyküm''dedikten sonra ılık - mılık dinlemeden su içiyoruz. Camiden sonra kasabanın üst taraflarına çıkıyoruz. O tarafta pek bir numara olmadığını anlayıp merkeze doğru geri dönüyoruz. Amcaların ve tıraşlarından ''ben askeriiiim'' diye bağıran erlerin bulunduğu kıraathaneye uğruyoruz. Burayı çabucacık sevidiğimizden falan konuşurken çaylar geliyor. İçerken anlıyoruz ki, buranın çayları muhteşem. İkinciyi de içerdik ama arkadaşlar bizi kumsalda bekliyor. (Hemen araya girip belirtmeliyim ki bizim yanımızda plaj kıyafetleri yok. Durun bakalım ne olacak..)

Merkeze dönüp Sığacık minibüsüne biniyoruz ( mavi minübüslere bineceksiniz, demişti bize Seferihisar dolmuşunun şöförü ama bu dolmuşlar bildiğin turkuaz, hatta yer yer beyaz tonları da var. Neyse bu kadar ayrıntıda boğulmayalım..) Yolda giderken Kanka bana dönüp''Akkum Plajını bilmiyoruz, nasıl inicez'' gibi gayet mantık kokan bir soru soruyor. Ben de ''Şöfere söyleriz, o haber verir'' diyorum. Ben de gayet mantıklıyım. Bu sıcakta bu kadar mantık fazla mı acaba, diye düşünüyorum içimden. Kanka bana sırıtarak ''sen sorsana'' (neden ben?) diyor.. Hemen bir seferde soruyorum. ''Tamam gençler'' diyor. Ben orada indiririm siz sıcağın keyfini çıkarın. ( Bu sıcaklı mıcaklı olan lafları benden başka kimse duymuyor tabi ki..)

Plajda iniyoruz. Herşey iyi hoş da, biz yola gözleme+ayran yeriz, içeriz, gezeriz diye çıkmıştık. Plaja hiç uygun değiliz ki. Kanka arkadaşını arıyor. Bir terlik falan uyduruverin önerisi geliyor.( bu sıcakta hala mantık, nereye kadar? ) Biz de terliğiydi, mayosuydu, havlusuydu deyip resmen plaja uyum sağlıyoruz. Süper aslında. Ben de bu bahaneyle denize giriyorum.(holeey) 2 kulaç atıp kumsala dönüyorum. Biraz sohbet edip, bir kaç kez daha denize girildikten sonra kalkıyoruz. Pis kokan kabinlerde tekrar giyinme işine giriyoruz. Ben giyinirken dışarıdan bir ses ''Bu kabinlere bi s.çmadıkları eksik !!'' diyor. Kıs kıs gülüyorum. Doğru söze ne hacet! Rezil durumda kabinler. Ama herşey o kadar güzel gidiyor ki. Umrumda bile olmuyor.

Yemek için Sığacık'a dönüyoruz. Balıkçıları şöyle bir kolaçan edip, bir tanesine oturuyoruz. Masalar ilgimi çekiyor hemen. Çünkü hepsinin alt kısmı dikiş masası. Üst tarafına yeni tahta ekleyip yemek masalarına dönüştürmüşler. Bu orjinal fikri takdir edip suskunlaşıyorum. Neden sustuğumu bilmeden. Arkadaş neden sustuğumuzu soruyor. Kankanınkini bilmem ama ben sadece mutluluktan susuyorum. İnsan mutluyken de susabilir değil mi? O hakkımız olmalı. ( Başka şeyler de var aklımda ama şimdi bu yazının konusu değil. )

Benim söylediğim balık ekmeğim en son olmak kaydı ile, bütün yemekler geliyor. Afiyetle yerken farkediyorum ki kalamarlar baya canlı. Çok pişmemiş falan dese de arkadaşlar, biraz daha az pişseler bana tabaktan kaçacaklarmış gibi geliyor. Buna da aldırmıyoruz. Ben daha çok benim balık- ekmeğime konsantre oluyorum. Çok güzel geliyor açlığımın üzerine ve süratle tüketiyorum. Yemekten sonra gelen tavşan kanı çaylar ve yakılan sigaralar keyifleri dörde, ondörde katlıyor. ( sigara olayında ben hariç ) Yorgunluk çöküyor bünyelerimize hafiften. Ama mutluluk hala dinçlik veriyor bana...

Dönüş yolunda kayda değer pek birşey olmuyor. Uyuma çabaları, sol taraftaki denizin izlenip hayallere dalınması vb... İneceğimiz yerde inip, Kanka ve ben diğer arkadaşlarla vedalaşıp, Buca'ya geri dönmek için ayrılıyoruz...

Yüzümde günün güzelliğinden dolayı bir gülümseme kalıyor. Kocaman bir gülümseme...Teşekkür ederim...herkese ve herşeye... ''

Bunları yazabilirdim belki. Ama dedim ya saat gece 1 olduğu halde hava hala çok sıcak. Bin derece olabilir bence. Bir yandan da sivrisinekler kanımı emmekte. (curk curk diye...) Sandalyemin altına da bir leğen koydum. Erirsem halıya akıp gitmeyeyim, sonra toplaması kolay olsun diye. Şimdi halıya erisem, vıcık vıcık temizlemesi falan da zor işler. Keşke yazabilseydim ve İzmir'de neler yaşadığımı ve hissettiğimi anlatabilseydim...

Tv'de sevdiğim klip çıktı. ''Sevda - İçime İşlerken'' Benden başka seven yok sanırım ama olsun, ben seviyorum. Leğeni sürükleyerek gideyim bari...Allah'ım erimesem... Çok korkuyorum...(şarkı bitse en azından)

İçime işlerken=(..sıcak)
Farkına varmamışım
Sana bittiğimden=(..erimek)
Kendime kalmamışım

...
..
.

Saygılarımla,
Emre C.
23 Temmuz 2008
Saat : 01:12 bol sinekli ve aşırı sıcak bir İzmir gecesi..

Seni Öldürdüm Dün Gece

2008-07-16T01:44:00.001+03:00

seni öldürdüm dün gece.
yaktım sonra.
küllerin kalmıştı avucumda.
bir de kokun.
sana has.
sana özel.

Hatırlar mıydı ki yar o günleri?
O körolası şehirlerde
yaşar mıydı eskileri zaman zaman?
ve bizi...sevgimizi...

seni öldürdüm dün gece.
fotoğraflarımızı yırttım.
yaktım sonra.
külleri kalmıştı avucumda.
bir de gözlerin aklımda.
ela.
pek güzel.

Bütün aşklar birbirine girdi bu gece.
Kimisi siyah, kimisi ela, kimisi yeşil.
Eller mevzusu var bir de.
Tek ortak yanları bembeyaz oluşları.
Taptaze... öpülesi...

seni öldürdüm dün gece.
anılarımızı sildim.
yaktım sonra.
külleri kalmıştı avucumda.
bir de cümle.
sana dair.
sana özel.

Bir tek kokularınız kalıyor aklımda.
Onları içime çektikçe
yorganımın altında
yeniden yaşıyorum
aşk dolu günleri,
masmavi.
Ya siz?

seni öldürdüm dün gece.
dolaştığımız şehri yıktım.
yaktım sonra.
külleri kalmıştı avucumda.
bir de caddeleri.
sana koştuğum.
sana özel.

Aşklara tanıklık eden şehirler.
İçindeki mahalleler, caddeler, sokaklar.
Sonra buluşulan kafeler,
pastaneler, deniz kenarları, çimenler,
dalgalar, öpücükler,
sözcükler... neler neler...

seni öldürdüm dün gece.
sonra kendimi de.
ve yaktım sonra.
küllerimiz kalmıştı ortalıkta.
bir de rüzgar.
esti geçti.
ne sen kaldın
ne de ben
ne güzel!

Ne Güzel!!

nesi güzel?

Emre C.
Aralık 2007-"Perfume-The Story of a Murderer" filmini izledikten sonra kaleme alınmıştır...

Gece ve Onun Büyülü Karanlığı

2008-07-15T13:02:00.001+03:00

Öyle bir gecenin koynuna girmeliyim ki

ne horlamalı gökyüzü
ne de ağlamalı bulutlar
gülümseyen bir ay olsun yanımda
ve de göz kırpan yıldızlar

***

Kağıda baktı uzun uzun. Az önce yazdıklarına şaştı. Sonra ışığı pencereden süzülen aya baktı. Sanki onun şahitliğine ihtiyacı var gibiydi. Bunları o mu yazmıştı? Güzel miydi? Bunlar mıydı hissettikleri? Gece ve onun büyülü karanlığı... Ona ilham veren gökyüzüne baktı, pencerenin demirleri arasından. Aslında şimdi çoktan uyuyor olması gerekirdi ama nedense uyuyamamıştı. Onu sıkan neydi? Bir derdi mi vardı?

Aslında gözle görülür bir derdi yoktu. Fakat bardağın boş tarafından bakmaktaydı hayata. Hayat dediğimiz zaten zordu ve kısaydı. Bu genç yaşında kendine olmadık dertler ediniyor, sonra oturup bunlara üzülüyordu. Bu uydurma kederlerin arasında bir şeyler yazıyor, bunlara da şaşıyordu. Sanki kendi kaleminden çıkmamış gibi...

O gece eğer imkan olsa gerçekten kendini gecenin koynuna bırakmayı istiyordu. Kendisinin mıknatıs gibi kötülükleri, üzüntüleri çektiği düşünüyordu. Ama kendinden kötüleri gürünce de haline şükrediyordu. Bir süre sonra gördüklerini unutuyor gene kendi dertlerinde boğuluyordu. Aslında anlamını tam olarak bilemediği, tarifsiz acılar çekiyor; ruhunu sıktıkça sıkıyordu. Tek söyleyebildiği cümle "Canım sıkılıyor" oluyordu. Canı neden sıkılıyordu, bunu ne kendi ne de kimse bilmiyordu.

İşte o gece tüm kalbiyle "yok olmak" istedi. Ölmek değil ama yok olmak. Sanki hiç var olmamış gibi. Doğmamış, bu hayatta birilerini tanımamış gibi. O yok olacaktı ve kimse onu hatırlamayacaktı. Ailesi üç değil de iki çocukları varmış gibi hayatlarına devam edecekti. Arkadaşları onu birden unutacaktı. Eski aşkları sanki o hiç var olmamış, onu hiç tanımamışlar gibi davranacaklardı. Bu hayattan tüm kaydının silinmesini istiyordu. Sonra ruhu da gazeteye bir ilan verecek ve "Bedenimi kaybettim. Hükümsüzdür" diyecekti. Ruhunun bile onu unutmasını istiyordu. Ondan bile utanıyordu artık. Çünkü yıllardır, belki sebepli, belki sebepsiz bir çok acıyla onu da üzmüştü. Her ayrılık sonrası kendi ağladığı yetmezmiş gibi onu da dürtmüş, uyandırmış ve ağlatmayı başarmıştı. O gece ailesinden, arkadaşlarından, eski aşklarından ve ruhundan kaçmak istiyordu. Çünkü utanıyordu. Çünkü yorgundu. Tek çözüm olarak yok olmayı seçmişti. Son kez yüzlerine bakıp, uçup gitmek istiyordu. Belki o muhteşem gecenin koynunda bir yıldız olabilirdi. Ara ara göz kırpardı bu koca evrene ve içindeki eski hayatına.

Ama ruhunun bunu kabul etmeyeceğini biliyordu. Yok olmak belki imkansızdı. Bunu başarsa bile ruhu onu asla yalnız bırakmazdı. Ruhuyla, düşünceleriyle, hatalarıyla, duygularıyla, bedeniyle bir bütün olduğunu biliyordu. Yok olmak demek bütün hepsinin yok olması demekti. Şöyle bir düşündü ve kendine sordu: "Ben yok olunca neler eksilir?"

"- Ailemi göremem bir daha. Onları ne kadar da çok seviyorum. Onlar değil miydi ki en çaresiz zamanlarımda bana el uzatan, beni büyütüp bu yaşa getiren, eğitim veren, görgü - bilgi kazandıran, sıcak yuvayı tattıran, seven, sevdiren...

- Arkadaşlarımı da göremem bir daha. Onları da çok seviyorum. Hey gidi dostlarım. Hey can arkadaşlarım. Hem iyi gün hem de kara gün yoldaşlarım. Yeri geldiğinde hem mutluluğumu hem de üzüntümü paylaştığım değerli insanlar. Onlara da yapamam bunu...

- Eski aşklarım. Beni üzmüş de olsalar, kırmış da olsalar, onları unutmak mümkün mü? Elbet ben de onların hayatında bir yaşanmışlığım. Bir anıyım. Belki iyi belki de kötü bir anı. Bunu onlara da yapamam. Yok olarak o anıları zihinlerinden çalamam. Olmaz!"

Düşüncelerinden sıyrılıp tekrar kağıda baktı. Hava almak için pencereyi açtı. İçeriye kasabanın temiz fakat serin havası doldu. Sabah ezanı okunmaya başlamıştı. Dinledi. Sonsuz bir sükunetle ve saygıyla. Gözlerini kapattı. Ezana eşlik eden köpeklerin sesi geldi kulaklarına. Herşeyi duyuyordu sanki. Namaz için kalkan insanlar, abdest almak için açılan suyun sesi, camiye giden tek tük insanların ayak sesleri... Bambaşka duygulara daldı. İçindeki karanlık, tıpkı gerçekteki gibi, aydınlığa dönüyordu. Gözleri hala kapalıydı. İyi şeyler düşünmeye başladı. Avcundakilere odaklandı, avcundan kayıp düşenlere değil! Küçükken dedesinden öğrendiği ilk duayı okudu. Yeni bir gün doğuyordu. Hem de karanlık gecenin ardından. İçindeki kıpırtılar onu kışkırtmış olacak ki, kağıda döndü. Yazdıklarını silmek istedi ama bu gece öğrendiklerini düşünüp vazgeçti. Hatalarından artık utanmıyor, sadece ders çıkarıyordu. Karamsar duygularla yazdığı bu şiiri de bu sebepten silmedi. Altına şunları yazdı ve yatağının sıcaklığına bıraktı kendini. Bu geceden hatıra bir kaç damla gözyaşıyla...

***

Öyle bir gündüzün koynuna girmeliyim ki
Ne gülümseyen bir ay olmalı
Ne de göz kırpan yıldızlar
Sapsarı bir güneş olsun yanımda
ve de çığlık atan martılar

Emre C.
11.08.2008
saat 17.04

Seninle Susmak

2008-07-08T18:47:00.001+03:00

Seninle susmak bile güzeldi
Susup oturmak
Kalkmak
Yürümek
Şehrimin caddelerinde
Elim belinde
Tenin tenimde
Gözlerinde eskileri unutmanın verdiği huzur
Bir o kadar ela
Bir o kadar sarhoştu ikindi vakti
Bana o söylediğin şarkılar
Şehrimin caddelerinde
Elim belinde
Tenin tenimde
Eski yağmurların ıslatamadığı
Küs güneşlerin uğramadığı
İki dağ arasında yaşıyormuşcasına
Ama bir o kadar betonarme kokan
Şehrimin caddelerinde
Elim belinde
Tenin tenimde
Bir annenin yüreğine sis çökermişçesine
Öyle zordu senden ayrılmak
Hele ki hiç kavuşmamışken
Hele ki söylememişken
Sevdiğimi seni..

Emre C.